Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg)/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Bepanthen Plus

Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Bepanthen Plus obejmują badania oceniające toksyczność ostrą i przewlekłą zarówno poszczególnych składników aktywnych (dekspantenolu i chlorheksydyny chlorowodorku), jak i produktu złożonego. Przedstawione dane obejmują również informacje dotyczące wpływu na reprodukcję oraz potencjału mutagennego.¹

Toksyczność ostra

W badaniach przedklinicznych dekspantenol wykazał niską toksyczność ostrą. Wartość LD₅₀ dla dekspantenolu podanego doustnie myszom określono na poziomie 15 g/kg masy ciała. Obserwowano, że podanie dawki 20 g/kg masy ciała powodowało śmierć zwierząt doświadczalnych, natomiast dawka 10 g/kg masy ciała nie wywoływała skutków letalnych.²

W przypadku chlorheksydyny, wartość LD₅₀ po podaniu doustnym u myszy i szczurów przekraczała 2 g/kg masy ciała. Przy podaniu naskórnym LD₅₀ dla myszy wynosiła 637 mg/kg masy ciała u samców oraz 632 mg/kg masy ciała u samic, natomiast u szczurów wartość ta przekraczała 1 g/kg masy ciała.³

Toksyczność powtórnej dawki i toksyczność przewlekła

Badania toksyczności przewlekłej dla dekspantenolu

Badania toksyczności przewlekłej dekspantenolu nie wykazały patologicznych zmian u badanych zwierząt. W trwających 3 miesiące badaniach na szczurach i psach, którym podawano odpowiednio 20 mg oraz 500 mg dekspantenolu na dobę, nie stwierdzono objawów toksyczności ani zmian histopatologicznych.⁴

Dłuższe, 6-miesięczne badania na 24 szczurach, którym podawano doustnie 2 mg dekspantenolu dziennie, również nie wykazały żadnych zmian histopatologicznych. Podobnie u psów i małp, którym podawano doustnie pantotenian wapnia w dawkach 50 mg/kg masy ciała (psy) i 1 g (małpy) przez 6 miesięcy, nie zaobserwowano objawów toksyczności ani zmian w badaniach histopatologicznych.⁵

Badania toksyczności przewlekłej dla chlorheksydyny

Badania na szczurach, które otrzymywały 0,05% octanu chlorheksydyny w wodzie pitnej przez okres roku, nie wykazały działania toksycznego. Natomiast u psów, którym podawano dawkę doustną 0,5 mg/kg masy ciała na dobę przez 12 miesięcy, w części populacji z bronchopneumonią stwierdzono zaostrzenie przebiegu tej choroby.⁶

Przy wyższych dawkach chlorheksydyny (40 mg/kg masy ciała) obserwowano wyraźne włóknienia, ogniskowe lub nieregularne obszary martwicze wątroby wraz z odczynami zapalnymi, rozrost przewodów żółciowych oraz występowanie hemosyderozy, a także podwyższony poziom ALT. Najwyższa dawka nie wywołująca efektów toksycznych (NOEL) została określona na poziomie 0,5 mg/kg masy ciała na dobę. Należy jednak podkreślić, że nie istnieją jednoznaczne dowody literaturowe wykluczające korelację pomiędzy bronchopneumonią czy uszkodzeniami wątroby u badanych zwierząt a podawaniem chlorheksydyny.⁷

Toksyczność reprodukcyjna

Dostępne dane przedkliniczne nie dostarczają dowodów na zaburzenia płodności ani na toksyczność rozwojową wywołaną przez dekspantenol.⁸

W przypadku chlorheksydyny, nie zgłoszono dowodów na embriotoksyczność. Dane literaturowe wskazują na brak toksyczności reprodukcyjnej przy dawkach poniżej 450 mg/kg masy ciała u szczurów oraz przy 175 mg/kg masy ciała u królików. Nie odnotowano również toksyczności matczynej u szczurów przy dawkach poniżej 10 mg/kg masy ciała.⁹

Potencjał mutagenny

Badania genotoksyczności wykazały, że zarówno dekspantenol, jak i chlorheksydyna nie wykazują działania mutagennego.¹⁰

Tolerancja miejscowa i ogólna toksyczność produktu złożonego

Preparat złożony zawierający pantenol i chlorheksydynę (Bepanthen Plus) charakteryzuje się dobrą tolerancją miejscową.¹¹

Wyniki pięciodniowego testu toksyczności po podaniu doustnym Bepanthenu Plus przeprowadzone na myszach i szczurach wykazały, że produkt leczniczy charakteryzuje się niskim stopniem toksyczności ogólnoustrojowej.¹²