morfea
Morfea (twardzina ograniczona) to przewlekła choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się miejscowym stwardnieniem skóry i tkanki podskórnej. Zmiany skórne w morfei początkowo mają postać rumieniowych plam, które z czasem przekształcają się w stwardniałe, błyszczące ogniska z tendencją do przebarwień lub odbarwień.
Wyróżnia się kilka postaci klinicznych morfei, w tym morfea ograniczona (plaque morphea), morfea linijna, morfea uogólniona oraz morfea głęboka. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, ale może być wspierana badaniem histopatologicznym oraz badaniami laboratoryjnymi wykrywającymi autoprzeciwciała.
W leczeniu morfei stosuje się miejscowe glikokortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny, fotochemioterapię PUVA oraz leki immunosupresyjne w przypadkach opornych. Rokowanie jest zazwyczaj dobre, jednak choroba może prowadzić do trwałych zmian w strukturze skóry i tkanek podskórnych, a w postaciach linijnych może powodować zaburzenia rozwoju i deformacje, szczególnie u dzieci.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Morphea – Epidemiologia
Morfea, czyli twardzina ograniczona, to rzadkie schorzenie fibrotyczne skóry i tkanek podskórnych, o rocznej zachorowalności szacowanej na 0,4-2,7 przypadków na 100 000 osób, z wyższą częstością u kobiet (stosunek 2,4-6:1) oraz u osób rasy białej (73-82%). Choroba wykazuje bimodalny rozkład wiekowy z szczytami zachorowań między 2-14 rokiem życia (szczególnie 7-11 lat) oraz 40-50 rokiem życia. Morfea linijna dominuje u dzieci (50-65% przypadków), podczas gdy u dorosłych przeważa podtyp ograniczony (66%). Diagnostyka jest utrudniona przez brak specyficznych markerów laboratoryjnych i heterogeniczność kliniczną, co często prowadzi do opóźnień w rozpoznaniu i leczeniu, zwiększając ryzyko trwałych deformacji. Monitorowanie aktywności choroby opiera się na narzędziach takich jak LoSCAT (mLoSSI i LoSDI) oraz ultrasonografii wysokiej częstotliwości, która pozwala ocenić zmiany echogeniczności i grubości skóry w fazach zapalnej i stwardnienia.
aktywność choroby, biopsja skóry, morfea, morfea głęboka, morfea linijna, morfea pansklerodermatyczna, morfea uogólniona, objaw Raynauda, obrazowanie laserowe dopplerowskie, powikłania neurologiczne, powikłania ogólnoustrojowe, przeciwciała przeciwjądrowe, remisja, termografia w podczerwieni, twardzina ograniczona, ultrasonografia wysokiej częstotliwości, zachorowalność, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie stawów, zwłóknienie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Morphea – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Morfea, czyli twardzina ograniczona, to rzadka choroba autoimmunologiczna tkanki łącznej o rocznej zapadalności 0,4-2,7/100 000, charakteryzująca się zapaleniem i włóknieniem skóry oraz tkanek głębszych. Przebieg choroby jest zróżnicowany w zależności od podtypu: morfea plackowata ma zwykle samoograniczający się charakter z aktywnością trwającą średnio 3-5 lat, morfea linijna cechuje się dłuższym czasem trwania i wyższym ryzykiem nawrotów, natomiast morfea uogólniona i głęboka wiążą się z gorszym rokowaniem i większą chorobowością. Dodatnie miano ANA oraz postać uogólniona korelują z cięższym przebiegiem. Wśród powikłań wymienia się przykurcze stawów, deformacje, manifestacje neurologiczne i okulistyczne, a także ryzyko raka kolczystokomórkowego w rzadkich przypadkach. Wskaźniki przeżycia nie odbiegają od populacji ogólnej, jednak ciężkie postacie mogą prowadzić do trwałej niepełnosprawności, a w wyjątkowych sytuacjach do zgonu.
choroba autoimmunologiczna, deplecja limfocytów B, en coup de sabre, imatynib, lek immunosupresyjny, manifestacja neurologiczna, metotreksat, morfea, morfea głęboka, morfea linijna, morfea pansklerodermatyczna, morfea uogólniona, nawrót choroby, powikłanie okulistyczne, przebieg choroby, przeciwciała przeciwjądrowe, przykurcz stawu, rak kolczystokomórkowy, rytuksymab, włóknienie skóry, zaburzenie pigmentacji, zespół Parry-Romberga - Leksykon chorób i schorzeń
Morphea – Diagnostyka i diagnoza
Morfea, czyli twardzina ograniczona, to przewlekła choroba zapalna tkanki łącznej charakteryzująca się stwardnieniem i pogrubieniem skóry oraz tkanek podskórnych na skutek nadmiernego odkładania kolagenu. Diagnoza opiera się głównie na badaniu klinicznym, gdzie typowe zmiany to stwardniałe, odbarwione lub przebarwione plamy z fioletowym lub czerwonawym rąbkiem zapalnym. Choroba przebiega w fazach: aktywnej (obrzękowej), nieaktywnej (stwardnieniowej) oraz atroficznej, co ma kluczowe znaczenie dla decyzji terapeutycznych. Biopsja skóry, choć nie zawsze konieczna, pozwala na ocenę histopatologiczną, wykazującą m.in. pogrubienie i hialinizację włókien kolagenowych, zanik naskórka i przydatków skóry oraz naciek zapalny. Badania laboratoryjne, takie jak ANA (pozytywne u 30-80% pacjentów), ssDNA czy kinaza kreatynowa, mają ograniczoną rolę i służą głównie diagnostyce różnicowej, zwłaszcza w wykluczeniu twardziny układowej, która charakteryzuje się obecnością specyficznych przeciwciał i zajęciem narządów wewnętrznych.
badanie histopatologiczne, biopsja skóry, borelioza, choroba zapalna tkanki łącznej, dermoskopia, eozynofilowe zapalenie powięzi, fototerapia, inhibitory JAK, kapilaroskopia, kortykosteroidy, liszaj twardzinowy, metotreksat, morfea, morfea linijna, objaw Raynauda, odkładanie kolagenu, przeciwciała przeciwhistonowe, przeciwciała przeciwjądrowe, rezonans magnetyczny, sklerodaktylia, takrolimus, termografia w podczerwieni, tomografia komputerowa, twardzina układowa, ultrasonografia skóry