Właściwości farmakokinetyczne
Estrofem mite 1 mg

Estrofem mite zawiera 1 mg mikronizowanego 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego, charakteryzującego się szybkim i efektywnym wchłanianiem po podaniu doustnym. Po dawce 2 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 44 pg/ml (zakres 30-53 pg/ml), osiągane w czasie 4-6 godzin (Tmax). Substancja czynna wykazuje wysokie (>90%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na dostępność farmakologiczną i dystrybucję. Metabolizm estradiolu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ulega utlenianiu do estronu, a następnie do siarczanu estronu, z udziałem krążenia jelitowo-wątrobowego, co wpływa na dalsze przemiany i eliminację.

Właściwości farmakokinetyczne leku Estrofem mite

Estrofem mite zawiera jako substancję czynną 17β-estradiol w postaci estradiolu półwodnego. Każda tabletka powlekana zawiera 1 mg estradiolu. Charakterystyka farmakokinetyczna tego leku obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania, które zostały dokładnie zbadane i opisane poniżej.1

Wchłanianie

Zastosowana w preparacie postać mikronizowana 17β-estradiolu firmy Novo Nordisk charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Jest to istotna cecha, wpływająca na dostępność biologiczną leku i szybkość wystąpienia efektu terapeutycznego.2

Po przyjęciu dawki 2 mg, maksymalne stężenie 17β-estradiolu w osoczu osiąga wartość około 44 pg/ml, przy czym obserwowany zakres wynosi 30-53 pg/ml. Czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) mieści się w przedziale 4-6 godzin od momentu przyjęcia leku.3

Dystrybucja

17β-estradiol po wchłonięciu do krwiobiegu charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. Ponad 90% substancji czynnej występuje w formie związanej z białkami, co ma istotny wpływ na dostępność frakcji wolnej, aktywnej farmakologicznie oraz na objętość dystrybucji leku.4

Metabolizm

17β-estradiol podlega złożonym procesom metabolicznym w organizmie. Głównym szlakiem metabolicznym jest utlenianie do estronu, który następnie ulega dalszym przemianom do siarczanu estronu. Te procesy biotransformacji zachodzą przede wszystkim w wątrobie, która stanowi główny narząd odpowiedzialny za metabolizm estrogenów.5

Szczególnie istotnym aspektem metabolizmu estradiolu jest krążenie jelitowo-wątrobowe. Estrogeny wydzielane są z żółcią do przewodu pokarmowego, skąd ponownie ulegają absorpcji z jelita. Podczas tego cyklu zachodzą dalsze procesy metaboliczne prowadzące do rozpadu estrogenów.6

Eliminacja

Okres półtrwania 17β-estradiolu w organizmie wynosi około 14-16 godzin, co determinuje częstość dawkowania leku w praktyce klinicznej.7

Wydalanie 17β-estradiolu i jego metabolitów zachodzi dwoma głównymi drogami:

  • Z moczem – stanowi dominującą drogę eliminacji (90-95%). Estradiol i jego metabolity są wydalane w postaci nieaktywnych, związanych glukuronianów i siarczanów, co zwiększa ich rozpuszczalność w wodzie i ułatwia eliminację.8
  • Z kałem – stanowi mniejszościową drogę eliminacji (5-10%). W tym przypadku estrogeny występują głównie w postaci niezwiązanej.9
Parametr farmakokinetyczny Wartość Uwagi
Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) ~44 pg/ml (zakres 30-53 pg/ml) Po przyjęciu dawki 2 mg
Czas do osiągnięcia Cmax (Tmax) 4-6 godzin Po podaniu doustnym
Okres półtrwania (t1/2) 14-16 godzin
Wiązanie z białkami osocza >90%
Główne szlaki metaboliczne Utlenianie do estronu, następnie do siarczanu estronu Zachodzi głównie w wątrobie
Wydalanie z moczem 90-95% W postaci nieaktywnych glukuronianów i siarczanów
Wydalanie z kałem 5-10% W postaci niezwiązanej
  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl