działanie przeciwtarczycowe
Działanie przeciwtarczycowe to efekt hamujący czynność gruczołu tarczowego, który może być wywołany przez leki lub substancje biologicznie czynne. Mechanizm ten polega na blokowaniu syntezy hormonów tarczycy (T3 i T4) poprzez hamowanie aktywności peroksydazy tarczycowej, blokowanie wychwytu jodu lub zaburzanie procesu jodinacji tyrozyny.
Leki o działaniu przeciwtarczycowym (tyreostatyki) stosowane są głównie w leczeniu nadczynności tarczycy, w tym choroby Gravesa-Basedowa. Do najczęściej stosowanych należą tionamidy: metimazol (tiamazol), karbimazol oraz propylotiouracyl (PTU). Działają one poprzez hamowanie peroksydazy tarczycowej oraz – w przypadku PTU – dodatkowo poprzez hamowanie konwersji obwodowej T4 do T3.
Działanie przeciwtarczycowe wykazują również inne substancje, jak jony nadchloranowe (blokujące wychwyt jodu), lit (hamujący uwalnianie hormonów tarczycy) czy amiodaron, który paradoksalnie może wywoływać zarówno niedoczynność, jak i nadczynność tarczycy. W diagnostyce i leczeniu chorób tarczycy wykorzystuje się również radioaktywny jod, który poprzez promieniowanie niszczy komórki pęcherzykowe gruczołu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Thyrosan 50 mg
Propylotiouracyl charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80%, zróżnicowaną w zależności od stanu tarczycy pacjenta (50-95% u eutyreotyków, do 75% u hipertyreotyków). Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) wynosi około 6,5 μg/ml po dawce 200 mg, osiągane po około 1 godzinie (Tmax), przy szczycie działania farmakologicznego już po 20-30 minutach. Lek wiąże się z białkami osocza w 75-80%, a jego objętość dystrybucji wynosi średnio 0,2-0,4 dm³/kg masy ciała, jednak u pacjentów z hipotyreozą może wzrosnąć do 0,87 dm³/kg. Propylotiouracyl wykazuje nierównomierną dystrybucję, z wyższymi stężeniami w szpiku kostnym, nadnerczach, wątrobie i śledzionie. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez glukuronidację, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki, z wydalaniem 61-65% dawki w postaci glukuronianu w ciągu 8 godzin oraz 10-30% w formie niezmienionej.
białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja, czynność tarczycy, działanie przeciwtarczycowe, eutyreoza, glukuronidacja, gruczoł tarczowy, hipertyreoza, hipotyreoza, lek przeciwtarczycowy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, propylotiouracyl, stężenie leku w surowicy, sulfonowanie, szpik kostny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Propycil 50 mg 50 mg
Propycil 50 mg to lek przeciwtarczycowy zawierający 50 mg propylotiouracylu w każdej tabletce, stosowany doustnie w terapii chorób tarczycy. Tabletki są białe, okrągłe, dwustronnie wypukłe z linią podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki. Substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna, powidon K 30 oraz skrobia żelowana, wspierają odpowiednią formę i rozpad tabletki. Lek dostępny jest w opakowaniach zawierających 20 lub 100 tabletek, co pozwala na elastyczne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta.
działanie przeciwtarczycowe, funkcja tarczycy, interakcja lekowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, niezgodność farmaceutyczna, odpad farmaceutyczny, podanie doustne, polietylen niskiej gęstości, polietylen wysokiej gęstości, powidon, propylotiouracyl, skrobia kukurydziana, skrobia żelowana, stearynian magnezu, substancja pomocnicza