zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego
Zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego (SIBO – Small Intestinal Bacterial Overgrowth) to stan kliniczny charakteryzujący się nadmiernym namnażaniem się bakterii w jelicie cienkim. W warunkach fizjologicznych jelito cienkie zawiera stosunkowo niewielką liczbę bakterii (poniżej 10³ jednostek tworzących kolonie/ml), podczas gdy w SIBO liczba ta przekracza 10⁵ CFU/ml.
Patogeneza SIBO związana jest z zaburzeniami mechanizmów obronnych przewodu pokarmowego, takich jak nieprawidłowa motoryka jelit, niedostateczna produkcja kwasu solnego w żołądku czy dysfunkcja zastawki krętniczo-kątniczej. Stan ten może występować wtórnie do innych chorób przewodu pokarmowego, jak nieswoiste choroby zapalne jelit, celiakia, zespół jelita drażliwego, a także w następstwie operacji chirurgicznych.
Objawy kliniczne SIBO obejmują wzdęcia, bóle brzucha, biegunkę, zaparcia, nudności oraz objawy wynikające z zaburzeń wchłaniania – utratę masy ciała, niedokrwistość, niedobory witamin i mikroelementów. Diagnostyka obejmuje testy oddechowe (z laktulozą lub glukozą), badanie aspiratu jelitowego oraz nowsze metody jak analiza składu mikrobioty jelitowej.
Leczenie SIBO opiera się na antybiotykoterapii (najczęściej stosuje się rifaksyminę, metronidazol, ciprofloksacynę), modyfikacji diety (m.in. dieta low-FODMAP), stosowaniu probiotyków oraz leczeniu przyczynowym choroby podstawowej. Ze względu na wysokie ryzyko nawrotów, u części pacjentów konieczne jest cykliczne powtarzanie terapii lub stosowanie leczenia podtrzymującego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nietolerancja laktozy – Epidemiologia
Nietolerancja laktozy dotyka globalnie około 65-75% populacji, z różnicami geograficznymi i etnicznymi wynikającymi z historii spożycia mleka. Najnowsze metaanalizy obejmujące 62,910 osób z 89 krajów wskazują na 68% częstość występowania zaburzeń wchłaniania laktozy u osób powyżej 10 roku życia. Najniższe wskaźniki obserwuje się w Europie Północnej (2-5%), a najwyższe w Azji Wschodniej (70-100%) oraz wśród rdzennych Amerykanów (79-100%). Aktywność laktazy spada po 2 roku życia, a objawy nietolerancji najczęściej pojawiają się między 20 a 40 rokiem życia. Wyróżnia się trzy formy nietolerancji: pierwotną (70% populacji), wtórną związaną z uszkodzeniem jelita cienkiego oraz bardzo rzadką wrodzoną. Diagnostyka opiera się głównie na wodorowym teście oddechowym (wzrost H₂ >20 ppm po spożyciu laktozy), próbie eliminacyjnej oraz badaniach genetycznych, choć testy mogą dawać wyniki fałszywie dodatnie lub ujemne, zwłaszcza u osób starszych i z zespołem rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego.
biegunka, błona śluzowa jelita cienkiego, celiakia, choroba zapalna jelit, infekcja pasożytnicza, jelito cienkie, laktaza, mukowiscydoza, niedożywienie, nietolerancja laktozy, nietrwałość laktazy, osteopenia, osteoporoza, pierwotna nietolerancja laktozy, próba eliminacyjna, rotawirus, wodorowy test oddechowy, wrodzona nietolerancja laktozy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wtórna nietolerancja laktozy, zespół jelita drażliwego, zespół jelita drażliwego z biegunką, zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego