Dawkowanie i sposób podawania
Ropimol 10 mg/ml

Ropimol, zawierający ropiwakainę chlorowodorek w stężeniu 10 mg/ml, jest przeznaczony do stosowania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny z doświadczeniem w znieczuleniach przewodowych. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, stosując najmniejszą skuteczną dawkę, z uwzględnieniem stanu klinicznego i doświadczenia anestezjologa. Zalecane dawki dla dorosłych obejmują m.in. znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe (15-25 ml, 150-250 mg, czas działania 3-5 godz.), cięcie cesarskie (15-20 ml, 150-200 mg, 3-5 godz.), blokadę dużych nerwów (10-40 ml, 100-400 mg, 6-10 godz.) oraz blokadę miejscową (1-5 ml, 10-50 mg, 2-6 godz.). W przypadku ciągłej blokady zewnątrzoponowej stosuje się ropiwakainę w stężeniu 2 mg/ml z dawkami 8-20 mg/godz., zależnie od odcinka. Przed podaniem konieczne jest wykonanie aspiracji i dawki testowej z adrenaliną, aby wykluczyć podanie donaczyniowe.

Dawkowanie leku Ropimol 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

Ropimol (ropiwakainy chlorowodorek) w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml jest przeznaczony do stosowania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny. Lek ten powinien być podawany przez specjalistów posiadających doświadczenie w wykonywaniu znieczuleń przewodowych lub pod ich bezpośrednim nadzorem.1

Dawkowanie dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat

Podczas ustalania dawkowania należy kierować się zasadą stosowania najmniejszej skutecznej dawki. Decyzja o wielkości dawki powinna uwzględniać doświadczenie lekarza anestezjologa oraz ogólny stan kliniczny pacjenta.2

Dawkowanie Ropimolu należy dostosować indywidualnie, ponieważ pacjenci mogą różnić się pod względem odpowiedzi na indukcję znieczulenia oraz czasu działania leku. Przedstawione poniżej dawki należy traktować jako wytyczne do stosowania u dorosłych pacjentów.3

Szczegółowe dawkowanie dla różnych typów znieczuleń

Poniższa tabela przedstawia zalecane dawkowanie dla najczęściej stosowanych technik znieczulenia przy użyciu ropiwakainy chlorowodorku w stężeniu 10 mg/ml.4

Typ znieczulenia Stężenie Objętość Dawka Początek działania Czas działania
ZNIECZULENIA W CHIRURGII
Znieczulenie zewnątrzoponowe w odcinku lędźwiowym 10 mg/ml 15-25 ml 150-250 mg 10-20 min 3-5 godz.
Cięcie cesarskie 10 mg/ml 15-20 ml 150-200 mg 10-20 min 3-5 godz.
Znieczulenie zewnątrzoponowe w odcinku piersiowym 10 mg/ml 5-15 ml 50-150 mg 10-20 min 2-4 godz.
Blokada w zwalczaniu bólu pooperacyjnego 10 mg/ml 10-20 ml 100-200 mg 10-15 min 4-8 godz.
Blokada dużych nerwów* 10 mg/ml 10-40 ml 100-400 mg 15-30 min 6-10 godz.
Blokada miejscowa (np. blokada małych nerwów i infiltracja) 10 mg/ml 1-5 ml 10-50 mg 1-5 min 2-6 godz.
ZWALCZANIE OSTREGO BÓLU
Ciągła blokada zewnątrzoponowa lędźwiowa 2 mg/ml 6-10 ml/godz. 12-20 mg/godz.
Ciągła blokada zewnątrzoponowa piersiowa 2 mg/ml 4-8 ml/godz. 8-16 mg/godz.

Uwagi dotyczące dawkowania

W przypadku blokady dużych nerwów dostępne są konkretne zalecenia dawkowania jedynie dla blokady splotu ramiennego. Dla innych typów blokad dużych nerwów może być wymagane zastosowanie mniejszych dawek, jednak obecnie brak jest szczegółowych, popartych doświadczeniem klinicznym zaleceń dotyczących dawkowania w tych przypadkach.5

Przy wyborze odpowiedniej dawki leku dla konkretnego pacjenta lekarz powinien również uwzględnić czynniki wpływające na specyfikę danej techniki znieczulenia oraz indywidualne wymagania pacjenta. Szczegółowe informacje na ten temat można znaleźć w standardowych podręcznikach anestezjologii.6

Sposób podawania

Ropimol 10 mg/ml jest podawany jako roztwór do wstrzykiwań w zależności od typu znieczulenia. Produkt ma postać sterylnego, przezroczystego, bezbarwnego, izotonicznego roztworu wodnego o pH w przedziale 4,0-6,0.7

Przed podaniem każdej dawki należy przeprowadzić dokładną aspirację w celu wykluczenia donaczyniowego podania leku. Zaleca się również wykonanie dawki testowej z dodatkiem adrenaliny, zwłaszcza przed podaniem dużych objętości leku.

Podczas wykonywania znieczulenia lędźwiowego zewnątrzoponowego z zastosowaniem ciągłej techniki należy rozważyć podanie dawki testowej z użyciem lidokainy z adrenaliną, co pozwoli na szybkie wykrycie przypadkowego podania donaczyniowego lub podpajęczynówkowego.

Informacje dodatkowe dotyczące szczególnych grup pacjentów

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, u pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych zaleca się dostosowanie dawki poprzez jej redukcję. To samo dotyczy pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, takimi jak zaawansowane choroby układu sercowo-naczyniowego lub wątroby.

W przypadku dzieci poniżej 12 roku życia należy korzystać z produktów leczniczych o niższym stężeniu ropiwakainy, gdyż dawkowanie w tej grupie wiekowej wymaga szczególnej ostrożności.

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl