Właściwości farmakokinetyczne
Stymen 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Stymen

Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych prasteronu (DHEA), substancji czynnej leku Stymen 10 mg w postaci tabletek. Opis opracowano na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych wykonanych z udziałem osób w wieku 60-80 lat. ¹

Badania farmakokinetyczne – ogólna charakterystyka

W przeprowadzonych badaniach klinicznych oceniających parametry farmakokinetyczne, reakcje organizmu oraz profil bezpieczeństwa egzogennego dehydroepiandrosteronu (DHEA) podawanego w dawkach 25 i 50 mg na dobę u pacjentów w wieku od 60 do 80 lat wykazano znaczący wzrost stężenia DHEA oraz siarczanu DHEA w organizmie, osiągający wartości typowe dla osób młodych. Co istotne z punktu widzenia kinetyki i bezpieczeństwa stosowania leku, dawki przekraczające 300 mg na dobę nie powodowały dalszego znaczącego wzrostu stężenia DHEA w osoczu. W przeprowadzonych badaniach farmakokinetycznych nie odnotowano występowania poważnych działań niepożądanych. ²

Wchłanianie prasteronu

Farmakokinetyka wchłaniania prasteronu charakteryzuje się szybkim i efektywnym procesem absorpcji z przewodu pokarmowego. Przyjmowanie leku podczas posiłku wpływa korzystnie na proces wchłaniania substancji czynnej. Po podaniu doustnym, maksymalne stężenie we krwi zarówno DHEA, jak i jego siarczanu (DHEA-S) obserwuje się w czasie od 2 do 5 godzin po przyjęciu leku. ³

Dystrybucja leku w organizmie

W surowicy krwi DHEA występuje głównie w postaci związanej z kwasem siarkowym (siarczan DHEA), która wiąże się z białkami osocza. Średnie fizjologiczne stężenia hormonu we krwi u młodych dorosłych mieszczą się w zakresie od 7 do 31 nmol/ml. Charakterystyczną cechą farmakokinetyki DHEA jest postępujące zmniejszanie się jego stężenia wraz z wiekiem, co uzasadnia stosowanie suplementacji u osób starszych. ⁴

Metabolizm prasteronu

Metabolizm prasteronu, podobnie jak innych androgenów, odbywa się w wielu narządach i tkankach organizmu, a nie tylko w wątrobie. Procesowi metabolizmu podlega substancja czynna również w gruczole krokowym, pęcherzykach nasiennych, skórze, mięśniach oraz w podwzgórzu. Należy jednak podkreślić, że najintensywniejszy metabolizm prasteronu zachodzi w wątrobie. ⁵

Eliminacja leku z organizmu

Okres półtrwania DHEA w osoczu wynosi średnio 24 godziny, co determinuje farmakokinetykę leku i wpływa na schemat dawkowania. Drogi eliminacji metabolitów prasteronu obejmują głównie wydalanie z moczem. Tylko niewielka część metabolitów androgenów jest wydalana z żółcią. ⁶

Parametry farmakokinetyczne w skrócie