Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Lamisil 250 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny wykazały, że doustne podawanie leku w dawkach do około 100 mg/kg masy ciała na dobę u szczurów i psów nie powodowało istotnych objawów toksyczności, choć wątroba i nerki mogą być narządami docelowymi przy wyższych dawkach. W badaniach na małpach dawka nietoksyczna wynosiła 50 mg/kg/dobę, a obserwowane zmiany w siatkówce były odwracalne i nie towarzyszyły im zmiany histologiczne. Wysokie dawki (≥100 mg/kg/dobę) u psów wywoływały objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak drgawki, co potwierdzono również po dożylnym podaniu u szczurów i małp. Terbinafina nie wykazała działania mutagennego ani klastogennego w testach in vitro i in vivo, a dwuletnie badania rakotwórczości na myszach nie wykazały zmian nowotworowych przy dawkach do 130 mg/kg/dobę (samce) i 156 mg/kg/dobę (samice). U szczurów zaobserwowano natomiast zwiększoną częstość nowotworów wątroby przy dawce 69 mg/kg/dobę, co jest efektem specyficznym gatunkowo i związanym z proliferacją peroksysomów.

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Terbinafina, substancja czynna produktu leczniczego Lamisil, została poddana szczegółowym badaniom przedklinicznym oceniającym jej profil bezpieczeństwa. Badania te obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału genotoksycznego i rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój płodu.Wyniki tych badań dostarczają istotnych informacji dla klinicystów dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku.1

Badania toksyczności przewlekłej

W długotrwałych badaniach trwających do roku, prowadzonych na szczurach i psach, nie zaobserwowano znaczących objawów toksyczności po podaniu doustnym terbinafiny w dawkach do około 100 mg/kg masy ciała na dobę. Badania te wykazały, że przy stosowaniu dużych dawek potencjalnymi narządami docelowymi mogą być wątroba i nerki.2

W 8-tygodniowym badaniu przeprowadzonym na młodych szczurach, którym doustnie podawano terbinafinę, wyznaczono poziom dawek nietoksycznych zbliżony do 100 mg/kg masy ciała na dobę. Jedynym zaobserwowanym objawem niepożądanym było nieznaczne zwiększenie masy wątroby.3

Wpływ na siatkówkę

W 32-tygodniowym badaniu z zastosowaniem dawki wielokrotnej u małp stwierdzono nieprawidłowości w załamywaniu światła w siatkówce po podaniu większych dawek terbinafiny. Poziom dawek nietoksycznych wynosił 50 mg/kg masy ciała na dobę. Zaobserwowane nieprawidłowości były związane z obecnością metabolitu terbinafiny w tkance oka i ustępowały po zaprzestaniu podawania leku. Co istotne, zmiany te nie były związane z żadnymi zmianami histologicznymi w tkance oka.4

Wpływ na ośrodkowy układ nerwowy

U dorosłych psów po podaniu dawek ≥100 mg/kg masy ciała na dobę (wartości AUC u samców około trzynastokrotnie, a u samic sześciokrotnie większe niż u dzieci) obserwowano objawy zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego, w tym pojedyncze przypadki drgawek. Podobne objawy obserwowano w przypadku wysokiej ekspozycji układowej po dożylnym podaniu terbinafiny dorosłym szczurom i małpom.5

W badaniach trwających 4 tygodnie, dożylne podanie terbinafiny spowodowało zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, w tym zmniejszoną aktywność, ataksję oraz drgawki u szczurów (>30 mg/kg masy ciała na dobę) i małp (75 mg/kg masy ciała na dobę). 30 mg/kg mc./dobę) i małp (75 mg/kg mc./dobę).”>6

Badania genotoksyczności

Terbinafina została poddana standardowemu zestawowi testów oceniających potencjał genotoksyczny zarówno in vitro jak i in vivo. Na podstawie uzyskanych wyników nie wykazano działania mutagennego ani klastogennego badanej substancji.7

Badania rakotwórcze

Przeprowadzono dwuletnie badanie potencjału rakotwórczego terbinafiny na myszach. W badaniu tym nie stwierdzono żadnych zmian nowotworowych ani innych zmian, które można byłoby wiązać z doustnym podawaniem leku w dobowych dawkach do 130 mg/kg masy ciała na dobę (samce) i do 156 mg/kg masy ciała na dobę (samice).8

W analogicznym dwuletnim badaniu rakotwórczości na szczurach, obserwowano zwiększoną częstość występowania nowotworów wątroby u samców, którym podawano doustnie największą dawkę 69 mg/kg masy ciała na dobę. Wykazano, że te zmiany mogą być związane z proliferacją peroksysomów i są swoiste gatunkowo, gdyż nie obserwowano ich w badaniach rakotwórczości na myszach ani w innych badaniach na myszach, psach i małpach.9

Badania płodności i reprodukcji

W badaniach płodności i reprodukcji szczury otrzymywały terbinafinę doustnie w dawkach 10, 50 lub 250 mg/kg masy ciała na dobę. Leczenie rozpoczynano 9 tygodni (samce) lub 2 tygodnie (samice) przed parzeniem się zwierząt i kontynuowano przez okres ciąży i laktacji. W badaniach tych nie odnotowano wpływu na płodność ani ogólną sprawność reprodukcyjną zwierząt.10

Jednakże po podaniu dawki 250 mg/kg masy ciała na dobę (odpowiadającej 10-krotności MRHD – maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi, obliczanej w oparciu o BSA – powierzchnię ciała), stwierdzono występowanie działań toksycznych na organizmy rodzicielskie, które obejmowały:11

  • Mniejsze przybieranie na wadze
  • Mniejszy wskaźnik ciąż
  • Mniejszą liczebność miotu
  • Zwiększoną przed- i okołoporodową śmiertelność potomstwa
  • Opóźniony rozwój pourodzeniowy potomstwa

Powyższe dane świadczą o potencjalnej toksyczności na zarodek i płód oraz toksyczności przed- i pourodzeniowej przy stosowaniu wysokich dawek terbinafiny.12

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl