Leki w grupie
„hormony”

Hormony to substancje chemiczne wytwarzane przez gruczoły endokrynne lub wyspecjalizowane komórki, które działają jako chemiczne przekaźniki regulujące funkcje organizmu. Wydzielane do krwi, transportowane są do narządów docelowych, gdzie wiążą się ze specyficznymi receptorami, uruchamiając kaskadę reakcji biochemicznych. Hormony regulują kluczowe procesy fizjologiczne, takie jak metabolizm, wzrost i rozwój, funkcje reprodukcyjne, równowagę wodno-elektrolitową czy odpowiedź na stres.

Hormony można sklasyfikować ze względu na ich budowę chemiczną na: hormony peptydowe (np. insulina, glukagon), hormony steroidowe (np. kortyzol, estrogeny, testosteron), hormony pochodne aminokwasów (np. adrenalina, noradrenalina, hormony tarczycy) oraz eikozanoidy (np. prostaglandyny). Inny podział uwzględnia gruczoły, które je wydzielają: przysadka mózgowa (np. hormon wzrostu, TSH, ACTH), tarczyca (tyroksyna, trijodotyronina), nadnercza (kortyzol, aldosteron, adrenalina), trzustka (insulina, glukagon), przytarczyce (parathormon), gonady (estrogeny, progesteron, testosteron).

Wśród najważniejszych preparatów hormonalnych stosowanych w medycynie znajdują się: insuliny (NovoRapid, Lantus, Humulin), hormony tarczycy (Euthyrox, Letrox), glikokortykosteroidy (Encorton, Metypred, Dexaven), estrogeny (Estrofem, Oesclim), progestageny (Luteina, Duphaston), testosteron (Nebido, Androtop), hormony wzrostu (Omnitrope, Genotropin), gonadotropiny (Menopur, Gonal-F) oraz analogi GnRH (Diphereline, Zoladex).

Największą zaletą terapii hormonalnej jest możliwość uzupełnienia niedoborów hormonów endogennych w przypadku niewydolności gruczołów wydzielania wewnętrznego, co pozwala na normalizację zaburzonych funkcji organizmu. Przykładem jest insulinoterapia w cukrzycy typu 1, substytucja hormonów tarczycy w niedoczynności tarczycy czy terapia zastępcza hormonami płciowymi w okresie menopauzy lub w hipogonadyzmie. Leki hormonalne umożliwiają także hamowanie nadmiernej produkcji hormonów endogennych poprzez mechanizmy sprzężenia zwrotnego.

Największe niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem hormonów obejmują zaburzenia homeostazy organizmu przy nieprawidłowym dawkowaniu. Przedawkowanie insuliny może prowadzić do hipoglikemii zagrażającej życiu, a nadmierne stosowanie glikokortykosteroidów do zespołu Cushinga, osteoporozy, nadciśnienia czy zaburzeń glikemii. Hormonalna terapia zastępcza u kobiet zwiększa ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych i niektórych nowotworów. Anaboliczne sterydy androgenowe mogą powodować uszkodzenie wątroby, zaburzenia profilu lipidowego i zmiany psychiczne. Istotnym ryzykiem jest także rozwój oporności tkanek na działanie hormonu.

Hormony stosowane w lecznictwie dzielą się na kilka głównych podgrup. Hormony przysadki mózgowej i podwzgórza obejmują hormon wzrostu, gonadotropiny i analogii GnRH. Hormony tarczycy (lewotyroksyna, liotyronina) służą do leczenia niedoczynności tarczycy. Insuliny i leki przeciwcukrzycowe regulują gospodarkę węglowodanową. Glikokortykosteroidy (prednizon, deksametazon) mają silne działanie przeciwzapalne i immunosupresyjne. Hormony płciowe żeńskie (estrogeny, progestageny) stosowane są w antykoncepcji i terapii zastępczej, a męskie (androgeny) w leczeniu hipogonadyzmu. Istotną grupą są także mineralokortykosteroidy (fludrokortyzon) regulujące gospodarkę wodno-elektrolitową.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl