uporczywa agresja u pacjenta z otępieniem w chorobie Alzheimera w stopniu umiarkowanym do ciężkiego
Wskazanie

Uporczywa agresja u pacjentów z otępieniem w chorobie Alzheimera w stopniu umiarkowanym do ciężkiego stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne, często prowadzące do instytucjonalizacji chorego. Agresywne zachowania mogą obejmować agresję fizyczną (uderzanie, kopanie), werbalną (krzyk, wyzwiska) oraz opór przy codziennych czynnościach. Występują one najczęściej w godzinach popołudniowych i wieczornych (zjawisko „sundowningu”), a także w odpowiedzi na frustrację, dyskomfort fizyczny czy niezrozumienie sytuacji przez pacjenta.

W farmakoterapii uporczywej agresji u pacjentów z chorobą Alzheimera stosuje się przede wszystkim leki przeciwpsychotyczne, choć ich stosowanie powinno być ograniczone ze względu na zwiększone ryzyko incydentów naczyniowo-mózgowych. W Polsce stosowane są: risperidon (Rispolept, Risperidal), olanzapina (Zyprexa, Zolafren), kwetiapina (Ketrel, Kwetaplex) oraz aripiprazol (Abilify). Risperidon jest jedynym lekiem przeciwpsychotycznym oficjalnie zarejestrowanym w tym wskazaniu.

Alternatywnie stosuje się leki przeciwdepresyjne, szczególnie z grupy SSRI, takie jak citalopram (Citabax, Oropram), escitalopram (Lexapro, Deprilept) czy sertralina (Asentra, Stimuloton). Stosowane mogą być również leki stabilizujące nastrój: karbamazepina (Amizepin, Tegretol), walproinian (Depakine, Convulex) lub trazodon (Trittico).

Największe trudności w leczeniu uporczywej agresji u pacjentów z otępieniem alzheimerowskim obejmują: balansowanie pomiędzy skutecznością leków a ich działaniami niepożądanymi (ryzyko upadków, nadmiernej sedacji, objawów pozapiramidowych), konieczność indywidualizacji terapii oraz częste współwystępowanie innych problemów (bólu, infekcji, zaparć), które mogą nasilać agresję. Leki przeciwpsychotyczne wiążą się również ze zwiększoną śmiertelnością u osób starszych z otępieniem.

Istotnym elementem postępowania terapeutycznego są metody niefarmakologiczne, które powinny być wdrażane w pierwszej kolejności: modyfikacja otoczenia, unikanie czynników wyzwalających agresję, terapia zajęciowa, trening personelu opiekującego się chorym oraz psychoedukacja rodziny. Skuteczne postępowanie wymaga kompleksowego podejścia łączącego metody farmakologiczne i niefarmakologiczne, z regularną oceną skuteczności i bezpieczeństwa stosowanej terapii.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl