przewlekłe zakażenie WZW C
Przewlekłe zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C (WZW C) to stan chorobowy, w którym wirus HCV (Hepatitis C Virus) utrzymuje się w organizmie pacjenta przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Choroba rozwija się u około 75-85% osób zakażonych HCV, które nie zdołały samoistnie wyeliminować wirusa w fazie ostrej.
Przebieg przewlekłego WZW C jest często bezobjawowy lub skąpoobjawowy przez wiele lat, co znacząco utrudnia wczesną diagnostykę. U pacjentów mogą występować niespecyficzne objawy, takie jak przewlekłe zmęczenie, bóle mięśniowo-stawowe, zaburzenia koncentracji czy objawy depresyjne. W badaniach laboratoryjnych można zaobserwować podwyższone wartości aminotransferaz, jednak u części pacjentów parametry te pozostają w normie.
Przewlekłe zakażenie WZW C prowadzi do postępującego włóknienia wątroby, które nieleczone może skutkować rozwojem marskości (u 15-30% pacjentów w ciągu 20-30 lat) oraz raka wątrobowokomórkowego (HCC). Ryzyko progresji choroby zwiększają czynniki takie jak: płeć męska, zakażenie w wieku powyżej 40 lat, nadużywanie alkoholu, koinfekcja HIV lub HBV, zespół metaboliczny i cukrzyca.
Współczesne leczenie przewlekłego WZW C opiera się na stosowaniu leków przeciwwirusowych o bezpośrednim działaniu (DAA – Direct Acting Antivirals), które charakteryzują się wysoką skutecznością (>95% wyleczeń) i dobrym profilem bezpieczeństwa. Terapia trwa zwykle 8-12 tygodni i prowadzi do trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR – Sustained Virological Response), czyli eliminacji wirusa z organizmu. Wczesne wykrycie i skuteczne leczenie przewlekłego WZW C zapobiega rozwojowi powikłań wątrobowych i znacząco poprawia rokowanie pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Eltrombopag – Właściwości farmakokinetyczne
Eltrombopag wykazuje zróżnicowany profil farmakokinetyczny zależny od populacji pacjentów oraz dawki. U dorosłych z pierwotną małopłytkowością immunologiczną (ITP) średnie geometryczne wartości AUC(0-τ) dla dawek 30 mg, 50 mg i 75 mg wynosiły odpowiednio 47, 108 i 168 μg/ml·h, a Cmax odpowiednio 3,78, 8,01 i 12,7 μg/ml. U pacjentów z przewlekłym WZW C dla dawek 25 mg, 50 mg, 75 mg i 100 mg wartości AUC(0-τ) wynosiły 118, 166, 301 i 354 μg/ml·h, a Cmax 6,40, 9,08, 16,71 i 19,19 μg/ml. Eltrombopag charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99,9%) i jest metabolizowany głównie przez CYP1A2, CYP2C8 oraz transferazy UGT1A1 i UGT1A3, z dominującym wydalaniem z kałem (59%) i moczem (31%) w postaci metabolitów. Okres półtrwania wynosi około 21-32 godzin. Wchłanianie jest istotnie obniżone przez leki zobojętniające kwas żołądkowy i produkty zawierające wielowartościowe kationy, co wymaga uwagi klinicznej.
białko oporności raka piersi, białko osocza, biodostępność, chelatowanie, eltrombopag, enzymy CYP, glikoproteina p, glukuronidacja, kwas glukuronowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, małopłytkowość, morfologia krwi, OATP1B1, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, przewlekłe zakażenie WZW C, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, transferaza urydynowo-difosfoglukuronianowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żyły wrotnej, zawiesina doustna