objaw Leser-Trélata
Objaw Leser-Trélata jest rzadkim zjawiskiem paraneoplastycznym, charakteryzującym się nagłym pojawieniem się lub szybkim wzrostem licznych brodawek łojotokowych (keratosis seborrhoica) na skórze. Stan ten uznawany jest za marker potencjalnej choroby nowotworowej, najczęściej związanej z nowotworami przewodu pokarmowego, szczególnie rakiem żołądka, ale może też towarzyszyć nowotworom płuc, piersi, prostaty czy układu limfatycznego.
Brodawki łojotokowe w objawie Leser-Trélata mają tendencję do lokalizacji na tułowiu, szyi i twarzy. Są zwykle ciemnobrązowe lub czarne, mogą swędzieć i wykazują charakterystyczną „przyklejoną” strukturę. Patomechanizm tego zjawiska wiąże się prawdopodobnie z wydzielaniem przez komórki nowotworowe czynników wzrostu, szczególnie transformującego czynnika wzrostu alfa (TGF-α) oraz insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1), które stymulują namnażanie się keratynocytów.
Rozpoznanie objawu Leser-Trélata powinno skłonić klinicystę do pogłębionej diagnostyki onkologicznej. Warto zauważyć, że sama obecność brodawek łojotokowych jest częsta w populacji ogólnej, szczególnie u osób starszych, dlatego kluczowe diagnostycznie jest ich nagłe pojawienie się lub gwałtowny wzrost liczby i rozmiaru. W niektórych przypadkach objaw ten może wyprzedzać inne kliniczne manifestacje nowotworu, stanowiąc wczesny sygnał alarmowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe – Epidemiologia
Rogowacenie łojotokowe (seborrheic keratosis) jest najczęstszym łagodnym nowotworem skóry, dotykającym ponad 80 milionów osób w USA, z częstością rosnącą wraz z wiekiem. W populacji powyżej 50 roku życia częstość występowania sięga 88-100%, a u osób powyżej 75 lat średnia liczba zmian wynosi około 69 na osobę. Zmiany te występują równomiernie u obu płci, choć wariant dermatosis papulosa nigra (DPN) jest częstszy u kobiet o ciemniejszym fototypie skóry. Epidemiologia wskazuje na wyższą częstość u osób z jasnym fototypem skóry (Fitzpatrick 3 lub niższy), a także na wpływ czynników genetycznych, z dziedziczeniem autosomalnym dominującym i mutacjami w genach FGFR3, PIK3CA, RAS, AKT1 oraz EGFR. Ekspozycja na promieniowanie UV jest potencjalnym, choć kontrowersyjnym czynnikiem ryzyka, szczególnie u osób z jasną karnacją. Dodatkowo, czynniki takie jak zmiany hormonalne, przewlekłe tarcie czy wcześniejsze dermatozy zapalne mogą predysponować do rozwoju zmian.
brodawka łojotokowa, czerniak złośliwy, dermatosis papulosa nigra, dermatoza zapalna, dermoskopia, fototyp skóry, gruczolakorak żołądka, klasyfikacja Fitzpatricka, klinicysta szpitalny, łagodny nowotwór skóry, milia, objaw Leser-Trélata, oparzenie słoneczne, opieka dermatologiczna, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UV, rogowacenie łojotokowe, rozpoznanie różnicowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe – Objawy
Seborrheic keratosis (rogowiak łojotokowy) to łagodny rozrost naskórka, najczęściej występujący u osób po 40. roku życia, ze szczytem zachorowań po 50. roku życia, obejmujący ponad 90% populacji powyżej 60 lat. Zmiany mają charakterystyczny wygląd: okrągłe lub owalne, o powierzchni woskowatej, szorstkiej lub łuszczącej się, z teksturą przypominającą brodawkę lub roztopiony wosk, o rozmiarze od kilku milimetrów do ponad 2,5 cm średnicy. Barwa zmian jest zróżnicowana – od jasnobrązowej, brązowej, czarnej, po białą, cielistą, żółtą, różową czy szarą, z tendencją do ciemnienia. Lokalizują się głównie na klatce piersiowej, plecach, ramionach, brzuchu, twarzy, szyi i owłosionej skórze głowy, rzadko na dłoniach, podeszwach i błonach śluzowych. Występują pojedynczo lub w grupach, a u osób o ciemniejszym fototypie skóry często jako dermatosis papulosa nigra wokół oczu.
brodawka skórna, czerniak, dermatosis papulosa nigra, diagnostyka różnicowa, fototyp skóry, hiperkeratoza, konsultacja dermatologiczna, leczenie immunosupresyjne, łuszczenie skóry, nowotwór wewnętrzny, nowotwór złośliwy skóry, objaw Leser-Trélata, owrzodzenie, powierzchnia brodawkowata, remisja samoistna, rogowacenie słoneczne, rogowiak łojotokowy, stan zapalny, zakażenie wtórne