zaparcia czynnościowe

Zaparcia czynnościowe to powszechny problem gastroenterologiczny, charakteryzujący się rzadkim, trudnym lub niekompletnym wypróżnianiem bez widocznej przyczyny organicznej. Zgodnie z kryteriami rzymskimi IV, diagnozę stawia się, gdy u pacjenta występują co najmniej dwa z następujących objawów: wysiłek podczas defekacji, twarde stolce, uczucie niepełnego wypróżnienia, uczucie blokady odbytnicy, konieczność manualnej pomocy oraz mniej niż trzy wypróżnienia tygodniowo – przez minimum 3 miesiące.

Patofizjologia zaparć czynnościowych obejmuje zaburzenia motoryki okrężnicy, nieprawidłową koordynację mięśni dna miednicy lub zaburzenia czucia odbytnicy. W diagnostyce kluczowy jest dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz wykluczenie przyczyn wtórnych, takich jak choroby metaboliczne, neurologiczne czy stosowane leki. W przypadkach wątpliwych lub alarmujących (krwawienie z odbytu, utrata masy ciała, niedokrwistość) wskazana jest dalsza diagnostyka endoskopowa.

Leczenie zaparć czynnościowych opiera się na modyfikacji stylu życia (zwiększenie aktywności fizycznej, odpowiednie nawodnienie), diecie bogatej w błonnik, stosowaniu łagodnych środków przeczyszczających (osmotycznych lub pobudzających) oraz terapii biofeedback w przypadku dyssynergii defekacyjnej. W opornych przypadkach rozważa się leki prokinetyczne, sekretogenne lub linaklotyd. Skuteczne leczenie wymaga indywidualizacji podejścia i często długotrwałej terapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl