nabłonek wyściółkowy
Nabłonek wyściółkowy (ependyma) to wyspecjalizowana tkanka nabłonkowa pokrywająca powierzchnię komór mózgowych oraz kanału centralnego rdzenia kręgowego. Zbudowany jest z jednej warstwy cylindrycznych lub sześciennych komórek zwanych ependymocytami, które tworzą barierę między płynem mózgowo-rdzeniowym a tkanką nerwową.
Ependymocyty charakteryzują się obecnością mikrokosmków na powierzchni apikalnej oraz rzęsek, które poprzez swoje ruchy uczestniczą w cyrkulacji płynu mózgowo-rdzeniowego. Komórki te posiadają liczne połączenia międzykomórkowe typu tight junctions, które regulują przepuszczalność bariery krew-płyn mózgowo-rdzeniowy.
Nabłonek wyściółkowy pełni kluczowe funkcje w układzie nerwowym, takie jak udział w produkcji i przepływie płynu mózgowo-rdzeniowego, ochrona tkanki nerwowej oraz transport substancji odżywczych i metabolitów między płynem mózgowo-rdzeniowym a tkanką nerwową. Dysfunkcje nabłonka wyściółkowego mogą prowadzić do zaburzeń cyrkulacji płynu mózgowo-rdzeniowego i być związane z patogenezą wodogłowia.
W diagnostyce neuropatologicznej komórki nabłonka wyściółkowego mogą ulegać transformacji nowotworowej, dając początek guzom typu ependymoma (wyściółczak), które stanowią około 5-10% wszystkich nowotworów wewnątrzczaszkowych u dzieci. Wyściółczaki są klasyfikowane przez WHO według stopnia złośliwości od I do III, co ma istotne znaczenie prognostyczne i terapeutyczne.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Linezolid, głównie w postaci biologicznie czynnego (S)-linezolidu, wykazuje niemal całkowitą (ok. 100%) biodostępność po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 2 godzin. W stanie stacjonarnym, po dożylnym podaniu 600 mg dwa razy na dobę, średnie wartości Cmax i Cmin wynoszą odpowiednio 15,1 [2,5] mg/L i 3,68 [2,68] mg/L, natomiast po podaniu doustnym te wartości wynoszą 21,2 [5,8] mg/L i 6,15 [2,94] mg/L. Objętość dystrybucji u zdrowych dorosłych wynosi około 40-50 litrów, a stopień wiązania z białkami osocza to około 31%. Linezolid przenika efektywnie do płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (stosunek stężenia do osocza 0,7:1,0), co potwierdza jego zastosowanie w zakażeniach ośrodkowego układu nerwowego, choć u dzieci z zastawką komorowo-otrzewnową nie zaleca się stosowania empirycznego ze względu na zmienność stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym.
biodostępność, ekspozycja na lek, faza eliminacji, hemodializa, hydroksyetyloglicyna, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens pozanerkowy, kwas aminoetoksyoctowy, lek macierzysty, linezolid, metabolit leku, nabłonek wyściółkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, pęcherzyk płucny, płyn mózgowo-rdzeniowy, roztwór do infuzji, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wodogłowie, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zastawka komorowo-otrzewnowa -
Leksykon leków
Linezolid, będący biologicznie czynnym (s)-linezolidem, charakteryzuje się całkowitą dostępnością biologiczną (~100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 2 godzin. W stanie stacjonarnym, po dawce 600 mg dwa razy na dobę, Cmax wynosi 15,1 mg/l (IV) i 21,2 mg/l (p.o.), a Cmin odpowiednio 3,68 mg/l i 6,15 mg/l. Objętość dystrybucji wynosi około 40-50 litrów, a wiązanie z białkami osocza to około 31%. Linezolid wykazuje penetrację do różnych płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (stosunek stężenia do osocza 0,7:1,0) oraz płynu nabłonka wyściółkowego (4,5:1,0). Metabolizm zachodzi głównie przez utlenianie pierścienia morfolinowego, prowadząc do nieaktywnych metabolitów PNU-142586 (40% wydalania z moczem) i PNU-142300 (10%), z okresem półtrwania 5-7 godzin. Klirens pozanerkowy stanowi około 65% całkowitego klirensu, a farmakokinetyka wykazuje niewielką nieliniowość przy wyższych dawkach.
farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, hydroksyetyloglicyna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens pozanerkowy, kwas aminoetoksyoctowy, linezolid, metabolit linezolidu, młodzież, nabłonek wyściółkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, noworodek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie doustne, podanie dożylne, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, zakażenie OUN, zawiesina doustna
