Przedawkowanie
Autostrzykawka Morfina Przeciwko Bólowi 20 mg/2 ml

Przedawkowanie morfiny siarczanu stanowi stan zagrożenia życia, głównie z powodu depresji ośrodka oddechowego prowadzącej do niewydolności oddechowej i potencjalnego zgonu. Charakterystyczne objawy kliniczne obejmują „szpilkowate” źrenice, śpiączkę, płytki oddech z możliwością całkowitego zatrzymania, sinicę, niedociśnienie tętnicze z niewydolnością serca, hipotermię, drgawki, rabdomiolizę oraz wiotkość kończyn. Powikłania ogólnoustrojowe to m.in. niewydolność sercowo-naczyniowa, ostra niewydolność nerek wtórna do rabdomiolizy i hipoperfuzji, a także zachłystowe zapalenie płuc wynikające z upośledzenia odruchów obronnych. Hipoksemia i kwasica oddechowa są konsekwencjami zaburzeń oddychania, a obwodowa wazokonstrykcja manifestuje się chłodną skórą.

Pobierz ChPL PDF Autostrzykawka Morfina Przeciwko Bólowi – Roztwór do wstrzykiwań – 20 mg/2 ml
  1. Przedawkowanie leku Autostrzykawka Morfina Przeciwko Bólowi (20 mg/2 ml)
    1. Objawy kliniczne przedawkowania
    2. Powikłania przedawkowania
    3. Postępowanie w przedawkowaniu
    4. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. silny ból wywołany rozległym urazem
Substancja czynna
  1. morfina siarczan
Kategoria leku
  1. opioidowy lek przeciwbólowy

Przedawkowanie leku Autostrzykawka Morfina Przeciwko Bólowi (20 mg/2 ml)

Przedawkowanie morfiny siarczanu stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta, które może prowadzić do śmierci, głównie wskutek niewydolności układu oddechowego. Istotne jest szybkie rozpoznanie objawów przedawkowania oraz wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego.1

Objawy kliniczne przedawkowania

Typowy obraz kliniczny przedawkowania morfiny obejmuje charakterystyczne objawy neurologiczne, oddechowe oraz krążeniowe. Należy zwrócić szczególną uwagę na zespół objawów wskazujących na toksyczne działanie opioidu.2

Do najgroźniejszych konsekwencji przedawkowania należy niewydolność oddechowa, która może doprowadzić do śmierci pacjenta. Ponadto może wystąpić zachłystowe zapalenie płuc, będące dodatkowym powikłaniem zwiększającym ryzyko zgonu.3

Objaw przedawkowania Opis kliniczny Konsekwencje kliniczne
Bardzo silne zwężenie źrenic „Szpilkowate źrenice” – charakterystyczny objaw przydatny w diagnostyce różnicowej Oznaka toksycznego działania na OUN
Śpiączka Głębokie zaburzenia świadomości Utrata odruchów obronnych, ryzyko aspiracji treści pokarmowej
Zaburzenia oddychania Płytki oddech, z możliwością całkowitego zahamowania czynności oddechowej Hipoksemia, kwasica oddechowa, zatrzymanie oddychania
Sinica Sine zabarwienie skóry i błon śluzowych Objaw ciężkiej hipoksemii tkankowej
Zaburzenia krążenia Niedociśnienie z niewydolnością serca Zaburzenia perfuzji narządowej, wstrząs kardiogenny
Hipotermia Zmniejszenie temperatury ciała Upośledzenie metabolizmu i eliminacji leku
Drgawki Napady drgawkowe różnego typu Dodatkowe ryzyko urazów, zwiększone zapotrzebowanie na tlen
Rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych Rabdomioliza Uwolnienie mioglobiny, niewydolność nerek
Chłodna skóra Obwodowa wazokonstrykcja Oznaka zaburzeń krążenia obwodowego
Wiotkość kończyn Utrata napięcia mięśniowego Upośledzenie odruchów obronnych

Powikłania przedawkowania

Przedawkowanie morfiny siarczanu może prowadzić do szeregu poważnych powikłań ogólnoustrojowych. Najpoważniejsze z nich to:4

  • Zahamowanie czynności oddechowej – depresja ośrodka oddechowego w pniu mózgu prowadząca do niewydolności oddechowej i potencjalnie zgonu
  • Niewydolność sercowo-naczyniowa – niedociśnienie tętnicze z wtórną niewydolnością serca, upośledzające perfuzję narządową
  • Rabdomioliza – rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych z uwolnieniem mioglobiny, która może uszkadzać kanaliki nerkowe
  • Ostra niewydolność nerek – wtórna do rabdomiolizy i/lub hipoperfuzji nerkowej w przebiegu wstrząsu
  • Zachłystowe zapalenie płuc – aspiracja treści żołądkowej do dróg oddechowych w wyniku upośledzenia odruchów obronnych

Postępowanie w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania morfiny siarczanu wymaga natychmiastowego wdrożenia odpowiednich procedur terapeutycznych. Kluczowym elementem jest zabezpieczenie podstawowych funkcji życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem drożności dróg oddechowych i adekwatnej wentylacji.5

  1. Zabezpieczenie drożności dróg oddechowych
  2. Wdrożenie tlenoterapii i w razie potrzeby wspomagania wentylacji
  3. Podanie naloksonu jako swoistego antidotum – dożylnie w dawce 5 µg/kg masy ciała
  4. Powtarzanie dawek naloksonu co 2-3 minuty w zależności od odpowiedzi klinicznej
  5. Wdrożenie leczenia objawowego i monitorowanie parametrów życiowych

Istotne jest monitorowanie odpowiedzi na podanie naloksonu, gdyż brak poprawy po jego zastosowaniu może wskazywać na inną przyczynę zaburzeń świadomości i depresji oddechowej.6

Ze względu na krótszy czas działania naloksonu w porównaniu z morfiną, konieczne może być wielokrotne podawanie antagonisty lub zastosowanie ciągłego wlewu dożylnego w celu zapobieżenia nawrotowi objawów toksycznych po ustąpieniu działania jednorazowej dawki antidotum.7

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl