Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – iladiamed (1 mg + 10 mg)/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
iladiamed (1 mg + 10 mg)/g

Produkt leczniczy Iladiamed, zawierający oktenidynę dichlorowodorek (1 mg/g) oraz fenoksyetanol (10 mg/g) w formie żelu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów dawka śmiertelna LD50 wynosiła 45-50 mL/kg (doustnie) oraz 10-12 mL/kg (dootrzewnowo), przy czym dawka 0,45 mL/kg i.p. była dobrze tolerowana. Wielokrotne miejscowe stosowanie preparatu na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u zwierząt nie wywoływało toksycznych reakcji. W badaniach przewlekłych dawki oktenidyny od 2 mg/kg u myszy i psów oraz od 8 mg/kg u szczurów wiązały się z podwyższoną śmiertelnością i zmianami zapalno-krwotocznymi w płucach, jednak etiologia tych zmian pozostaje niejasna. Badania teratogenności i embriotoksyczności na królikach i szczurach nie wykazały negatywnego wpływu przy dawkach do 300 mg/kg (skórnie) oraz 650 mg/kg (doustnie). Ponadto, badania wielopokoleniowe nie potwierdziły wpływu na rozrodczość zwierząt.

Pobierz ChPL PDF iladiamed – Żel – (1 mg + 10 mg)/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Toksyczność po podaniu jednorazowym i wielokrotnym
Toksyczny wpływ na rozrodczość i rozwój potomstwa
Rakotwórczość
Mutagenność
Tolerancja miejscowa
Kolejne rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

Kategoria leku

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Dostępne dane przedkliniczne dla produktu leczniczego iladiamed, (1 mg + 10 mg)/g, żel, zawierającego substancje czynne oktenidyny dichlorowodorek i fenoksyetanol, obejmują szereg badań dotyczących toksyczności, wpływu na rozrodczość, działania rakotwórczego, mutagennego oraz tolerancji miejscowej. Dane te stanowią istotną podstawę oceny bezpieczeństwa stosowania tego preparatu.¹

Toksyczność po podaniu jednorazowym i wielokrotnym

Tolerancja produktu leczniczego została potwierdzona w badaniach doświadczalnych na zwierzętach. W badaniach toksyczności ostrej po jednorazowym podaniu doustnym preparatu u szczurów ustalono dawkę śmiertelną LD₅₀ wynoszącą 45-50 mL/kg masy ciała. Po podaniu dootrzewnowym (i.p.) dawka śmiertelna LD₅₀ wynosiła 10-12 mL/kg masy ciała. Istotne jest, że podanie dootrzewnowe dawki 0,45 mL/kg masy ciała było tolerowane bez żadnych objawów toksyczności.²

W badaniach na ranach u zwierząt, wielokrotne naniesienie preparatu nie wywoływało negatywnych objawów. Wielokrotne miejscowe zastosowanie oktenidyny dichlorowodorku w obrębie błon śluzowych jamy ustnej u psów przez okres 4 tygodni również nie powodowało żadnych reakcji toksycznych. Po zastosowaniu doustnym oktenidyny dichlorowodorku u szczurów i psów w wysokiej dawce 650 mg/kg masy ciała przez okres od 2 do 6 tygodni, zaobserwowano jedynie typowe dla substancji antybakteryjnych poszerzenie jelita wskutek tworzenia się gazów.³

W badaniach toksyczności przewlekłej u myszy i psów, przy zastosowaniu dawek od 2 mg/kg masy ciała oktenidyny dichlorowodorku, a u szczurów od 8 mg/kg masy ciała, stwierdzono podwyższoną śmiertelność. Zjawisko to wiązało się z uszkodzeniami w obrębie płuc o charakterze zapalnym i krwotocznym, jednakże przyczyna tych zmian pozostaje niewyjaśniona.⁴

Toksyczny wpływ na rozrodczość i rozwój potomstwa

W badaniu na królikach oceniającym potencjał teratogenny, zastosowano pojedyncze dawki 300 mg/kg masy ciała (podawanie skórne) przez okres 13 dni. Ważnym wynikiem jest fakt, że nie zaobserwowano żadnych objawów toksyczności ani u matek, ani u płodów.⁵

Odnośnie oktenidyny dichlorowodorku, badania na szczurach wykazały przy doustnym podaniu jednorazowym dawkę LD₅₀ wynoszącą 800 mg/kg masy ciała, natomiast przy podaniu dożylnym (i.v.) dawkę LD₅₀ równą 10 mg/kg masy ciała.⁶

Eksperymenty przeprowadzone na ciężarnych samicach szczurów i królików nie wykazały działania embriotoksycznego ani teratogennego oktenidyny dichlorowodorku lub fenoksyetanolu. Co więcej, w badaniu wielopokoleniowym na szczurach nie stwierdzono negatywnego wpływu oktenidyny dichlorowodorku na rozrodczość zwierząt.⁷

Rakotwórczość

W dwuletnim badaniu właściwości rakotwórczych oktenidyny dichlorowodorku przeprowadzonym na szczurach stwierdzono podwyższoną liczbę rozsianych komórek nowotworowych trzustki. Istotnym jest, że podwyższony wskaźnik komórek nowotworowych wiąże się z wtórnymi zjawiskami wywoływanymi przez aktywność antybakteryjną oktenidyny dichlorowodorku.⁸

Długoterminowe badania na myszach, prowadzone przez okres 18 miesięcy, nie wykazały żadnych dowodów aktywności rakotwórczej – zarówno miejscowej (związanej z miejscem aplikacji produktu) jak i ogólnoustrojowej. Nie zaobserwowano także objawów zatrucia związanego z ewentualną resorpcją zwrotną.⁹

Mutagenność

Przeprowadzono kompleksowe badania potencjału mutagennego substancji czynnych produktu. W teście Amesa, teście na obecność komórek chłoniakowych u myszy, teście oceniającym aberracje chromosomowe oraz teście mikrojądrowym oceniającym zaburzenia genetyczne nie stwierdzono właściwości mutagennych substancji czynnych zawartych w produkcie leczniczym.¹⁰

Tolerancja miejscowa

Przeprowadzony test Bühlera nie wykazał właściwości uczulających oktenidyny dichlorowodorku, podobnie nie potwierdzono doświadczalnie ewentualnych działań fotoalergizujących tej substancji czynnej.¹¹

Produkt leczniczy stosowany na skórę nie wywoływał działań pierwotnie drażniących czy uczulających. Jedynie po zakropleniu do worka spojówkowego oka królika zaobserwowano lekkie podrażnienia, co jest istotną informacją w kontekście potencjalnego przypadkowego kontaktu preparatu z oczami.¹²

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.