Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Agapurin 100 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne pentoksyfiliny wykazały niską toksyczność ostrą, z wartościami LD50 wynoszącymi 1385 mg/kg mc. (doustnie u myszy), 230 mg/kg mc. (dożylnie u szczurów) oraz 1770 mg/kg mc. (doustnie u szczurów). Długoterminowe podawanie leku w dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 100 mg/kg mc./dobę u psów przez okres roku nie powodowało toksycznego uszkodzenia narządów. Natomiast dawki przekraczające 320 mg/kg mc./dobę u psów przez rok indukowały objawy toksyczne, takie jak zaburzenia neurologiczne (słaba koordynacja ruchów), niewydolność krążenia, krwawienia, obrzęk płuc oraz patologiczne zmiany w jądrach (komórki olbrzymie). Badania reprodukcyjne wykazały zwiększony odsetek zgonów wewnątrzmacicznych płodów przy bardzo wysokich dawkach u szczurów, jednak nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój okołoporodowy w badaniach na różnych gatunkach (myszy, szczury, króliki, psy).

Pobierz ChPL PDF Agapurin – Tabletki drażowane – 100 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Toksyczność po podaniu jednorazowym
Toksyczność po podaniu wielokrotnym
Toksyczność reprodukcyjna
Mutagenność
Rakotwórczość
Kolejne rozdziały

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pentoksyfiliny (substancji czynnej produktu leczniczego Agapurin) obejmują szereg testów toksykologicznych, w tym ocenę toksyczności ostrej, przewlekłej, wpływu na reprodukcję oraz potencjału mutagennego i rakotwórczego. Dane te stanowią podstawę do oceny bezpieczeństwa stosowania leku u ludzi.¹

Toksyczność po podaniu jednorazowym

Badania toksyczności ostrej przeprowadzone na modelach zwierzęcych wykazały stosunkowo niewielką toksyczność pentoksyfiliny. U myszy wartość LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) po podaniu doustnym wynosiła 1385 mg/kg masy ciała. W badaniach na szczurach, wartości LD50 były zróżnicowane w zależności od drogi podania i wynosiły 230 mg/kg masy ciała po podaniu dożylnym oraz 1770 mg/kg masy ciała po podaniu doustnym. Powyższe wyniki wskazują na niską toksyczność ostrej pentoksyfiliny.²

Toksyczność po podaniu wielokrotnym

Długoterminowe badania toksyczności nie wykazały związku między przewlekłym podawaniem pentoksyfiliny zwierzętom laboratoryjnym a toksycznym uszkodzeniem narządów. W badaniach rocznych stosowano u szczurów dawki do 1000 mg/kg masy ciała na dobę, natomiast u psów dawki sięgały 100 mg/kg masy ciała na dobę bez obserwacji znaczących efektów toksycznych. Interesujące jest, że dopiero przy dawkach przekraczających 320 mg/kg masy ciała na dobę podawanych psom przez okres roku zaobserwowano efekty toksyczne, takie jak:³

Słaba koordynacja ruchów – zaburzenia neurologiczne manifestujące się niezborną motoryką
Niewydolność krążenia – zaburzenia funkcji układu sercowo-naczyniowego
Krwawienia – najprawdopodobniej związane z wpływem pentoksyfiliny na mechanizmy krzepnięcia
Obrzęk płuc – patologiczne gromadzenie się płynu w tkance płucnej
Komórki olbrzymie w jądrach – patologiczne zmiany w strukturze gonad męskich

Toksyczność reprodukcyjna

Badania toksyczności reprodukcyjnej pentoksyfiliny dostarczyły złożonych wyników. Z jednej strony, podawanie bardzo dużych dawek pentoksyfiliny szczurom prowadziło do zwiększonego odsetka występowania zgonów wewnątrzmacicznych płodów. Z drugiej strony, szeroko zakrojone badania reprodukcyjne przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych (myszy, szczury, króliki i psy) nie wykazały potencjału teratogennego pentoksyfiliny. Nie zaobserwowano również działania embriotoksycznego ani szkodliwego wpływu na płodność czy rozwój okołoporodowy.⁴

Mutagenność

Ocenę potencjału mutagennego pentoksyfiliny przeprowadzono za pomocą testu Amesa, który jest standardową metodą przesiewową w badaniach toksykologicznych. Test ten nie wykazał działania mutagennego badanej substancji, co sugeruje brak potencjału do wywoływania mutacji genetycznych.⁵

Rakotwórczość

Długoterminowe badania rakotwórczości pentoksyfiliny przeprowadzono na dwóch gatunkach gryzoni – szczurach i myszach. Badania te trwały do 78 tygodni i nie wykazały działania karcynogennego. Brak potencjału rakotwórczego w połączeniu z brakiem działania mutagennego stanowi istotne potwierdzenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania pentoksyfiliny.⁶

Rodzaj badania	Gatunek zwierząt	Dawki/czas trwania	Wyniki/obserwacje
Toksyczność ostra	Myszy	LD50 = 1385 mg/kg mc. (doustnie)	Niska toksyczność ostra
Toksyczność ostra	Szczury	LD50 = 230 mg/kg mc. (dożylnie) LD50 = 1770 mg/kg mc. (doustnie)	Niska toksyczność ostra
Toksyczność przewlekła	Szczury	Do 1000 mg/kg mc./dobę przez rok	Brak toksycznego uszkodzenia narządów
Toksyczność przewlekła	Psy	Do 100 mg/kg mc./dobę przez rok	Brak toksycznego uszkodzenia narządów
Toksyczność przewlekła	Psy	Powyżej 320 mg/kg mc./dobę przez rok	Słaba koordynacja ruchów, niewydolność krążenia, krwawienia, obrzęk płuc, komórki olbrzymie w jądrach
Toksyczność reprodukcyjna	Szczury	Bardzo duże dawki	Zwiększony odsetek zgonów wewnątrzmacicznych płodów
Toksyczność reprodukcyjna	Myszy, szczury, króliki, psy	Różne schematy dawkowania	Brak działania teratogennego, embriotoksycznego oraz wpływu na płodność i rozwój okołoporodowy
Mutagenność	Test Amesa	–	Brak działania mutagennego
Rakotwórczość	Szczury, myszy	Badania trwające do 78 tygodni	Brak działania rakotwórczego

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Agapurin 100 mg