6β-hydroksykortyzol
6β-hydroksykortyzol to metabolit kortyzolu, który powstaje w wyniku hydroksylacji kortyzolu w pozycji 6β przez enzymy cytochromu P450, głównie CYP3A4. Jest wydalany z moczem i stanowi około 1-6% wszystkich metabolitów kortyzolu.
Pomiar stężenia 6β-hydroksykortyzolu w moczu ma znaczenie diagnostyczne jako biomarker aktywności enzymatycznej CYP3A4 w wątrobie. Zwiększone wydalanie tego metabolitu może wskazywać na indukcję enzymów wątrobowych, na przykład pod wpływem leków, takich jak barbiturany, fenytoina czy rifampicyna, natomiast zmniejszone wydalanie może świadczyć o inhibicji CYP3A4.
Stosunek 6β-hydroksykortyzolu do kortyzolu (6β-OHC/F) w moczu jest wykorzystywany jako nieinwazyjny wskaźnik monitorowania aktywności CYP3A4 in vivo, co ma znaczenie w badaniach nad interakcjami lekowymi oraz w personalizacji terapii. Zmienność tego stosunku może wynikać z czynników genetycznych, chorób wątroby, a także przyjmowanych leków.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Hydrokortyzon w postaci bursztynianu sodowego wykazuje nieliniową farmakokinetykę po dożylnym podaniu pojedynczych dawek powyżej 20 mg u zdrowych mężczyzn (wiek 21–29 lat, N=6). Całkowita ekspozycja (AUC0-∞) wzrasta z 410 ng·h/ml przy dawce 5 mg do 2290 ng·h/ml przy dawce 40 mg, a klirens rośnie z 209 do 294 ml/min/m. Objętość dystrybucji w stanie równowagi (Vdss) wynosi od 20,7 do 37,5 litrów, a okres półtrwania (t1/2) wydłuża się z 1,3 do 1,9 godziny wraz ze wzrostem dawki. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 10 minut po podaniu dożylnym, wynosząc od 312 ng/ml (5 mg) do 1854 ng/ml (40 mg). Po podaniu domięśniowym hydrokortyzon jest szybko wchłaniany do krwiobiegu. Lek charakteryzuje się szeroką dystrybucją, przenika przez barierę krew-mózg oraz do mleka kobiet karmiących piersią, wiążąc się w około 92% z białkami osocza, głównie transkortyną i albuminą.
11β-HSD2, 6β-hydroksykortyzol, albumina, bariera krew-mózg, bursztynian sodowy hydrokortyzonu, CYP3A4, działanie hydrokortyzonu, globulina wiążąca kortykosteroidy, kinetyka nieliniowa, mleko kobiet karmiących, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stężenie maksymalne, szeroka dystrybucja, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza -
Leksykon leków
Hydrocortisone Pharmis w dawkach dożylnych od 5 do 40 mg wykazuje nieliniową farmakokinetykę u zdrowych mężczyzn (21-29 lat), co potwierdzają zmienne parametry takie jak AUC0-∞ (od 410 ± 80 do 2290 ± 260 ng·h/ml), klirens (od 209 ± 42 do 294 ± 34 ml/min/m), objętość dystrybucji w stanie równowagi (Vdss) rosnąca od 20,7 ± 7,3 do 37,5 ± 5,8 litrów oraz okres półtrwania eliminacji (t1/2) wydłużający się z 1,3 ± 0,3 do 1,9 ± 0,1 godziny wraz ze wzrostem dawki. Maksymalne stężenia w surowicy osiągane są szybko, już po 10 minutach, z wartościami od 312 ng/ml (5 mg) do 1854 ng/ml (40 mg). Po podaniu domięśniowym hydrokortyzon również szybko się wchłania, zapewniając szybki początek działania. Lek wykazuje szeroką dystrybucję, przenika przez barierę krew-mózg oraz do mleka kobiecego, co ma znaczenie kliniczne przy stosowaniu u kobiet karmiących.
6β-hydroksykortyzol, albumina, bariera krew-mózg, cytochrom P450, dehydrogenaza 11β-hydroksysteroidowa, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, globulina wiążąca kortykosteroidy, hydrokortyzon, hydrokortyzon sodu bursztynian, kinetyka nieliniowa, klirens, narażenie farmakologiczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, transkortyna -
Leksykon substancji czynnych
Hydrokortyzon wykazuje złożoną farmakokinetykę zależną od drogi podania, postaci farmaceutycznej oraz stanu pacjenta. Po podaniu doustnym charakteryzuje się wysoką biodostępnością i osiąga maksymalne stężenie w surowicy około 1 godziny po podaniu. Po podaniu dożylnym maksymalne stężenie we krwi jest natychmiastowe, a po domięśniowym osiąga je w ciągu 30-90 minut. Przykładowo, po dożylnym podaniu bursztynianu sodowego w dawkach 5, 10, 20 i 40 mg, maksymalne stężenia wynoszą odpowiednio 312, 573, 1095 i 1854 ng/ml. Wchłanianie miejscowe jest zmienne i zależy od stanu skóry, miejsca aplikacji oraz stosowania opatrunków okluzyjnych, z większym wchłanianiem w obszarach takich jak moszna, pachy czy twarz. U dzieci wchłanianie przez skórę jest zwiększone, co wymaga ostrożności w terapii miejscowej. Hydrokortyzon przenika do tkanek, w tym przez barierę krew-mózg oraz do mleka kobiet karmiących.
11β-HSD2, 6β-hydroksykortyzol, bariera krew-mózg, bursztynian sodowy hydrokortyzonu, CYP3A4, eliminacja hydrokortyzonu, farmakokinetyka hydrokortyzonu, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronid i siarczan, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, klirens hydrokortyzonu, metabolizm hydrokortyzonu, nieliniowa kinetyka, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opatrunek okluzyjny, podanie pozajelitowe, stan stacjonarny, stężenie we krwi, tetrahydrokortyzol, tetrahydrokortyzon, transkortyna, wchłanianie hydrokortyzonu, wchłanianie miejscowe, wlewka doodbytnicza, zmienność międzyosobnicza
