próba Dix-Hallpike’a
Próba Dix-Hallpike’a (test Dix-Hallpike’a) to specjalistyczne badanie diagnostyczne stosowane w otolaryngologii i neurologii do oceny zawrotów głowy pochodzenia błędnikowego, szczególnie w diagnostyce łagodnych napadowych położeniowych zawrotów głowy (BPPV).
Podczas wykonywania testu pacjent jest szybko przemieszczany z pozycji siedzącej do leżącej, z głową odchyloną do tyłu i skręconą w bok o około 45 stopni. Lekarz obserwuje oczy pacjenta pod kątem wystąpienia oczopląsu, który jest kluczowym objawem potwierdzającym BPPV. Charakterystyczny oczopląs pojawia się po krótkim opóźnieniu (2-20 sekund), ma ograniczony czas trwania i zmniejsza się przy powtarzaniu próby.
Dodatni wynik próby Dix-Hallpike’a wskazuje najczęściej na BPPV kanału półkolistego tylnego. Test pomaga nie tylko w diagnostyce, ale również w określeniu, który kanał półkolisty jest zajęty, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru odpowiedniej metody leczenia, np. manewru repozycyjnego Epleya. Próba powinna być wykonywana ostrożnie u pacjentów z chorobami szyjnego odcinka kręgosłupa lub chorobami sercowo-naczyniowymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zawroty głowy – Diagnostyka i diagnoza
Zawroty głowy (vertigo) stanowią objaw wynikający z dysfunkcji układu przedsionkowego, wymagający różnicowania między przyczynami obwodowymi a centralnymi. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym z oceną oczopląsu oraz manewrach diagnostycznych, takich jak próba Dix-Hallpike’a (wartość predykcyjna dodatnia 83%, ujemna 52% dla BPPV) i test HEAD IMPULSE. Badania dodatkowe obejmują audiometrię, wideonystagmografię, test kaloryczny oraz obrazowanie (MRI preferowane w diagnostyce centralnych przyczyn, CT w trybie pilnym). Najczęstsze etiologie to łagodne położeniowe zawroty głowy (BPPV, 42% przypadków), zapalenie neuronu przedsionkowego oraz choroba Ménière’a, a także migrena przedsionkowa i udar mózgu tylnego kręgu unaczynienia. W diagnostyce stosuje się algorytmy TiTrATE i STANDING, które systematyzują podejście kliniczne.
błona otolitowa, BPPV, choroba Ménière’a, elektrokochleografia, elektronystagmografia, kanały półkoliste, migrena przedsionkowa, nerw przedsionkowo-ślimakowy, neuronitis vestibularis, nystagmus, odruch przedsionkowo-oczny, otoconia, próba Dix-Hallpike’a, SVM, szumy uszne, test fotela obrotowego, układ przedsionkowy, vertigo, wideonystagmografia, wodniak endolimfatyczny, zapalenie neuronu przedsionkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy (BPPV) to najczęstsze zaburzenie przedsionkowe ucha wewnętrznego, odpowiadające za około 50% przypadków obwodowych dysfunkcji przedsionkowych. Patofizjologia BPPV polega na przemieszczeniu otokonii z narządu otolitowego (utriculus) do kanałów półkolistych, najczęściej tylnego, co powoduje nieprawidłowe sygnały z układu przedsionkowego i wywołuje krótkie, intensywne epizody zawrotów głowy trwające od kilku sekund do mniej niż minuty. Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym na próbie Dix-Hallpike’a oraz teście obrotu w pozycji leżącej. Obrazowanie radiologiczne nie jest rutynowo wymagane, chyba że istnieje podejrzenie innych przyczyn zawrotów głowy.
ćwiczenia Brandt-Daroff, dysfunkcja przedsionkowa, endolimfa, kanał półkolisty tylny, kanały półkoliste, kompensacja przedsionkowa, łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy, lek przeciwwymiotny, manewr Epleya, manewr Gufoni, manewr Lempert, manewr Semonta, narząd otolitowy, oczopląs, otoconia, patofizjologia zawrotów głowy, próba Dix-Hallpike’a, rezonans magnetyczny, ryzyko upadków, tomografia komputerowa, ucho wewnętrzne, układ przedsionkowy, vertigo, zamknięcie kanału półkolistego