Leki w grupie
„leki stosowane w hormonalnej terapii zastępczej”

Leki stosowane w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) to preparaty zawierające estrogeny, gestageny lub ich kombinacje, stosowane w celu łagodzenia objawów wynikających z niedoboru estrogenów u kobiet w okresie okołomenopauzalnym i pomenopauzalnym. HTZ działa poprzez uzupełnienie poziomu hormonów, których produkcja w organizmie kobiety ulega zmniejszeniu podczas menopauzy, co pomaga w redukcji objawów takich jak uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia snu, suchość pochwy czy wahania nastroju.

Leki stosowane w HTZ można podzielić na kilka głównych kategorii: estrogeny, gestageny (progestageny) oraz preparaty złożone (estrogenowo-gestagenowe). Estrogeny stosowane w HTZ to najczęściej estradiol (Estrofem, Oesclim, Climara), estrogeny skoniugowane (Premarin) oraz estriol (Ovestin). Gestageny obejmują m.in. dydrogesteron (Duphaston), medroksyprogesteron (Provera), noretysteron (Primolut Nor) oraz mikronizowany progesteron (Luteina, Utrogestan).

Do najważniejszych leków złożonych należą preparaty zawierające estradiol z dydrogesteronem (Femoston), estradiol z noretysteronem (Kliogest, Activelle), estradiol z drospirenonem (Angeliq) oraz estrogeny skoniugowane z medroksyprogesteronem (Premella). Warto podkreślić, że dostępne są również preparaty do stosowania miejscowego w postaci kremów, żeli i globulek dopochwowych (np. Ovestin, Vagifem), które są szczególnie skuteczne w leczeniu atrofii urogenitalnej.

Największymi zaletami stosowania HTZ jest skuteczne łagodzenie objawów menopauzalnych, poprawa jakości życia oraz ochronne działanie na układ kostny, zmniejszające ryzyko osteoporozy i złamań. HTZ może również zmniejszać ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2, chorób jelita grubego oraz mieć korzystny wpływ na profil lipidowy.

Jednak terapia hormonalna wiąże się również z pewnymi zagrożeniami. Do najpoważniejszych należą: zwiększone ryzyko zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej, nieznacznie podwyższone ryzyko raka piersi (szczególnie przy długotrwałym stosowaniu terapii estrogenowo-gestagenowej), raka endometrium (przy stosowaniu samych estrogenów u kobiet z zachowaną macicą) oraz niewielki wzrost ryzyka udaru mózgu. Dlatego decyzja o rozpoczęciu HTZ powinna być zawsze podejmowana indywidualnie, po dokładnej analizie korzyści i ryzyka.

Ze względu na drogę podania leki stosowane w HTZ dzielą się na: doustne (tabletki), przezskórne (plastry, żele), dopochwowe (kremy, globulki, pierścienie) oraz domięśniowe (implanty). Systemy przezskórne charakteryzują się mniejszym ryzykiem wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych w porównaniu do preparatów doustnych, a preparaty dopochwowe są preferowane przy dominujących objawach atrofii urogenitalnej.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl