Leki w grupie
„leki stosowane w osteoporozie”

Leki stosowane w osteoporozie mają na celu spowolnienie lub zatrzymanie utraty masy kostnej, a w niektórych przypadkach zwiększenie gęstości kości i zmniejszenie ryzyka złamań. Działają one poprzez hamowanie resorpcji kości (antyresorpcyjne) lub stymulowanie tworzenia nowej tkanki kostnej (anaboliczne).

Do głównych grup leków stosowanych w osteoporozie należą: bisfosfoniany, leki biologiczne (denosumab), modulatory selektywnych receptorów estrogenowych (SERM), parathormon i jego analogi, ranelinian strontu oraz suplementy wapnia i witaminy D.

Bisfosfoniany są najczęściej stosowaną grupą leków w leczeniu osteoporozy. Hamują one aktywność osteoklastów, komórek odpowiedzialnych za resorpcję kości. Do bisfosfonianów należą: alendronian (Ostenil, Ostolek, Alendronat), rizedronian (Risendros), ibandronian (Bonviva, Ibandronat) oraz zoledronian (Zometa, Aclasta). Bisfosfoniany doustne podaje się raz w tygodniu lub raz w miesiącu, natomiast zoledronian stosuje się w postaci infuzji dożylnej raz w roku.

Denosumab (Prolia) to ludzkie przeciwciało monoklonalne, które hamuje dojrzewanie osteoklastów. Podawany jest podskórnie co 6 miesięcy i jest szczególnie przydatny u pacjentów z niewydolnością nerek lub nietolerancją bisfosfonianów.

Selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM) naśladują korzystne działanie estrogenów na kości bez niepożądanego wpływu na tkankę piersiową i macicę. Głównym przedstawicielem tej grupy jest raloksyfen (Evista).

Leki anaboliczne stymulują tworzenie nowej tkanki kostnej. Należą do nich teryparatyd (Forsteo) – rekombinowany fragment ludzkiego parathormonu (PTH), abaloparatyd oraz romosozumab (Evenity) – przeciwciało monoklonalne przeciwko sklerostynie.

Największą zaletą stosowania leków w osteoporozie jest znaczące zmniejszenie ryzyka złamań, które stanowią główne powikłanie choroby. Badania kliniczne wykazały, że odpowiednio dobrana terapia może zmniejszyć ryzyko złamań kręgosłupa o 40-70%, a złamań pozakręgowych o 20-40%.

Wśród najważniejszych zagrożeń stosowania leków przeciwosteoporotycznych wymienia się: dla bisfosfonianów – zapalenie przełyku, martwicę żuchwy, atypowe złamania kości udowej przy długotrwałym stosowaniu; dla denosumabu – hipokalcemię i zwiększone ryzyko infekcji; dla teryparatydu – hiperkalcemię i zwiększone ryzyko nowotworzenia (ograniczenie stosowania do 24 miesięcy). Należy pamiętać, że każda terapia powinna być indywidualnie dobrana do pacjenta, uwzględniając profil bezpieczeństwa leku, choroby współistniejące oraz preferencje pacjenta.

Podstawą leczenia osteoporozy, niezależnie od wybranego leku, jest suplementacja wapnia (1000-1200 mg dziennie) i witaminy D (800-2000 IU dziennie), która powinna być prowadzona u wszystkich pacjentów z osteoporozą.

Lista leków w tej grupie

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl