Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania chlorowodorku klindamycyny pochodzą z szeregu badań przeprowadzonych na różnych gatunkach zwierząt. Ocenie poddano toksyczność po podaniu jednorazowym i wielokrotnym, potencjał genotoksyczny, rakotwórczy oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa.¹

Toksyczność po podaniu jednorazowym

W badaniach toksyczności ostrej klindamycyny i jej soli przeprowadzonych na różnych gatunkach zwierząt określono wartość LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji). Dla podania doustnego wartość ta mieściła się w zakresie od 1800 do 2620 mg/kg masy ciała, natomiast dla podania dożylnego od 245 do 820 mg/kg masy ciała. W trakcie tych badań u zwierząt obserwowano charakterystyczne objawy toksyczności: wyraźnie zmniejszoną aktywność oraz drgawki.²

Toksyczność po podaniu wielokrotnym

Badania toksyczności przewlekłej prowadzono na szczurach i psach, którym podawano chlorowodorek klindamycyny doustnie przez okres do jednego roku. Maksymalna tolerowana dawka dobowa zawierała się w przedziale od 300 do 600 mg/kg masy ciała. U psów otrzymujących codziennie 300 mg/kg masy ciała obserwowano zwiększenie aktywności aminotransferaz w osoczu, podczas gdy inne parametry kliniczno-biochemiczne pozostawały w normie. Przy wyższej dawce wynoszącej 600 mg/kg masy ciała na dobę u psów stwierdzono zmiany patologiczne w obrębie błony śluzowej żołądka oraz pęcherzyka żółciowego.³

Potencjał genotoksyczny

Przeprowadzone badania na zwierzętach dotyczące potencjału mutagennego klindamycyny nie wykazały, aby produkt ten posiadał właściwości genotoksyczne. Nie zaobserwowano żadnych oznak wskazujących na zdolność klindamycyny do wywoływania mutacji genowych.⁴

Potencjał rakotwórczy

Należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono długoterminowych badań na zwierzętach oceniających potencjalne działanie rakotwórcze klindamycyny. Brak jest zatem danych dotyczących możliwego oddziaływania kancerogennego przy długotrwałej ekspozycji na ten antybiotyk.⁵

Wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa

Przeprowadzone badania dotyczące zdolności do rozrodu na szczurach, którym podawano chlorowodorek klindamycyny w dawce do 300 mg/kg masy ciała na dobę (co odpowiada około 1,1 największej dawki podawanej dorosłym pacjentom w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała), nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze ani zdolność kojarzenia w pary.⁶

W badaniach oceniających rozwój zarodka i płodu, przeprowadzonych zarówno na szczurach otrzymujących klindamycynę doustnie, jak i na szczurach oraz królikach otrzymujących lek drogą podskórną, nie wykazano szkodliwego wpływu klindamycyny na rozwój płodu. Jedyne niepożądane efekty obserwowano przy stosowaniu dawek, które wykazywały toksyczne działanie na organizm matki. Oznacza to, że klindamycyna nie wykazuje bezpośredniego działania teratogennego lub embriotoksycznego.⁷

Zestawienie wyników badań toksyczności klindamycyny

Podsumowując, dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania chlorowodorku klindamycyny wskazują na dobry profil bezpieczeństwa tej substancji. Obserwowane efekty toksyczne występowały przy dawkach znacznie przekraczających dawki stosowane w terapii u ludzi. Nie wykazano potencjału genotoksycznego ani negatywnego wpływu na reprodukcję i rozwój płodu przy dawkach nietoksycznych dla organizmu matki.⁸