nieprawidłowości siatkówki
Nieprawidłowości siatkówki obejmują szeroki zakres schorzeń, które dotyczą tej światłoczułej tkanki wyściełającej tylną część oka. Siatkówka odgrywa kluczową rolę w procesie widzenia, przekształcając światło w sygnały nerwowe, które są następnie przesyłane do mózgu przez nerw wzrokowy.
Do najczęstszych nieprawidłowości siatkówki zaliczamy retinopatię cukrzycową, związaną z długotrwałą cukrzycą i uszkodzeniem naczyń krwionośnych siatkówki; zwyrodnienie plamki żółtej (AMD), które dotyczy głównie osób starszych i prowadzi do utraty widzenia centralnego; odwarstwienie siatkówki, będące stanem nagłym wymagającym natychmiastowej interwencji; oraz retinitis pigmentosa, grupę dziedzicznych chorób powodujących stopniową degenerację fotoreceptorów.
Diagnostyka nieprawidłowości siatkówki obejmuje badanie dna oka, angiografię fluoresceinową, optyczną koherentną tomografię (OCT) oraz ultrasonografię. Leczenie zależy od rodzaju schorzenia i może obejmować farmakoterapię, laseroterapię, witrektomię czy iniekcje doszklistkowe. Wczesne wykrycie i odpowiednia terapia są kluczowe dla zachowania funkcji wzrokowej.
Wśród nowszych metod terapeutycznych nieprawidłowości siatkówki znajdują się terapie anty-VEGF, stosowane głównie w AMD i retinopatii cukrzycowej, implanty uwalniające leki steroidowe oraz rozwój bioelektronicznych implantów siatkówkowych. Badania kliniczne koncentrują się również na terapiach genowych i komórkowych, które mogą oferować nowe możliwości leczenia dziedzicznych dystrofii siatkówki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamisil 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny wykazały, że doustne podawanie leku w dawkach do około 100 mg/kg masy ciała na dobę u szczurów i psów nie powodowało istotnych objawów toksyczności, choć wątroba i nerki mogą być narządami docelowymi przy wyższych dawkach. W badaniach na małpach dawka nietoksyczna wynosiła 50 mg/kg/dobę, a obserwowane zmiany w siatkówce były odwracalne i nie towarzyszyły im zmiany histologiczne. Wysokie dawki (≥100 mg/kg/dobę) u psów wywoływały objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak drgawki, co potwierdzono również po dożylnym podaniu u szczurów i małp. Terbinafina nie wykazała działania mutagennego ani klastogennego w testach in vitro i in vivo, a dwuletnie badania rakotwórczości na myszach nie wykazały zmian nowotworowych przy dawkach do 130 mg/kg/dobę (samce) i 156 mg/kg/dobę (samice). U szczurów zaobserwowano natomiast zwiększoną częstość nowotworów wątroby przy dawce 69 mg/kg/dobę, co jest efektem specyficznym gatunkowo i związanym z proliferacją peroksysomów.
ataksja, badania płodności, badania przedkliniczne, badania rakotwórczości, bezpieczeństwo stosowania leku, dawka nietoksyczna, drgawki, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, nieprawidłowości siatkówki, objawy toksyczności, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proliferacja peroksysomów, śmiertelność potomstwa, terbinafina, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodka i płodu, wpływ na reprodukcję, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon substancji czynnych
Terbinafina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny wykazały, że substancja ta jest dobrze tolerowana przy dawkach doustnych do około 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i psów, bez istotnych objawów toksyczności przewlekłej. Wysokie dawki (>100 mg/kg mc./dobę) wiązały się z toksycznością ośrodkowego układu nerwowego, w tym drgawkami, szczególnie przy dożylnym podaniu u szczurów i małp. LD50 dla myszy i szczurów przekracza 4 g/kg mc., co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, choć dawka 250 mg/kg mc./dobę (10-krotność maksymalnej dawki dla ludzi) powodowała toksyczność u rodziców i zwiększoną śmiertelność potomstwa.
aberracja chromosomowa, ataksja, badanie rakotwórczości, drgawki, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, genotoksyczność, guz wątroby, LD50, nieprawidłowości siatkówki, potencjał rakotwórczy, proliferacja peroksysomów, rozwój pourodzeniowy, śmiertelność potomstwa, substancja przeciwgrzybicza, terbinafina, test Amesa, test cytogenetyczny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rodzicielska, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, wskaźnik ciąż, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego