epizod manii o nasileniu średnim do ciężkiego
Wskazanie
Epizod manii o nasileniu średnim do ciężkiego jest stanem charakteryzującym się nieprawidłowo i uporczywie podwyższonym nastrojem, energią oraz aktywnością. Pacjenci doświadczają wzmożonego poczucia pewności siebie, zmniejszonej potrzeby snu, gonitwy myśli, nasilonej gadatliwości, rozpraszalności uwagi i często angażują się w ryzykowne zachowania. Ten stan kliniczny występuje w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD) typu I oraz w zaburzeniu schizoafektywnym, a jego rozpoznanie wymaga utrzymywania się objawów przez co najmniej tydzień i znaczącego upośledzenia funkcjonowania społecznego i zawodowego.
W leczeniu epizodów manii o nasileniu średnim do ciężkiego stosuje się głównie leki normotymiczne oraz leki przeciwpsychotyczne. Wśród leków normotymicznych w Polsce dostępne są: lit (Lithium Carbonicum GSK), walproiniany (Depakine, Convulex), karbamazepina (Tegretol, Amizepin) oraz lamotrygina (Lamitrin, Lamotrix). Z leków przeciwpsychotycznych II generacji stosuje się: olanzapinę (Zyprexa, Olzapin), risperidon (Rispolept, Orizon), kwetiapinę (Ketrel, Kventiax), aripiprazol (Abilify, Arypiprazol Glenmark), ziprasidon (Zeldox) oraz asenapinę (Sycrest).
Największe trudności w leczeniu epizodów manii o nasileniu średnim do ciężkiego obejmują: brak współpracy pacjenta wynikający z braku krytycyzmu i poczucia choroby, opóźnienie efektu terapeutycznego leków normotymicznych, które pełną skuteczność osiągają po kilku tygodniach, oraz występowanie działań niepożądanych, które mogą prowadzić do przerwania leczenia. Ponadto, istotnym wyzwaniem jest zapobieganie przejściu w fazę depresji po ustąpieniu manii oraz zapewnienie długoterminowej stabilizacji nastroju. Często konieczna jest hospitalizacja, zwłaszcza gdy występują objawy psychotyczne lub zachowania zagrażające zdrowiu pacjenta lub innych osób.
Leczenie powinno być zindywidualizowane i uwzględniać przebieg choroby, wcześniejszą odpowiedź na leki, obecność chorób współistniejących oraz preferencje pacjenta. Optymalne postępowanie często wymaga połączenia farmakoterapii z psychoedukacją i psychoterapią oraz zaangażowania rodziny w proces leczenia.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Olanzapine Lekam – Tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej – 15 mg
Produkt leczniczy zawiera olanzapinę w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg lub 20 mg oraz substancję pomocniczą aspartam w różnych ilościach. Tabletki ulegają rozpadowi w jamie ustnej, co ułatwia ich stosowanie. Lek jest stosowany w leczeniu schizofrenii oraz epizodów manii o nasileniu średnim do ciężkiego. Ponadto pomaga w zapobieganiu nawrotom zaburzeń dwubiegunowych u pacjentów z odpowiedzią na wcześniejsze leczenie.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Olanzaran – Tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej – 10 mg
Produkt leczniczy zawiera 10 mg olanzapiny oraz 3 mg aspartamu jako substancję pomocniczą. Jest dostępny w formie tabletki ulegającej rozpadowi w jamie ustnej, przeznaczonej do łatwego stosowania. Stosuje się go w leczeniu schizofrenii oraz epizodów manii o średnim do ciężkim nasileniu. Ponadto, produkt pomaga w długotrwałym leczeniu podtrzymującym oraz zapobiega nawrotom zaburzeń dwubiegunowych.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Olanzapine Lekam – Tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej – 20 mg
Produkt leczniczy zawiera olanzapinę w dawkach od 5 mg do 20 mg oraz aspartam jako substancję pomocniczą. Jest dostępny w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Stosuje się go głównie w leczeniu schizofrenii oraz epizodów manii o średnim i ciężkim nasileniu. Ponadto, jest wykorzystywany do długotrwałego leczenia podtrzymującego oraz zapobiegania nawrotom zaburzeń dwubiegunowych u pacjentów, u których zaobserwowano pozytywną odpowiedź na terapię.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku