Leki w grupie
„leki neuroleptyczne”

Leki neuroleptyczne, znane również jako leki przeciwpsychotyczne, są grupą substancji stosowanych głównie w leczeniu psychoz, schizofrenii, zaburzeń afektywnych dwubiegunowych oraz innych zaburzeń psychicznych. Ich działanie polega przede wszystkim na blokowaniu receptorów dopaminergicznych w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zmniejszenia objawów wytwórczych (takich jak urojenia, halucynacje) oraz poprawy funkcjonowania pacjentów.

Neuroleptyki dzielą się na dwie główne podgrupy: klasyczne (typowe, I generacji) oraz atypowe (nietypowe, II generacji). Leki klasyczne, takie jak chlorpromazyna (Fenactil), haloperidol (Decaldol), flupentiksol (Fluanxol), lewomepromazyna (Tisercin), działają silnie na receptory dopaminergiczne D2, co skutecznie redukuje objawy wytwórcze, ale często powoduje objawy pozapiramidowe. Neuroleptyki atypowe, jak risperidon (Rispolept), olanzapina (Zyprexa), kwetiapina (Ketrel), klozapina (Klozapol), aripiprazol (Abilify), blokują receptory dopaminergiczne selektywniej oraz wpływają na receptory serotoninergiczne, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych i poprawia skuteczność w leczeniu objawów negatywnych schizofrenii.

Największą zaletą stosowania leków neuroleptycznych jest ich skuteczność w kontrolowaniu objawów psychotycznych, co pozwala pacjentom na powrót do względnie normalnego funkcjonowania społecznego i zawodowego. Leki atypowe wykazują lepszą tolerancję i mniejsze ryzyko wystąpienia objawów pozapiramidowych w porównaniu z lekami klasycznymi, co przekłada się na lepsze przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów.

Należy jednak pamiętać o potencjalnych zagrożeniach związanych ze stosowaniem neuroleptyków. Leki klasyczne często powodują objawy pozapiramidowe (parkinsonizm polekowy, dystonie, akatyzję), złośliwy zespół neuroleptyczny oraz zaburzenia hormonalne. Neuroleptyki atypowe, choć bezpieczniejsze pod względem objawów pozapiramidowych, mogą prowadzić do znacznego przyrostu masy ciała, zaburzeń metabolicznych (hiperglikemia, hiperlipidemia), wydłużenia odstępu QT oraz, w rzadkich przypadkach, do agranulocytozy (szczególnie klozapina).

Pod względem budowy chemicznej neuroleptyki dzielą się na kilka grup: pochodne fenotiazyny (chlorpromazyna, lewomepromazyna), pochodne butyrofenonu (haloperidol), pochodne tioksantenu (flupentiksol), benzamidy (sulpiryd, amisulpryd), dibenzodiazepiny (klozapina, olanzapina), benzizoksazole (risperidon) oraz chinolony (aripiprazol). Każda z tych grup charakteryzuje się nieco odmiennym profilem działania i potencjalnymi działaniami niepożądanymi, co pozwala na indywidualizację leczenia w zależności od potrzeb pacjenta.

Lista leków w tej grupie

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl