metabolity zolpidemu
Zolpidem jest krótko działającym lekiem nasennym z grupy imidazopirydyn, stosowanym w leczeniu bezsenności. Metabolizm zolpidemu zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, zwłaszcza izoenzymu CYP3A4, z mniejszym udziałem CYP1A2 i CYP2D6.
Główne metabolity zolpidemu to pochodne hydroksylowane i karboksylowe, które są farmakologicznie nieaktywne. Najważniejszymi metabolitami są: kwas 6-metylofenyloglicynowy oraz 5-hydroksyzolpidem. Te związki nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej, co przyczynia się do minimalnego ryzyka działań pozostałościowych po zastosowaniu leku.
Metabolity zolpidemu są wydalane głównie z moczem (56%) oraz kałem (37%). Okres półtrwania zolpidemu wynosi około 2-3 godzin, natomiast jego metabolitów może być dłuższy. U pacjentów z niewydolnością wątroby metabolizm zolpidemu jest spowolniony, co może prowadzić do kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
W diagnostyce toksykologicznej identyfikacja metabolitów zolpidemu może być istotna w przypadkach przedawkowania lub wykorzystania leku w celach przestępczych (np. w przypadkach przestępstw ułatwionych narkotykami). Metabolity te mogą być wykrywane w moczu do 72 godzin po przyjęciu pojedynczej dawki leku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Przeprowadzone badania przedkliniczne winianu zolpidemu, substancji czynnej leku ZolpiGen, wykazały niski profil toksyczności ogólnej. W modelach zwierzęcych (szczury, małpy) działania niepożądane ograniczały się głównie do nasennego efektu farmakologicznego, szczególnie przy wysokich dawkach (szczury: 62,5 mg/kg/dobę; małpy: do 180 mg/kg/dobę). Indukcja enzymów wątrobowych u szczurów była interpretowana jako adaptacja, a nie toksyczność. Nie zidentyfikowano narządu szczególnie wrażliwego na działanie zolpidemu. Testy genotoksyczności (mutacje genowe, aberracje chromosomowe, naprawa DNA) dały wyniki negatywne, co wyklucza potencjał genotoksyczny substancji. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały działania onkogennego.
aberracja chromosomowa, bariera łożyskowa, dawka terapeutyczna, działanie nasenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, lek nasenny, metabolity zolpidemu, mutacja genowa, naprawa DNA, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, toksyczność narządowa, toksyczność ogólna, winian zolpidemu, wpływ na reprodukcję, zolpidem -
Leksykon leków
Zolpidem winian, substancja czynna preparatu Noxizol 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością około 70% i kinetyką liniową w dawkach terapeutycznych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-3 godzin, a terapeutyczne stężenia mieszczą się w zakresie 80-200 ng/mL. Objętość dystrybucji u dorosłych wynosi 0,54 l/kg masy ciała, a u osób starszych zmniejsza się do 0,34 l/kg. Zolpidem wiąże się z białkami osocza w 92%, podlega efektowi pierwszego przejścia wątrobowego na poziomie 35%, a jego okres półtrwania wynosi około 2,4 godziny, przy czasie działania do 6 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (56% dawki) oraz kał (37%), a lek nie jest dializowalny, co ma znaczenie kliniczne w przypadku przedawkowania.
AUC, biodostępność zolpidemu, dawka terapeutyczna, działanie nasenne, efekt pierwszego przejścia, eliminacja z organizmu, kinetyka liniowa, klirens zolpidemu, krótki okres półtrwania, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolity zolpidemu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, przedawkowanie leku, stężenie terapeutyczne zolpidemu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zolpidem winian
