zaburzenie czucia w krtani
Zaburzenie czucia w krtani to istotny problem kliniczny dotyczący zaburzeń percepcji bodźców sensorycznych w obrębie krtani. Może manifestować się jako parestezje, hipoestezja (zmniejszone czucie) lub hiperestezja (nadmierne czucie) i często towarzyszyć dysfunkcjom połykania oraz fonacji.
Etiologia zaburzeń czucia w krtani jest wieloczynnikowa i obejmuje: urazy neurologiczne (uszkodzenie nerwu krtaniowego górnego lub wstecznego), choroby neurodegeneracyjne (choroba Parkinsona, SLA), zaburzenia naczyniowe (udar), infekcje (wirusowe zapalenie krtani), powikłania pooperacyjne, refluks krtaniowo-gardłowy oraz zaburzenia psychogenne.
Diagnostyka zaburzeń czucia w krtani opiera się na badaniu laryngologicznym z oceną endoskopową, badaniach elektromiograficznych oraz testach czuciowych krtani z użyciem powietrza lub dotykowych. Dodatkowo wykonuje się badania obrazowe (MRI, TK) w celu wykluczenia zmian strukturalnych oraz badania czynnościowe połykania.
Leczenie zaburzeń czucia w krtani zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, rehabilitację neurologopedyczną, terapię głosu, rehabilitację połykania oraz interwencje chirurgiczne. Zaburzenia te wymagają multidyscyplinarnego podejścia z udziałem laryngologa, neurologa, foniatry i neurologopedy.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Oksaliplatyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Oksaliplatyna powinna być stosowana wyłącznie w wyspecjalizowanych ośrodkach onkologicznych pod ścisłym nadzorem doświadczonego onkologa, ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym neurotoksyczności, która wymaga regularnego monitorowania neurologicznego przed każdym podaniem leku. W przypadku wystąpienia ostrych zaburzeń czucia w krtani i gardle podczas 2-godzinnej infuzji lub w ciągu kilku godzin po jej zakończeniu, zaleca się wydłużenie infuzji do 6 godzin w celu zmniejszenia nasilenia objawów. Dawkę oksaliplatyny należy modyfikować w zależności od nasilenia i czasu trwania parestezji: przy utrzymujących się objawach powyżej 7 dni dawkę zmniejsza się z 85 do 65 mg/m² (leczenie raka z przerzutami) lub do 75 mg/m² (leczenie uzupełniające); w przypadku parestezji z zaburzeniem czynnościowym konieczne jest przerwanie leczenia. Należy również monitorować ryzyko zespołu tylnej odwracalnej leukoencefalopatii (RPLS), potwierdzanego MRI, oraz działania toksyczne ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymiotów i biegunek, które mogą prowadzić do poważnych powikłań takich jak odwodnienie, hipokaliemia, kwasica metaboliczna czy niewydolność nerek.
choroba śródmiąższowa płuc, gorączka neutropeniczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwwymiotny, lekarz onkolog, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, napad drgawkowy, neuropatia czuciowa, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwienie jelita, niedokrwistość hemolityczna, objaw neurologiczny, oddział onkologiczny, parestezja, porażenna niedrożność jelit, posocznica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rezonans magnetyczny, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, toksyczność hematologiczna, torsade de pointes, wrzód żołądkowo-jelitowy, wstrząs septyczny, wydłużenie odstępu QT, wynaczynienie, zaburzenie czucia w krtani, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii, związek platyny