Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania produktu leczniczego Paroxetine Aurovitas

Stosowanie paroksetyny wymaga zachowania szczególnej uwagi klinicznej w określonych sytuacjach zdrowotnych oraz w przypadku współwystępowania innych schorzeń. Leczenie paroksetyną powinno być rozpoczynane z zachowaniem odpowiednich odstępów czasowych: dwa tygodnie po zakończeniu stosowania nieodwracalnych inhibitorów MAO lub 24 godziny po zakończeniu leczenia odwracalnym inhibitorem MAO. Dawkowanie paroksetyny należy zwiększać stopniowo do osiągnięcia optymalnej odpowiedzi terapeutycznej.¹

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Paroksetyna nie powinna być stosowana u pacjentów poniżej 18. roku życia. Badania kliniczne wykazały zwiększoną częstość występowania zachowań samobójczych (próby samobójcze, myśli samobójcze) oraz wrogości (głównie agresji, zachowań buntowniczych i przejawów gniewu) w tej grupie wiekowej w porównaniu z placebo. W przypadku podjęcia decyzji o wdrożeniu leczenia ze względu na kliniczną konieczność, pacjent powinien być ściśle monitorowany pod kątem objawów samobójczych. Ponadto brakuje długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży w zakresie wpływu na wzrost, dojrzewanie, rozwój poznawczy i behawioralny.²

Ryzyko samobójstwa i pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw. Ryzyko to utrzymuje się do czasu osiągnięcia wyraźnej remisji. U pacjentów, u których nie występuje poprawa w pierwszych tygodniach leczenia, konieczna jest ścisła kontrola medyczna do momentu, gdy nastąpi poprawa. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrastać we wczesnej fazie ustępowania objawów choroby.³

Inne zaburzenia psychiczne, w leczeniu których stosuje się paroksetynę, również mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń samobójczych. Ponadto, mogą one współwystępować z ciężkim epizodem depresyjnym. Podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy więc stosować takie same środki ostrożności, jak w przypadku pacjentów z ciężką depresją.⁴

Szczególnie narażeni są:

• Pacjenci z wydarzeniami samobójczymi w wywiadzie
• Pacjenci wykazujący znaczne nasilenie myśli samobójczych przed rozpoczęciem terapii
• Pacjenci w wieku poniżej 25 lat – metaanaliza badań klinicznych wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych w tej grupie wiekowej podczas leczenia lekami przeciwdepresyjnymi w porównaniu do placebo

Wszyscy pacjenci, zwłaszcza z grupy wysokiego ryzyka, powinni być ściśle monitorowani podczas farmakoterapii, szczególnie w jej początkowej fazie oraz po modyfikacji dawkowania. Pacjentów i ich opiekunów należy poinformować o konieczności obserwacji pod kątem wszelkich oznak pogorszenia stanu klinicznego, wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a w przypadku ich wystąpienia – o natychmiastowym kontakcie z lekarzem.⁵

Akatyzja/niepokój psychomotoryczny

Stosowanie paroksetyny może być związane z wystąpieniem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym poczuciem wewnętrznego niepokoju i pobudzeniem psychomotorycznym, uniemożliwiającym spokojne siedzenie lub stanie. Stan ten najczęściej pojawia się w ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia. U pacjentów, u których rozwiną się takie objawy, zwiększanie dawki leku może być szkodliwe.⁶

Zespół serotoninowy/złośliwy zespół neuroleptyczny

W rzadkich przypadkach podczas leczenia paroksetyną, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (takich jak buprenorfina) lub neuroleptyków, może rozwinąć się zespół serotoninowy lub stan przypominający złośliwy zespół neuroleptyczny. Ponieważ zespoły te mogą zagrażać życiu, w przypadku wystąpienia objawów takich jak:

• Pobudzenie
• Hipertermia
• Sztywność mięśni
• Drżenie
• Drgawki kloniczne mięśni
• Zaburzenia wegetatywne z możliwością szybkich zmian parametrów życiowych
• Zmiany stanu psychicznego (splątanie, drażliwość, skrajne pobudzenie mogące przechodzić w majaczenie i śpiączkę)
• Zaburzenia nerwowo-mięśniowe
• Objawy żołądkowo-jelitowe

należy natychmiast przerwać terapię paroksetyną i wdrożyć leczenie objawowe. Ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego paroksetyna nie powinna być stosowana w leczeniu skojarzonym z prekursorami serotoniny (takimi jak L-tryptofan, oksytryptan).⁷

Ryzyko manii

Podobnie jak inne leki przeciwdepresyjne, paroksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z manią w wywiadzie. W przypadku wejścia pacjenta w fazę maniakalną należy przerwać leczenie paroksetyną.⁸

Stosowanie w niewydolności nerek lub wątroby

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub niewydolnością wątroby zalecana jest szczególna ostrożność podczas stosowania paroksetyny.⁹

Cukrzyca

Leczenie pacjentów z cukrzycą przy użyciu selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) może wpływać na kontrolę glikemii. Dawkowanie insuliny i/lub doustnych leków przeciwcukrzycowych może wymagać modyfikacji. Wyniki badań wskazują dodatkowo na możliwość wystąpienia podwyższonego stężenia glukozy we krwi podczas jednoczesnego stosowania paroksetyny i prawastatyny.¹⁰

Padaczka

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, paroksetynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z padaczką. Częstość występowania napadów drgawkowych u osób leczonych paroksetyną jest niższa niż 0,1%. W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego u pacjenta, należy przerwać terapię paroksetyną.¹¹

Leczenie elektrowstrząsami

Doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania paroksetyny i terapii elektrowstrząsami jest bardzo ograniczone.¹²

Jaskra

Paroksetyna, podobnie jak inne leki z grupy SSRI, może powodować rozszerzenie źrenic, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania lub jaskrą w wywiadzie.¹³

Zaburzenia kardiologiczne

U pacjentów z chorobami serca należy zachować standardowe środki ostrożności.¹⁴

Wydłużenie odstępu QT

W okresie po wprowadzeniu paroksetyny do obrotu odnotowano przypadki wydłużenia odstępu QT. Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania paroksetyny u następujących grup pacjentów:

• Pacjenci z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie (również rodzinnym)
• Pacjenci jednocześnie stosujący leki przeciwarytmiczne lub inne leki potencjalnie wydłużające odstęp QT
• Pacjenci z wcześniej zdiagnozowaną istotną chorobą serca, taką jak:
  • Niewydolność serca
  • Choroba niedokrwienna serca
  • Blok serca
  • Arytmie komorowe
  • Bradykardia
• Pacjenci z hipokaliemią lub hipomagnezemią

¹⁵

Hiponatremia

Hiponatremia (zmniejszenie stężenia sodu w osoczu) obserwowano rzadko, głównie u osób w podeszłym wieku. Należy zachować środki ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka hiponatremii, np. przyjmujących równocześnie inne leki lub z marskością wątroby. Hiponatremia zwykle ustępuje po zaprzestaniu leczenia paroksetyną.¹⁶

Krwawienia

Podczas stosowania leków z grupy SSRI zgłaszano przypadki nieprawidłowych krwawień skórnych, takich jak wybroczyny i plamica. Opisywano również inne rodzaje krwawień, np. z przewodu pokarmowego lub dróg rodnych. U pacjentek w podeszłym wieku ryzyko krwawień niezwiązanych z miesiączką może być zwiększone.¹⁷

Należy zaznaczyć, że leki z grupy SSRI i SNRI mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku poporodowego.¹⁸

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów jednocześnie przyjmujących:

• Doustne leki przeciwzakrzepowe
• Leki wpływające na czynność płytek krwi
• Inne leki zwiększające ryzyko krwawień, takie jak:
  • Atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. klozapina)
  • Pochodne fenotiazyny
  • Większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych
  • Kwas acetylosalicylowy
  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne
  • Inhibitory COX-2

Ostrożność wskazana jest również u pacjentów z krwawieniami w wywiadzie lub stanami predysponującymi do wystąpienia krwawień.¹⁹

Interakcja z tamoksyfenem

Paroksetyna jako silny inhibitor CYP2D6 może powodować zmniejszenie stężenia endoksyfenu, jednego z najważniejszych aktywnych metabolitów tamoksyfenu. Z tego powodu, jeśli to możliwe, należy unikać jednoczesnego stosowania paroksetyny podczas leczenia tamoksyfenem.²⁰

Objawy odstawienia

Podczas zaprzestania stosowania paroksetyny często występują objawy odstawienia, szczególnie w przypadku nagłego przerwania leczenia. W badaniach klinicznych objawy niepożądane podczas odstawiania leku obserwowano u 30% pacjentów leczonych paroksetyną w porównaniu do 20% pacjentów otrzymujących placebo. Wystąpienie objawów odstawienia nie oznacza, że lek wywołuje uzależnienie.²¹

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia zależy od wielu czynników, w tym od czasu trwania terapii, wielkości dawki i tempa jej zmniejszania. Do najczęściej zgłaszanych objawów odstawienia należą:

• Zawroty głowy
• Zaburzenia czucia (parestezje, wrażenie wstrząsów elektrycznych, szum uszny)
• Zaburzenia snu (intensywne marzenia senne)
• Pobudzenie lub lęk
• Nudności
• Drżenie
• Splątanie
• Nadmierne pocenie się
• Ból głowy
• Biegunka
• Palpitacje
• Chwiejność emocjonalna
• Drażliwość
• Zaburzenia widzenia

Objawy te zwykle mają nasilenie od łagodnego do umiarkowanego, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Występują najczęściej w ciągu pierwszych kilku dni od odstawienia leku, choć istnieją doniesienia o ich pojawieniu się u pacjentów, którzy przypadkowo pominęli dawkę. Objawy odstawienia zwykle ustępują samoistnie w ciągu dwóch tygodni, chociaż u niektórych osób mogą utrzymywać się dłużej (2-3 miesiące lub dłużej). Z tego powodu zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki paroksetyny podczas odstawiania leku przez okres kilku tygodni lub miesięcy, dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta.²²

Zaburzenia seksualne

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować zaburzenia seksualne. Istnieją doniesienia o długotrwałych zaburzeniach seksualnych, w których objawy utrzymują się pomimo przerwania stosowania leków z grupy SSRI/SNRI.²³

Informacje dotyczące substancji pomocniczych

Produkt Paroxetine Aurovitas zawiera niewielką ilość laktozy (10 mg laktozy jednowodnej w tabletce powlekanej). Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego produktu.²⁴

Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie „wolny od sodu”.²⁵