zespół Parkesa-Webera
Zespół Parkesa-Webera to rzadka wrodzona malformacja naczyniowa charakteryzująca się przetokami tętniczo-żylnymi, przerostem kończyny oraz obecnością plamy naczyniowej. Jest to zaburzenie, które występuje sporadycznie, a jego przyczyna najczęściej wiąże się z mutacjami genów RASA1 i EPHB4.
W przeciwieństwie do zespołu Klippla-Trénaunaya, z którym bywa mylony, zespół Parkesa-Webera obejmuje obecność przetok tętniczo-żylnych, co prowadzi do zwiększonego przepływu krwi i charakterystycznego drżenia wyczuwalnego nad zmienioną chorobowo kończyną. Pacjenci prezentują zazwyczaj powiększenie jednej kończyny (najczęściej dolnej), naczyniaki płaskie o czerwonym zabarwieniu oraz mogą doświadczać objawów niewydolności serca z powodu przeciążenia objętościowego.
Diagnostyka zespołu Parkesa-Webera opiera się na badaniach obrazowych, takich jak ultrasonografia dopplerowska, angiografia, tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny, które pozwalają uwidocznić nieprawidłowe połączenia naczyniowe. Leczenie ma charakter wielodyscyplinarny i obejmuje embolizację przetok, leczenie chirurgiczne oraz terapię uciskową, a jego celem jest kontrola objawów i zapobieganie powikłaniom, takim jak krwawienia, owrzodzenia czy niewydolność serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Malformacja naczyniowa tętniczo-żylna mózgu – Etiologia i przyczyny
Malformacja naczyniowa tętniczo-żylna mózgu (AVM) to patologiczne połączenie tętniczo-żylne bez udziału łożyska włosowatego, prowadzące do zaburzeń hemodynamicznych i niedotlenienia otaczających tkanek. AVM występuje u około 0,15% populacji, częściej u mężczyzn, i jest jedną z głównych przyczyn krwotoku mózgowego u młodych dorosłych. Etiologia AVM jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (m.in. mutacje w genie PTEN, zespoły dziedziczne takie jak HHT z ryzykiem AVM zwiększonym 10 000-krotnie) oraz zaburzenia angiogenezy, w tym nieprawidłową ekspresję VEGF i jego receptorów. AVM mogą powstawać zarówno w okresie prenatalnym, jak i de novo u dorosłych, np. po urazach OUN lub ekspozycji na promieniowanie. Ryzyko rocznego krwawienia z nieleczonej AVM wynosi 2-4%, a śmiertelność po pierwszym krwawieniu to 10-30%. Mniejsze AVM (<3 cm) mają wyższe ryzyko krwawienia, natomiast większe częściej wywołują napady padaczkowe.
angiogeneza, AVM mózgu, badanie epigenetyczne, choroba autosomalna dominująca, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, incydent niedokrwienny, klinicysta, krwotok mózgowy, krwotok podpajęczynówkowy, krwotok śródmózgowy, malformacja naczyniowa tętniczo-żylna mózgu, mutacja genetyczna, nadciśnienie żylne, napad padaczkowy, niedokrwienie mózgu, połączenie tętniczo-żylne, profilowanie genetyczne, proliferacja śródbłonka, przetoka tętniczo-żylna, RASopatia, receptor VEGF, splot naczyniowy, tętniak, zespół Cobba, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół Parkesa-Webera, zespół Sturge’a-Webera, zespół Wyburna-Masona - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół klippela-trenaunaya – Etiologia i przyczyny
Zespół Klippela-Trenaunaya (ZKT) to rzadkie wrodzone zaburzenie naczyniowe charakteryzujące się triadą: malformacjami naczyń włosowatych (plamy typu „porto wine”), żylakami oraz przerostem kości i tkanek miękkich, najczęściej jednej kończyny dolnej. Etiologia ZKT wiąże się głównie z somatycznymi, mozaikowymi mutacjami w genie PIK3CA, które prowadzą do nadaktywności kinazy PI3K i dysregulacji szlaku PI3K/AKT/mTOR, skutkując nadmierną proliferacją komórek i angiogenezą. Mutacje te powodują nieprawidłowy rozwój naczyń, kości i tkanek miękkich, co klasyfikuje ZKT do spektrum przerostu związanego z PIK3CA (PROS). Oprócz PIK3CA, w patogenezie mogą uczestniczyć mutacje w genach AGGF1, GNAQ, TIE2 i PIK3CR1, a także rzadkie translokacje chromosomowe. Charakterystyczny jest mozaikowy, somatyczny charakter mutacji, co tłumaczy ograniczenie objawów do określonych obszarów ciała i sporadyczny przebieg choroby. Epidemiologicznie ZKT występuje z częstością około 1:20 000-40 000 dzieci, a w większości przypadków nie ma rodzinnego występowania.
angiogeneza, kinaza 3-fosfatydyloinozytolu, krwawienie z odbytnicy, makrocefalia, malformacja limfatyczna, malformacja naczyniowa, mozaicyzm genetyczny, mozaicyzm somatyczny, mutacja PIK3CA, naczynia włosowate, polimikrogyria, przerost kości, przetoka tętniczo-żylna, spektrum przerostu związanego z PIK3CA, splenomegalia, szlak mTOR, szlak PI3K/AKT/mTOR, translokacja chromosomu, waskulogeneza, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Parkesa-Webera, żyła brzeżna Servelle’a, żylaki - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacja tętniczo-żylna – Etiologia i przyczyny
Malformacje tętniczo-żylne (AVM) to patologiczne połączenia między tętnicami a żyłami, omijające łożysko kapilarne, co prowadzi do zaburzeń hemodynamicznych i niedotlenienia tkanek. Etiologia AVM jest złożona i wieloczynnikowa, obejmując wady rozwojowe płodu, zaburzenia angiogenezy oraz potencjalnie nabyte przyczyny, takie jak urazy OUN czy ekspozycja na promieniowanie. Genetycznie, somatyczne mutacje w genach MAP2K1, BRAF, KRAS i HRAS aktywujące szlak MAPK odgrywają kluczową rolę w patogenezie nie-dziedzicznych AVM, natomiast dziedziczne formy związane są z mutacjami w genach RASA1, EPHB4, PTEN oraz komponentach szlaku TGF-β/BMP (ENG, ACVRL1, SMAD4, GDF2/BMP9). Warto podkreślić, że AVM mogą występować w kontekście zespołów genetycznych, takich jak dziedziczna telangiektazja krwotoczna (HHT), zespół Parkesa Webera czy zespół Wyburna-Masona, które znacząco zwiększają ryzyko ich rozwoju.
choroba moyamoya, dietylostilbestrol, dziedziczna telangiektazja krwotoczna, efekt podkradania, komórka śródbłonka, malformacja tętniczo-żylna, miąższ mózgu, mutacja KRAS, mutacja somatyczna, naczynie włosowate, napad drgawkowy, nidus, płyn mózgowo-rdzeniowy, przestrzeń podpajęczynówkowa, przetoka tętniczo-żylna, szlak MAPK, uraz ośrodkowego układu nerwowego, wada rozwojowa płodu, zaburzenie angiogenezy, zaburzenie drgawkowe, zespół Cobba, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół Parkesa-Webera, zespół Proteusza, zespół Wyburna-Masona - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół klippela-trenaunaya – Epidemiologia
Zespół Klippela-Trenaunaya (ZKT) to rzadkie wrodzone schorzenie naczyniowe, charakteryzujące się triadą objawów: malformacjami naczyniowymi typu włośniczkowego (plamy typu „port-wine”), żylakami oraz przerostem kości i/lub tkanek miękkich. Częstość występowania wynosi od 1:20 000 do 1:100 000 żywych urodzeń, bez predylekcji płciowej czy rasowej. Diagnostyka opiera się na klinicznym obrazie oraz badaniach obrazowych, takich jak USG z Dopplerem, CT, MRI i MRA, które pozwalają ocenić rozległość zmian i planować leczenie. ZKT jest związany z mutacjami genu PIK3CA (PROS) oraz rzadziej RASA1, co wskazuje na podłoże genetyczne. Objawy pojawiają się zwykle od urodzenia lub w dzieciństwie, a zmiany dotyczą głównie kończyn dolnych (85% przypadków), najczęściej jednostronnie. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe dla zapobiegania powikłaniom, takim jak zakrzepica (występująca u około 39% pacjentów), zatorowość płucna, krwawienia żylne, bóle i obrzęki kończyn oraz różnica długości kończyn.
alpelisib, angiografia rezonansu magnetycznego, badanie Dopplera, badanie ultrasonograficzne, krwiomocz, malformacja naczyniowa włośniczkowa, menorrhagia, mutacja genu PIK3CA, naczyniak płaski, nadciśnienie płucne, nieprawidłowość żylna, niewydolność prawej komory serca, plama typu port-wine, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przerost tkanek miękkich, rezonans magnetyczny, skolioza, tomografia komputerowa, triada objawów, układ limfatyczny, zakrzepica żylna, zakrzepowe zapalenie żył, zatorowość płucna, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Parkesa-Webera, zespół Sturge’a-Webera - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół klippela-trenaunaya – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Klippela-Trenaunaya (KTS) to rzadkie wrodzone zaburzenie naczyniowe charakteryzujące się triadą objawów: naczyniakami płaskimi typu „port wine”, malformacjami żylnymi (żylakami) oraz przerostem kości i tkanek miękkich, najczęściej kończyn. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, ultrasonografii Dopplerowskiej, rezonansie magnetycznym (MRI/MRA) oraz tomografii komputerowej (CT), które pozwalają na ocenę rozległości zmian naczyniowych i kostnych. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. zespół Parkesa-Webera, CLOVES oraz inne zaburzenia z grupy PROS. Badania genetyczne, w tym sekwencjonowanie NGS, umożliwiają identyfikację mutacji aktywujących w genie PIK3CA, które są najczęstszą przyczyną KTS, choć diagnoza pozostaje przede wszystkim kliniczna. Wczesne rozpoznanie, także prenatalne (od 15-20 tygodnia ciąży), jest kluczowe dla planowania leczenia i monitorowania powikłań, zwłaszcza zakrzepowo-zatorowych.
angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, badanie dopplerowskie, badanie koagulologiczne, diagnostyka prenatalna, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, limfoscyntygrafia, malformacja naczyń włosowatych, malformacja żylna, mutacja PIK3CA, naczyniak płaski, nieprawidłowość żylna, niewydolność żylna, obrzęk limfatyczny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przetoka tętniczo-żylna, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie NGS, tomografia komputerowa, ultrasonografia dopplerowska, wenografia kontrastowa, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Parkesa-Webera, zespół Proteusza, zespół Sturge’a-Webera, żyła brzeżna Servelle’a - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacja tętniczo-żylna rdzenia kręgowego – Etiologia i przyczyny
Malformacje tętniczo-żylne (AVM) rdzenia kręgowego to rzadkie, patologiczne struktury naczyniowe, stanowiące około 4% pierwotnych zmian wewnątrzkanałowych. Charakteryzują się bezpośrednim połączeniem tętnic z żyłami, omijając sieć naczyń włosowatych, co prowadzi do przenoszenia ponad 70% ciśnienia tętniczego do układu żylnego i wywołuje nadciśnienie żylne. AVM mogą mieć etiologię wrodzoną, rozwijając się podczas życia płodowego, lub być nabyte, np. po urazach kręgosłupa. Występują w różnych typach, z których najczęstsze to przetoki tętniczo-żylne opony twardej (DAVF, do 85% przypadków) oraz wewnątrzrdzeniowe malformacje typu glomus (około 20%). Ryzyko krwotoku u pacjentów z AVM typu II wynosi około 4% rocznie, wzrastając do 10% po wcześniejszym krwotoku. AVM mogą prowadzić do mielopatii z powodu zastojów żylnych, krwawienia podpajęczynówkowego lub śródmiąższowego, niedokrwienia rdzenia z powodu fenomenu podkradania tętniczego oraz efektu masy.
krwawienie podpajęczynówkowe, krwotok rdzenia kręgowego, malformacja tętniczo-żylna rdzenia kręgowego, mielopatia, mutacja KRAS, mutacja MAP2K1, naczynie włosowate, nadciśnienie żylne, niedokrwienie rdzenia kręgowego, połączenie tętniczo-żylne, przestrzeń podpajęczynówkowa, przetoka tętniczo-żylna opony twardej, zaburzenie hemodynamiczne, zespół Cobba, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół Parkesa-Webera