poziom sodu

Poziom sodu w organizmie jest kluczowym parametrem homeostazy wodno-elektrolitowej. Prawidłowe stężenie sodu w surowicy krwi wynosi 135-145 mmol/l. Sód jest głównym kationem przestrzeni pozakomórkowej i odgrywa istotną rolę w utrzymaniu ciśnienia osmotycznego, równowagi kwasowo-zasadowej oraz w prawidłowym funkcjonowaniu komórek nerwowych i mięśniowych.

Hiponatremia (obniżony poziom sodu <135 mmol/l) może być spowodowana różnymi czynnikami, takimi jak nadmierna podaż płynów, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), niewydolność serca, marskość wątroby, choroby nerek czy stosowanie niektórych leków (diuretyki tiazydowe, leki przeciwdepresyjne). Objawy hiponatremii obejmują nudności, wymioty, bóle głowy, splątanie, drgawki, a w ciężkich przypadkach śpiączkę.

Hipernatremia (podwyższony poziom sodu >145 mmol/l) najczęściej wynika z odwodnienia lub niedoboru wody w stosunku do sodu. Przyczynami mogą być niedostateczne przyjmowanie płynów, nadmierna utrata wody (np. przez skórę w wyniku gorączki, przez przewód pokarmowy w przebiegu biegunki, przez nerki w moczówce prostej) lub jatrogenne podanie hipertonicznego roztworu sodu. Objawy hipernatremii to pragnienie, suchość błon śluzowych, gorączka, splątanie, drgawki i śpiączka.

Monitorowanie poziomu sodu jest niezbędne w praktyce klinicznej, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, chorymi na niewydolność serca, choroby nerek, wątroby oraz u osób w stanie krytycznym. Korekta zaburzeń stężenia sodu powinna być prowadzona ostrożnie, aby uniknąć powikłań neurologicznych związanych ze zbyt szybką zmianą osmolalności osocza.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl