przegroda międzykomorowa serca
Przegroda międzykomorowa (septum interventriculare) to gruba, mięśniowa struktura anatomiczna oddzielająca prawą komorę serca od lewej. Stanowi ona integralną część serca, której prawidłowa budowa jest kluczowa dla właściwego funkcjonowania układu krążenia.
Przegroda międzykomorowa składa się z części błoniastej (pars membranacea), znajdującej się w górnej części, oraz znacznie większej części mięśniowej (pars muscularis). W warunkach prawidłowych zapewnia całkowite rozdzielenie krwi natlenowanej (w lewej komorze) od krwi ubogiej w tlen (w prawej komorze), co jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania krążenia systemowego i płucnego.
Wady przegrody międzykomorowej, takie jak ubytek (VSD – Ventricular Septal Defect), należą do najczęstszych wrodzonych wad serca. W zależności od wielkości i lokalizacji ubytku, mogą one prowadzić do przecieku lewo-prawego, przeciążenia objętościowego prawej komory i krążenia płucnego, a w konsekwencji do nadciśnienia płucnego. Diagnostyka obejmuje badanie echokardiograficzne, czasem uzupełniane o rezonans magnetyczny serca czy cewnikowanie serca.
Przegroda międzykomorowa jest również istotna w kontekście elektrofizjologii serca – zawiera część układu przewodzącego, w tym odnogi pęczka Hisa. Jej patologie mogą prowadzić do zaburzeń przewodzenia i arytmii. W kardiologii interwencyjnej i kardiochirurgii przegroda międzykomorowa stanowi ważny punkt orientacyjny podczas zabiegów, takich jak ablacja zaburzeń rytmu czy operacje naprawcze wad wrodzonych.