Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Telmisartan + HCT Genoptim

Ocena przedkliniczna bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego zawierającego połączenie telmisartanu i hydrochlorotiazydu opiera się na szeregu badań przeprowadzonych na modelach zwierzęcych, w których obserwowano zarówno efekty jednoczesnego podawania obu substancji, jak i rezultaty stosowania każdego ze składników osobno. Dane te stanowią istotną podstawę do oceny potencjalnego ryzyka stosowania leku u ludzi.¹

Badania toksykologiczne połączenia telmisartanu z hydrochlorotiazydem

Przeprowadzone testy bezpieczeństwa dotyczące jednoczesnego podawania telmisartanu i hydrochlorotiazydu normotensyjnym szczurom i psom, przy dawkowaniu porównywalnym z zakresem dawek stosowanych u ludzi, nie wykazały występowania żadnych dodatkowych zmian patologicznych, które nie byłyby wcześniej zaobserwowane podczas oddzielnego podawania każdej z substancji czynnych. Wyniki obserwacji toksykologicznych z tych badań wydają się nie mieć istotnego znaczenia klinicznego w przypadku terapeutycznego zastosowania leku u ludzi.²

Obserwacje toksykologiczne związane z telmisartanem

W badaniach przedklinicznych telmisartanu, podobnie jak w przypadku innych antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, zaobserwowano szereg charakterystycznych zmian, w tym:³

• Zmiany hematologiczne – zmniejszenie parametrów dotyczących krwinek czerwonych, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu⁴
• Zmiany nerkowe – zaburzenia hemodynamiczne nerek przejawiające się zwiększeniem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi⁵
• Zmiany hormonalne – zwiększenie aktywności reniny w osoczu⁶
• Zmiany strukturalne – przerost/rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego⁷
• Zmiany w przewodzie pokarmowym – uszkodzenie śluzówki żołądka⁸

Istotne jest, że uszkodzeniom przewodu pokarmowego można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli oraz izolowanie zwierząt w grupach, co sugeruje możliwość interwencji w przypadku wystąpienia podobnych działań niepożądanych.⁹

W badaniach na psach zaobserwowano również rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych. To działanie najprawdopodobniej związane jest z podstawowym mechanizmem farmakologicznym telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II.¹⁰

Wpływ na rozwój płodu i potencjał teratogenny

Badania przedkliniczne nie dostarczyły jednoznacznych dowodów na teratogenne działanie połączenia telmisartanu z hydrochlorotiazydem. Jednakże zaobserwowano, że podawanie toksycznych dawek telmisartanu wpływało negatywnie na rozwój noworodków. Efekty te obejmowały między innymi zmniejszenie masy ciała urodzeniowej oraz opóźnienie w otwieraniu oczu.¹¹

Szczegółowe informacje dotyczące potencjalnej fetotoksyczności produktu złożonego zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd zostały przedstawione w punkcie 4.6 Charakterystyki Produktu Leczniczego.¹²

Potencjał mutagenny i rakotwórczy składników

Wyniki badań genotoksyczności i kancerogenności dla poszczególnych składników preparatu przedstawiają się następująco:

Telmisartan:

• W badaniach in vitro wykazano potencjalne działanie mutagenne
• Zaobserwowano również odpowiedni efekt klastogenny (powodujący uszkodzenia chromosomów)
• Nie znaleziono dowodów na działanie rakotwórcze w badaniach na szczurach i myszach

¹³

Hydrochlorotiazyd:

• Badania w niektórych modelach doświadczalnych wykazały niejednoznaczne działanie genotoksyczne
• Wyniki dotyczące potencjalnego działania rakotwórczego również nie były jednoznaczne
• Istotne jest, że wieloletnie doświadczenie kliniczne ze stosowaniem hydrochlorotiazydu u ludzi nie wykazało korelacji między stosowaniem tego leku a zwiększoną częstością występowania nowotworów

¹⁴

Znaczenie danych przedklinicznych dla praktyki klinicznej

Dane z badań przedklinicznych dotyczących skojarzenia telmisartanu z hydrochlorotiazydem nie wskazują na występowanie dodatkowego ryzyka toksykologicznego przy jednoczesnym stosowaniu tych substancji w porównaniu do podawania ich osobno. Profil bezpieczeństwa obserwowany w badaniach na zwierzętach jest spójny z tym, co można byłoby przewidzieć na podstawie znanych mechanizmów farmakologicznych obu składników. Żadne z obserwowanych działań toksycznych nie wskazuje na istnienie nieprzewidzianych interakcji między tymi substancjami.¹⁵