objawy spowodowane niedoborem estrogenów
Wskazanie

Niedobór estrogenów może prowadzić do szeregu objawów, które znacząco obniżają jakość życia pacjentek. Występuje najczęściej w okresie menopauzy, ale może również wynikać z zaburzeń endokrynologicznych, chorób jajników, niedowagi, intensywnego wysiłku fizycznego, a także jako skutek farmakoterapii (np. leczenie tamoksyfenem).

Do najczęstszych objawów niedoboru estrogenów należą uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia snu, wahania nastroju, suchość pochwy i dyspareunię, zmniejszone libido oraz zwiększoną podatność na infekcje dróg moczowych. W dłuższej perspektywie niedobór estrogenów prowadzi do osteoporozy, zwiększonego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych oraz atrofii nabłonka układu moczowo-płciowego.

W leczeniu objawów stosuje się hormonalną terapię zastępczą (HTZ) w postaci doustnej, przezskórnej lub dopochwowej. Popularne preparaty na polskim rynku to: Estrofem, Climara, Oesclim (systemy transdermalne), Femoston, Klimonorm, Novofem (preparaty złożone estrogen-progestagen). W przypadku atrofii urogenitalnej stosuje się miejscowo preparaty estrogenowe jak Oekolp, Ovestin czy Vagifem.

Alternatywnie przy przeciwwskazaniach do HTZ stosuje się selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM) jak Evista (raloksyfen) czy tibolon (Livial). W łagodzeniu objawów naczynioruchowych pomocne mogą być też leki z grupy SNRI jak Efectin (wenlafaksyna) czy Cymbalta (duloksetyna).

Największą trudnością w leczeniu jest indywidualizacja terapii z uwzględnieniem przeciwwskazań do HTZ (np. nowotwory hormonozależne, choroby zakrzepowo-zatorowe). Wyzwanie stanowi również optymalizacja dawki hormonów, by skutecznie łagodzić objawy przy minimalizacji działań niepożądanych. Istotna jest również edukacja pacjentek odnośnie do stylu życia (dieta bogata w fitoestrogeny, aktywność fizyczna) oraz regularne monitorowanie pod kątem powikłań długotrwałej terapii hormonalnej.