pozanerkowa niewydolność nerek
Pozanerkowa niewydolność nerek (postrenal failure) to stan chorobowy, w którym dochodzi do upośledzenia funkcji nerek na skutek przeszkody w odpływie moczu. W przeciwieństwie do niewydolności przednerkowej i nerkowej, które dotyczą zaburzeń przepływu krwi przez nerki lub uszkodzenia miąższu nerek, pozanerkowa niewydolność jest spowodowana obstrukcją dróg moczowych.
Przyczyny pozanerkowej niewydolności nerek obejmują kamicę układu moczowego, przerost gruczołu krokowego, nowotwory dróg moczowych lub narządów sąsiadujących uciskających na moczowody, zwężenia cewki moczowej oraz zaburzenia neurologiczne pęcherza moczowego. Blokada może występować na różnych poziomach – od miedniczek nerkowych, przez moczowody, po pęcherz moczowy i cewkę moczową.
Klinicznie pozanerkowa niewydolność nerek objawia się zazwyczaj anurią lub oligurią, bólem w okolicy lędźwiowej, wyczuwalnym powiększeniem pęcherza moczowego oraz objawami mocznicy przy zaawansowanej niewydolności. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania obrazowe – USG układu moczowego, tomografia komputerowa oraz urografia, które pozwalają zlokalizować miejsce obstrukcji.
Leczenie pozanerkowej niewydolności nerek polega na przywróceniu prawidłowego odpływu moczu poprzez usunięcie przeszkody. W zależności od przyczyny może to wymagać zabiegów endoskopowych, cewnikowania pęcherza moczowego, nefrostomii, litotrypsji w przypadku kamicy, lub leczenia operacyjnego w przypadku zmian nowotworowych. Szybkie przywrócenie drożności dróg moczowych jest kluczowe dla zapobieżenia trwałemu uszkodzeniu nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Biotrakson 2 g
Biotrakson zawiera ceftriakson sodowy w dawkach 1 g i 2 g, z zawartością sodu 83 mg/g (3,6 mmol). Terapia ceftriaksonem wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym hematologicznych (eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, granulocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna), żołądkowo-jelitowych (biegunka, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego związane z Clostridium difficile, nudności, wymioty, zapalenie trzustki), immunologicznych (wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcja Jarischa-Herxheimera) oraz poważnych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, DRESS). Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do częstości nieznanej, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego, zwłaszcza parametrów morfologii krwi i funkcji wątroby oraz nerek.
agranulocytoza, ceftriakson, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, cukromocz, encefalopatia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, gospodarka wodno-elektrolitowa, granulocytopenia, kernicterus, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, ostra uogólniona osutka krostkowa, pozanerkowa niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skąpomocz, skurcz oskrzeli, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wytrącanie soli wapniowej, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ceftriaxone Kabi 2 g
Ceftriakson jest związany z szeregiem działań niepożądanych, które należy uwzględniać w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwuje się eozynofilię, leukopenię, małopłytkowość, biegunkę, wysypkę oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się według standardowej skali: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridium difficile, które wymaga odpowiedniego wyrównania gospodarki wodno-elektrolitowej. Ponadto, ceftriakson może powodować poważne zaburzenia hematologiczne, reakcje anafilaktyczne oraz encefalopatię i drgawki, choć te występują rzadziej.
agranulocytoza, biegunka, ceftriakson, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, drgawka, encefalopatia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, granulocytopenia, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, noworodek donoszony, odwodnienie, pozanerkowa niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, skurcz oskrzeli, sól wapniowa, strąty w pęcherzyku żółciowym, wcześniak, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, żółtaczka jąder podkorowych