Właściwości farmakokinetyczne
Gerocilan 10 mg
Tadalafil, substancja czynna Gerocilan 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu średnio po 2 godzinach. Wchłanianie nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu ani porę dnia. Objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a wiązanie z białkami osocza sięga 94%. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a główny metabolit, glukuronian metylokatecholu, jest klinicznie nieaktywny. Klirens leku u zdrowych osób wynosi około 2,5 l/h, a okres półtrwania to 17,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania.
Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu
Tadalafil, substancja czynna produktu leczniczego Gerocilan 10 mg tabletki powlekane, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie terapeutyczne oraz sposób dawkowania. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem najważniejszych procesów: wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania.1
Wchłanianie
Tadalafil po podaniu doustnym ulega szybkiemu wchłanianiu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest średnio po 2 godzinach od momentu przyjęcia leku. Cechą charakterystyczną tadalafilu jest fakt, że pokarm nie wpływa zarówno na szybkość, jak i stopień jego wchłaniania. Dzięki temu Gerocilan może być przyjmowany zarówno podczas posiłku, jak i niezależnie od niego. Również pora dnia (rano czy wieczorem), w której lek jest przyjmowany, nie wykazuje klinicznie istotnego wpływu na parametry wchłaniania tadalafilu. Należy zaznaczyć, że bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została precyzyjnie określona.2
Dystrybucja
Po wchłonięciu tadalafil podlega dystrybucji w organizmie. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 litrów, co wskazuje na znaczne rozmieszczenie substancji czynnej w tkankach. W stężeniach terapeutycznych tadalafil wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza sięgający 94%. Wiązanie z białkami nie ulega zmianie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Warto podkreślić, że jedynie bardzo niewielka część podanej dawki leku (mniej niż 0,0005%) jest wykrywana w nasieniu zdrowych osób.3
Biotransformacja
Tadalafil podlega procesom biotransformacji głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem obecnym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Metabolit ten wykazuje co najmniej 13 000 razy słabsze działanie na fosfodiesterazę typu 5 (PDE5) w porównaniu z tadalafilem. Z uwagi na tak znaczną różnicę w aktywności, przy obserwowanych stężeniach metabolitu, uznaje się go za pozbawiony klinicznego znaczenia.4
Wydalanie
U zdrowych osób tadalafil charakteryzuje się średnim klirensem na poziomie 2,5 l/godzinę po podaniu doustnym. Średni okres półtrwania leku wynosi 17,5 godziny, co determinuje długi czas działania preparatu. Wydalanie tadalafilu odbywa się głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przy czym dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 61% dawki). Mniejsza część dawki (około 36%) jest wydalana z moczem.5
Liniowość farmakokinetyki
Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób wykazuje liniowość zarówno w odniesieniu do dawki, jak i czasu. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg ekspozycja (AUC) zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni przy schemacie dawkowania raz na dobę. Warto podkreślić, że farmakokinetyka określona w ujęciu populacyjnym u pacjentów z zaburzeniami erekcji jest zbliżona do farmakokinetyki obserwowanej u osób bez zaburzeń erekcji.6
Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku (65 lat lub więcej) obserwuje się zmniejszony klirens tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu z osobami młodszymi (19-45 lat). Skutkuje to zwiększeniem ekspozycji (AUC) o około 25%. Jednakże ta różnica związana z wiekiem nie ma istotnego znaczenia klinicznego i nie wymaga modyfikacji dawkowania leku u pacjentów starszych.7
Pacjenci z niewydolnością nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek farmakokinetyka tadalafilu ulega istotnym zmianom. W badaniach farmakologicznych po podaniu pojedynczej dawki tadalafilu (5-20 mg) zaobserwowano następujące zmiany:8
- U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 51-80 ml/min) ekspozycja (AUC) na tadalafil była dwukrotnie większa niż u osób zdrowych
- U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31-50 ml/min) ekspozycja (AUC) na tadalafil również była dwukrotnie większa niż u osób zdrowych
- U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie ekspozycja (AUC) na tadalafil była dwukrotnie większa niż u osób zdrowych, a stężenie maksymalne (Cmax) było o 41% większe
Warto podkreślić, że hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu.9
Pacjenci z niewydolnością wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby farmakokinetyka tadalafilu przedstawia się następująco:10
- U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) po podaniu dawki 10 mg ekspozycja na tadalafil (AUC) jest porównywalna z ekspozycją u osób zdrowych
- Dostępne są jedynie ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh)
W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby lekarz przepisujący produkt Gerocilan powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka. Brak jest danych dotyczących podawania tadalafilu w dawkach wyższych niż 10 mg u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.11
Pacjenci z cukrzycą
U pacjentów chorych na cukrzycę ekspozycja na tadalafil (AUC) jest mniejsza o około 19% w porównaniu z osobami zdrowymi. Ta różnica w ekspozycji nie jest jednak na tyle istotna, aby wymagała dostosowania dawki leku u pacjentów z cukrzycą.12
Implikacje kliniczne właściwości farmakokinetycznych
Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu mają istotne znaczenie dla praktyki klinicznej. Długi okres półtrwania wynoszący 17,5 godziny pozwala na utrzymanie skutecznego stężenia leku przez długi czas po podaniu, co umożliwia stosowanie leku w schemacie dawkowania raz na dobę. Ponadto fakt, że pokarm nie wpływa na wchłanianie leku, daje pacjentom dużą swobodę w przyjmowaniu preparatu zarówno z posiłkiem, jak i bez niego.13
Liniowość farmakokinetyki w zakresie dawek od 2,5 do 20 mg umożliwia przewidywanie zmian ekspozycji przy modyfikacjach dawki. Stan stacjonarny osiągany po 5 dniach stosowania leku raz na dobę wskazuje, że pełny efekt terapeutyczny leczenia przewlekłego można oczekiwać właśnie po tym czasie.14
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania