Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olanzapine Aurovitas 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny obejmowały toksykologię ostrą i przewlekłą, toksyczność reprodukcyjną, mutagenność oraz potencjał rakotwórczy. W badaniach ostrej toksyczności u myszy i szczurów średnie dawki śmiertelne wynosiły odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. U psów dawki doustne do 100 mg/kg mc. były tolerowane, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. Przewlekłe podawanie olanzapiny (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) powodowało hamowanie OUN, objawy przeciwcholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę. Warto podkreślić, że u psów z cytopenią AUC olanzapiny było 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg, a mimo zmian hematologicznych nie stwierdzono toksyczności szpiku kostnego.
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania olanzapiny
Ocena przedkliniczna bezpieczeństwa stosowania olanzapiny obejmuje szereg badań toksykologicznych, reprodukcyjnych, mutagennych oraz rakotwórczych, które dostarczają istotnych informacji na temat profilu bezpieczeństwa tego leku neuropsychiatrycznego. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane pochodzące z badań przedklinicznych.1
Toksyczność ostra (po podaniu pojedynczej dawki)
W badaniach toksyczności ostrej po podaniu pojedynczej dawki olanzapiny gryzoniom obserwowano objawy typowe dla silnych neuroleptyków, takie jak:
- Zmniejszenie aktywności ruchowej
- Śpiączka
- Drżenia
- Drgawki kloniczne
- Ślinotok
- Zahamowanie przyrostu masy ciała
Średnia dawka śmiertelna została ustalona na poziomie około 210 mg/kg masy ciała u myszy i 175 mg/kg masy ciała u szczurów. W przypadku psów, pojedyncze dawki doustne do 100 mg/kg mc. były tolerowane bez przypadków śmiertelnych, jednak obserwowano następujące objawy kliniczne: sedacja, ataksja, drżenia, przyspieszenie czynności serca, utrudnione oddychanie, zwężenie źrenic oraz jadłowstręt. U małp dawki doustne do 100 mg/kg mc. wywoływały prostrację, natomiast wyższe dawki prowadziły do zaburzeń świadomości.2
Toksyczność po podaniu wielokrotnym
Przeprowadzono badania toksyczności przewlekłej u różnych gatunków zwierząt: u myszy (do 3 miesięcy), szczurów i psów (do 1 roku). Główne objawy obserwowane w tych badaniach to:
- Hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego
- Objawy działania przeciwcholinergicznego
- Obwodowe zaburzenia hematologiczne
Z czasem rozwijała się tolerancja na hamowanie czynności ośrodkowego układu nerwowego. Przy podawaniu dużych dawek obserwowano zmniejszenie wskaźników wzrostu. U szczurów stwierdzono odwracalne działania związane ze zwiększeniem stężenia prolaktyny, w tym zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.3
Toksyczność hematologiczna
Olanzapina wykazywała wpływ na parametry hematologiczne u wszystkich badanych gatunków zwierząt. Obserwowano:
- Zależne od dawki zmniejszenie liczby leukocytów u myszy
- Niespecyficzne zmniejszenie ilości leukocytów u szczurów
- Odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów otrzymujących dawkę 8-10 mg/kg mc. na dobę
Należy podkreślić, że u psów, u których wystąpiła cytopenia, całkowite pole pod krzywą (AUC) dla olanzapiny było 12-15 razy większe niż u człowieka otrzymującego dawkę 12 mg. Istotne jest, że pomimo zmian w obrazie krwi, nie stwierdzono działań niepożądanych dotyczących progenitorowych i proliferujących komórek szpiku kostnego u psów z cytopenią. Nie znaleziono również dowodów na działanie cytotoksyczne na szpik kostny.4
Toksyczny wpływ na reprodukcję
Badania toksyczności reprodukcyjnej wykazały, że olanzapina nie wykazuje działania teratogennego. Zaobserwowano jednak inne efekty:
- Sedacja u szczurów przejawiająca się zaburzeniem zdolności samców do kojarzenia się
- Zaburzenie cykli płciowych u szczurów po dawce 1,1 mg/kg mc. (trzykrotność dawki maksymalnej u człowieka)
- Zmiany parametrów reprodukcyjnych u szczurów po dawce 3 mg/kg mc. (dziewięciokrotność dawki maksymalnej u człowieka)
U potomstwa szczurów, którym podawano olanzapinę, obserwowano opóźnienie w rozwoju płodu oraz przemijające zmniejszenie aktywności potomstwa.5
Działanie mutagenne
Przeprowadzono kompleksowe badania potencjału mutagennego olanzapiny za pomocą standardowych testów. Wyniki jednoznacznie wskazują, że olanzapina nie wykazuje działania mutagennego ani klastogennego. Badania obejmowały:
- Testy mutacji w komórkach bakterii
- Testy na komórkach ssaków in vitro
- Testy na ssakach in vivo
Wszystkie przeprowadzone analizy potwierdziły brak potencjału mutagennego olanzapiny.6
Działanie rakotwórcze
Przeprowadzono badania potencjału rakotwórczego olanzapiny na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych: myszach i szczurach. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że olanzapina nie wykazuje działania rakotwórczego, co stanowi istotną informację z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.7
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania