przezskórna rewaskularyzacja wieńcowa
Przezskórna rewaskularyzacja wieńcowa (PCI – Percutaneous Coronary Intervention) to małoinwazyjny zabieg kardiologiczny stosowany w leczeniu choroby wieńcowej. Polega na udrożnieniu zwężonych lub zamkniętych tętnic wieńcowych bez konieczności wykonywania operacji kardiochirurgicznej. Procedura przeprowadzana jest z dostępu przez tętnicę udową lub promieniową.
Podczas zabiegu PCI kardiolog wprowadza do naczyń wieńcowych cewnik z balonem, który po umieszczeniu w miejscu zwężenia jest rozprężany, poszerzając światło naczynia. W większości przypadków implantowany jest również stent (metalowa siateczka), który utrzymuje naczynie w stanie rozszerzonym. Współcześnie często stosuje się stenty uwalniające leki (DES – Drug Eluting Stents), które zmniejszają ryzyko restenozy.
Wskazania do PCI obejmują stabilną chorobę wieńcową oporną na farmakoterapię, niestabilną dławicę piersiową oraz ostre zespoły wieńcowe, w tym zawał serca. Skuteczność zabiegu zależy od charakteru i lokalizacji zmiany miażdżycowej, anatomii naczyń wieńcowych oraz doświadczenia operatora. Metoda ta charakteryzuje się niższym ryzykiem powikłań i krótszym czasem hospitalizacji w porównaniu do pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clexane
Enoksaparyna sodowa (Clexane) wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania i monitorowania, ze względu na różnice farmakokinetyczne i biologiczne w porównaniu z innymi heparynami drobnocząsteczkowymi. Przeciwwskazaniem do stosowania jest immunologiczna małopłytkowość poheparynowa w ciągu ostatnich 100 dni lub obecność przeciwciał krążących. U pacjentów z małopłytkowością w wywiadzie (>100 dni) bez przeciwciał, enoksaparynę stosuje się ostrożnie po ocenie korzyści i ryzyka. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobą nowotworową i trombocytopenią (<80 g/l), a także na osoby z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, u których ryzyko krwawień jest zwiększone. Dawki profilaktyczne nie wpływają istotnie na czas krwawienia ani parametry krzepnięcia, jednak należy unikać znieczulenia podpajęczynówkowego i nakłucia lędźwiowego w ciągu 24 godzin po podaniu leku. W przypadku dawek powyżej 210 mg/dobę uwzględnia się zawartość sodu (>24 mg/dawka), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
agregacja płytek krwi, aktywność anty-Xa, aldosteron, choroba nowotworowa, danaparoid sodowy, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwotok mózgowy, krzepnięcie krwi, lepirudyna, małopłytkowość poheparynowa, martwica skóry, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zakaźne zapalenie wsierdzia, przeciwciała krążące, przezskórna rewaskularyzacja wieńcowa, sztuczna zastawka serca, zapalenie naczyń krwionośnych skóry, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa