dystocja szyjki macicy

Dystocja szyjki macicy to zaburzenie przebiegu porodu polegające na nieprawidłowym rozwieraniu się szyjki macicy, mimo obecności prawidłowej czynności skurczowej. Jest to jedna z częstych przyczyn przedłużającego się porodu i może prowadzić do konieczności interwencji położniczej.

Wyróżnia się kilka rodzajów dystocji szyjki macicy, w tym: dystocję spastyczną (skurcz szyjki), dystocję z powodu zwłóknienia szyjki oraz dystocję czynnościową związaną z zaburzeniami koordynacji czynności skurczowej. Dystocja szyjki najczęściej występuje u pierworódek oraz w przypadkach przedwczesnego odpłynięcia płynu owodniowego.

Diagnostyka dystocji szyjki opiera się na obserwacji klinicznej i badaniu wewnętrznym, gdzie stwierdza się brak postępu rozwierania mimo prawidłowej czynności skurczowej. W leczeniu stosuje się środki rozkurczowe, tokolityki, znieczulenie zewnątrzoponowe, a w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczne ukończenie porodu drogą cięcia cesarskiego.

Wczesne rozpoznanie i właściwe postępowanie w przypadku dystocji szyjki macicy ma kluczowe znaczenie dla zmniejszenia ryzyka powikłań zarówno u matki (infekcje, krwotoki), jak i u dziecka (niedotlenienie, uraz okołoporodowy).

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lercan 20 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lerkanidypiny obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych oraz reprodukcyjnych, które potwierdziły korzystny profil bezpieczeństwa tego antagonisty kanałów wapniowych. W modelach zwierzęcych, przy dawkach wywołujących efekt przeciwnadciśnieniowy, nie stwierdzono negatywnego wpływu na autonomiczny układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy ani układ pokarmowy. Długoterminowe podawanie wysokich dawek u szczurów i psów ujawniło zmiany typowe dla leków z tej grupy, związane z nasilonym działaniem farmakodynamicznym. Testy mutagenności i genotoksyczności (in vitro i in vivo) nie wykazały zdolności lerkanidypiny do indukowania mutacji genowych czy aberracji chromosomowych, a badania kancerogenne nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aberracja chromosomowa, antagonista kanałów wapniowych, autonomiczny układ nerwowy, badanie kancerogenne, dawka terapeutyczna, dystocja szyjki macicy, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie sedatywne, działanie teratogenne, efekt przeciwnadciśnieniowy, embriotoksyczność, funkcje poznawcze, lerkanidypina, metabolit lerkanidypiny, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lercan 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lerkanidypiny, obejmujące farmakologię, toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na rozrodczość, nie wykazały istotnych zagrożeń przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W modelach zwierzęcych nie stwierdzono negatywnego wpływu na autonomiczny i ośrodkowy układ nerwowy ani na funkcje przewodu pokarmowego. Działania toksyczne obserwowane w długoterminowych badaniach na szczurach i psach wiązały się głównie z farmakodynamicznym efektem blokowania kanałów wapniowych, szczególnie przy dużych dawkach. Testy genotoksyczności i karcynogeniczności nie potwierdziły potencjału uszkadzającego DNA ani indukującego nowotwory. Ponadto, nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność samców i samic szczurów oraz na zdolność rozrodczą.
antagonista kanałów wapniowych, autonomiczny układ nerwowy, bariera łożyskowa, dystocja szyjki macicy, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, lerkanidypina chlorowodorek, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie rozwoju płodu, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, teratogenność, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ pokarmowy, zmiana narządowa

dystocja szyjki macicy

Powiązane wpisy

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lercan 20 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lercan 10 mg