zespół pozakrzepowy
Wskazanie

Zespół pozakrzepowy (post-thrombotic syndrome, PTS) to przewlekłe powikłanie zakrzepicy żył głębokich (ZŻG), charakteryzujące się szeregiem objawów spowodowanych uszkodzeniem zastawek żylnych i przewlekłym zastojem żylnym. Występuje u 20-50% pacjentów po przebytej ZŻG, zwykle rozwijając się w ciągu 1-2 lat od ostrego epizodu zakrzepowego.

Objawami zespołu pozakrzepowego są: bóle, obrzęki, uczucie ciężkości kończyn, zmiany skórne (przebarwienia, wypryski, stwardnienie), żylaki oraz w zaawansowanych przypadkach owrzodzenia. Nasilenie objawów wzrasta podczas długotrwałego stania lub siedzenia, a zmniejsza się po odpoczynku z uniesioną kończyną.

W leczeniu zespołu pozakrzepowego stosuje się przede wszystkim kompresjoterapię. Pończochy uciskowe (II klasa ucisku) to podstawowa forma leczenia – dostępne są produkty takich marek jak Sigvaris, Medi, Venoteks czy Thuasne. W przypadku zaawansowanych zmian stosuje się bandażowanie wielowarstwowe lub systemy uciskowe (np. Circaid).

Farmakoterapia obejmuje leki poprawiające mikrokrążenie i zmniejszające objawy zastoju żylnego, takie jak: diosmina (Diohespan, Diosminex), hesperydyna z diosminą (Daflon, Detralex, Dioxinum), rutyna i pochodne (Venoruton, Troxevasin), heparyny drobnocząsteczkowe (Clexane, Fraxiparine) oraz pentoksyfilina (Pentohexal, Polfilin) przy owrzodzeniach. W leczeniu bólu stosuje się standardowe leki przeciwbólowe.

Największym wyzwaniem w leczeniu zespołu pozakrzepowego jest niska adherencja pacjentów do kompresjoterapii, która jest podstawą leczenia, ale bywa uciążliwa i niekomfortowa. Trudności terapeutyczne obejmują także leczenie zaawansowanych zmian skórnych i owrzodzeń, które często są oporne na leczenie i wymagają wielomiesięcznej terapii. Istotnym problemem jest również zapobieganie nawrotom zakrzepicy, co wymaga odpowiedniej profilaktyki przeciwzakrzepowej.