Właściwości farmakokinetyczne leku Femoston conti

Femoston conti 1 mg + 5 mg w tabletkach powlekanych zawiera dwie substancje czynne: 17β-estradiol (1 mg) oraz dydrogesteron (5 mg). Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne obu tych składników.¹

Estradiol – charakterystyka farmakokinetyczna

Wchłanianie

Proces wchłaniania estradiolu jest ściśle uzależniony od wielkości cząsteczek. Estradiol mikronizowany, znajdujący się w preparacie, charakteryzuje się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego.²

Dystrybucja

Estrogeny mogą występować w osoczu w dwóch postaciach: niezwiązanej oraz związanej. Około 98-99% dawki estradiolu wiąże się z białkami osocza. Z tego znacząca część wiąże się z albuminami (około 30-52%) oraz z globuliną wiążącą hormony płciowe (SHBG) (około 46-69%).³

Metabolizm

Po podaniu doustnym estradiol podlega intensywnym procesom metabolicznym. Głównymi metabolitami, zarówno w formie nieskoniugowanej jak i skoniugowanej, są estron i siarczan estronu. Metabolity te mogą wykazywać działanie estrogenowe – bezpośrednio lub po konwersji do estradiolu. Ważnym aspektem farmakokinetyki jest możliwość podlegania krążeniu jelitowo-wątrobowemu przez siarczan estronu.⁴

Eliminacja

Główne metabolity estradiolu są wydalane z moczem w postaci glukuronianu estronu i glukuronianu estradiolu. Czas półtrwania estradiolu wynosi między 10 a 16 godzin. Należy zwrócić uwagę, że estrogeny mogą być wydzielane do mleka matek karmiących.⁵

Zależność dawki i czasu

Przy codziennym podawaniu doustnym produktu Femoston conti, stężenie estradiolu osiąga stan równowagi dynamicznej po około 5 dniach. Stabilne stężenia leku w zakresie stanu równowagi dynamicznej są zazwyczaj osiągane po okresie od 8 do 11 dni stosowania produktu.⁶

Dydrogesteron – charakterystyka farmakokinetyczna

Wchłanianie

Dydrogesteron po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem. Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) wynosi między 0,5 a 2,5 godziny. Całkowita biodostępność dydrogesteronu po podaniu doustnym w dawce 20 mg, w porównaniu do dawki 7,8 mg podanej we wlewie dożylnym, wynosi 28%.⁷

Dystrybucja

Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji dydrogesteronu w stanie równowagi dynamicznej wynosi 1400 l. Zarówno dydrogesteron, jak i jego główny metabolit DHD (20 α-dihydrodydrogesteron), są w ponad 90% związane z białkami osocza.⁸

Metabolizm

Dydrogesteron po podaniu doustnym podlega szybkiemu metabolizmowi do DHD (20 α-dihydrodydrogesteronu), który jest jego głównym aktywnym metabolitem. Stężenie DHD osiąga maksymalny poziom już po 1,5 godziny od przyjęcia dawki. Jego stężenie w osoczu jest znacząco wyższe w porównaniu do leku macierzystego:

• Pole pod krzywą (AUC) dla DHD jest 40-krotnie większe niż dla dydrogesteronu⁹
• Stężenie maksymalne (Cmax) DHD jest 25-krotnie większe¹⁰

Średnie okresy półtrwania wynoszą:

• Dla dydrogesteronu: od 5 do 7 godzin¹¹
• Dla DHD: od 14 do 17 godzin¹²

Charakterystyczną cechą wszystkich metabolitów dydrogesteronu jest zachowanie konfiguracji 4,6 dien-3-jeden leku macierzystego oraz brak 17 α-hydroksylacji. Te właściwości strukturalne wyjaśniają brak aktywności estrogenowej i androgenowej dydrogesteronu.¹³

Wydalanie

Po podaniu doustnym znakowanego dydrogesteronu średnio 63% dawki jest wydalane z moczem. Całkowity klirens osocza wynosi 6,4 l/min. Proces wydalania zostaje zakończony w ciągu 72 godzin. DHD występuje w moczu głównie w postaci skoniugowanej z kwasem glukuronowym.¹⁴

Zależność dawki i czasu

Zarówno po doustnym podaniu pojedynczej dawki, jak i dawki wielokrotnej, farmakokinetyka dydrogesteronu wykazuje liniowość dla dawek od 2,5 do 10 mg. Porównanie kinetyki po podaniu dawki pojedynczej i wielokrotnej wskazuje, że farmakokinetyka dydrogesteronu i jego głównego metabolitu DHD nie ulega zmianie w wyniku wielokrotnego dawkowania. Stan równowagi dynamicznej jest osiągany po 3 dniach leczenia.¹⁵

Parametry farmakokinetyczne – zestawienie