pochodne imidazolu i triazolu

Pochodne imidazolu i triazolu stanowią ważną grupę leków przeciwgrzybiczych stosowanych w leczeniu zakażeń grzybiczych o różnej lokalizacji i etiologii. Leki te należą do grupy azoli, które hamują syntezę ergosterolu – kluczowego składnika błony komórkowej grzybów, poprzez blokowanie enzymu 14-α-demetylazy lanosterolu.

Do głównych przedstawicieli pochodnych imidazolu zaliczamy ketokonazol, klotrimazol, mikonazol i ekonazol, które stosowane są głównie miejscowo w leczeniu dermatofitoz, kandydoz skóry i błon śluzowych. Ketokonazol może być również podawany doustnie, jednak ze względu na potencjalną hepatotoksyczność jego zastosowanie systemowe zostało znacznie ograniczone.

Pochodne triazolu, takie jak flukonazol, itrakonazol, worykonazol i posakonazol, charakteryzują się szerszym spektrum działania przeciwgrzybiczego oraz lepszym profilem bezpieczeństwa w porównaniu do imidazoli. Są one skuteczne wobec dermatofitów, drożdżaków oraz wielu grzybów pleśniowych i stosuje się je zarówno miejscowo, jak i systemowo w leczeniu zakażeń powierzchniowych oraz inwazyjnych.

Mechanizm działania azoli wiąże się z zahamowaniem cytochromu P450 3A4, co może prowadzić do licznych interakcji lekowych. Ponadto mogą one wywoływać działania niepożądane, takie jak hepatotoksyczność, zaburzenia endokrynologiczne czy reakcje skórne, co wymaga monitorowania funkcji wątroby podczas długotrwałej terapii systemowej.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl