przewlekłe zaburzenie oddychania

Przewlekłe zaburzenie oddychania to długotrwały stan patologiczny, w którym występują nieprawidłowości w wymianie gazowej lub mechanice oddychania. Najczęściej manifestuje się dusznością, hipoksemią (obniżone stężenie tlenu we krwi) i/lub hiperkapnią (podwyższone stężenie dwutlenku węgla). Zaburzenia te mogą wynikać z dysfunkcji w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, dróg oddechowych, miąższu płucnego, klatki piersiowej lub mięśni oddechowych.

Do najczęstszych przyczyn przewlekłych zaburzeń oddychania należą przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), astma, rozstrzenie oskrzeli, śródmiąższowe choroby płuc, zaburzenia nerwowo-mięśniowe oraz deformacje klatki piersiowej. Istotną rolę odgrywa również obturacyjny bezdech senny oraz zespół hipowentylacji otyłych, które prowadzą do nocnej hipoksemii i hiperkapnii, a w konsekwencji do szeregu powikłań sercowo-naczyniowych.

Diagnostyka przewlekłych zaburzeń oddychania obejmuje badania czynnościowe płuc (spirometrię, pletyzmografię, DLCO), gazometrię krwi tętniczej, polisomnografię oraz badania obrazowe klatki piersiowej. W leczeniu stosuje się farmakoterapię ukierunkowaną na przyczynę zaburzeń, tlenoterapię oraz nieinwazyjne i inwazyjne metody wspomagania wentylacji, w tym wentylację nieinwazyjną (NIV) oraz inwazyjną wentylację mechaniczną w przypadkach zaawansowanych zaburzeń.

Przewlekłe zaburzenia oddychania prowadzą do istotnego pogorszenia jakości życia pacjentów i zwiększają ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, w tym nadciśnienia płucnego i prawokomorowej niewydolności serca. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla poprawy rokowania i jakości życia chorych.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl