Leki w grupie
„hormonalna terapia zastępcza”

Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) to metoda leczenia stosowana głównie u kobiet w okresie menopauzy, polegająca na uzupełnianiu niedoborów hormonów płciowych (estrogenów i progesteronu), których produkcja maleje w okresie klimakterium. HTZ łagodzi uciążliwe objawy menopauzy takie jak uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia snu, wahania nastroju oraz zapobiega długoterminowym konsekwencjom niedoboru estrogenów, jak osteoporoza czy atrofia tkanek urogenitalnych.

W ramach HTZ stosuje się preparaty zawierające estrogeny (monoterapia estrogenowa) lub kombinację estrogenów i progestagenów (terapia złożona). Główne substancje czynne stosowane w HTZ to: estradiol (Estrofem, Oesclim, Climara), estriol (Ovestin), estrogeny skoniugowane (Premarin), estradiol z octanem noretysteronu (Activelle, Kliogest), estradiol z dydrogesteronem (Femoston) oraz tibolon (Livial) – związek o właściwościach estrogennych, progestagennych i androgennych.

HTZ może być stosowana w różnych formach: doustnej (tabletki), przezskórnej (plastry, żele), dopochwowej (kremy, globulki, pierścienie) oraz jako implanty podskórne. Droga podania wpływa na metabolizm leku i profil działań niepożądanych. Preparaty przezskórne omijają efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, co zmniejsza ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych.

Największą zaletą HTZ jest skuteczne łagodzenie objawów menopauzalnych, poprawa jakości życia, zmniejszenie ryzyka złamań osteoporotycznych oraz ochrona przed atrofią tkanek urogenitalnych. U niektórych kobiet HTZ poprawia funkcje poznawcze i nastrój oraz zmniejsza ryzyko chorób neurodegeneracyjnych.

Stosowanie HTZ wiąże się jednak z pewnymi ryzykami. Najpoważniejsze zagrożenia obejmują zwiększone ryzyko raka piersi (głównie przy długotrwałej terapii złożonej), zakrzepicy żylnej, udaru niedokrwiennego oraz choroby wieńcowej (zwłaszcza przy rozpoczęciu terapii w późnej menopauzie). Ryzyko zależy od wieku pacjentki, czasu trwania terapii, dawki hormonów oraz typu stosowanych preparatów.

HTZ dzieli się na kilka podgrup w zależności od składu i sposobu podania: estrogenową monoterapię (stosowaną głównie u kobiet po histerektomii), terapię estrogenowo-progestagenową (zalecana u kobiet z zachowaną macicą), terapię sekwencyjną (naśladującą naturalny cykl miesiączkowy) oraz terapię ciągłą (stosowanie hormonów codziennie, bez przerw). Istnieją również tzw. selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM), które wykazują działanie estrogenowe w niektórych tkankach, a antyestrogenowe w innych (np. raloksyfen – Evista).

Lista leków w tej grupie

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl