natywna insulina ludzka
Natywna insulina ludzka to hormon peptydowy składający się z 51 aminokwasów, wytwarzany przez komórki beta wysp Langerhansa trzustki. W przeciwieństwie do insulin zwierzęcych (np. wieprzowej czy wołowej), natywna insulina ludzka posiada identyczną sekwencję aminokwasową jak insulina produkowana fizjologicznie w organizmie człowieka.
W praktyce klinicznej termin „natywna insulina ludzka” najczęściej odnosi się do rekombinowanych preparatów insuliny otrzymywanych metodami inżynierii genetycznej (np. z wykorzystaniem bakterii E. coli lub drożdży), które mają strukturę identyczną z endogenną insuliną ludzką. Preparaty te charakteryzują się profilem działania obejmującym początek działania po 30-60 minutach od podania, szczyt działania po 2-4 godzinach i całkowity czas działania 5-8 godzin.
Natywna insulina ludzka jest stosowana w terapii cukrzycy typu 1 i 2, najczęściej w postaci roztworów do wstrzykiwań podskórnych. Ze względu na stosunkowo krótki czas działania wymaga wielokrotnych wstrzyknięć w ciągu doby. W dzisiejszej praktyce diabetologicznej często zastępowana jest analogami insuliny o zmodyfikowanej sekwencji aminokwasowej, które oferują korzystniejsze profile farmakokinetyczne (np. szybsze lub dłuższe działanie).
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Insulina rozpuszczalna, stosowana zarówno jako preparat czysty (np. Humulin R, 100 j.m./ml, pH 7-7,8) jak i składnik mieszanek insulinowych (np. Gensulin M30, Humulin M3 o proporcji 30% insuliny rozpuszczalnej i 70% insuliny izofanowej, pH 6,9-7,6), jest rekombinowaną insuliną ludzką produkowaną z wykorzystaniem bakterii E.coli. Jej farmakokinetyka charakteryzuje się szybkim początkiem działania i krótszym czasem działania w porównaniu do insuliny izofanowej, co wynika z formy farmaceutycznej – roztworu w preparatach czystych oraz zawiesiny w preparatach mieszanych. W preparatach mieszanych profil działania jest sumą efektów obu składników, co wpływa na czas wchłaniania i efekt terapeutyczny.
aktywność metaboliczna, analog insuliny, efekt metaboliczny, insulina izofanowa, insulina rozpuszczalna, insulina zwierzęca, kontrola glikemii, krzywa zużycia glukozy, mieszanka insulinowa, natywna insulina ludzka, parametr farmakokinetyczny, pomiar stężenia glukozy, preparat mieszany, profil działania insuliny, rekombinacja DNA, stężenie w osoczu, terapia cukrzycy, terapia przeciwcukrzycowa -
Leksykon leków
Gensulin R to roztwór wodny zawierający rozpuszczalną insulinę ludzką, otrzymywaną metodą rekombinacji DNA z wykorzystaniem bakterii E.coli, o stężeniu 100 j.m./ml i pH 7,0-7,6. Preparat dostępny jest w wkładach po 3 ml, co odpowiada 300 j.m. insuliny. Insulina ta charakteryzuje się pełną zgodnością ze składem aminokwasowym endogennej insuliny ludzkiej, co odróżnia ją od insulin pochodzenia zwierzęcego oraz niektórych analogów rekombinowanych. Fizjologiczne pH roztworu minimalizuje ryzyko podrażnień w miejscu podania, co jest istotne w praktyce klinicznej.
aktywność metaboliczna, analog insuliny, bakteria E. coli, dynamika zużycia glukozy, efekt hipoglikemizujący, efekt metaboliczny, farmakokinetyka, Gensulin R, insulina endogenna, insulina ludzka, insulina pochodzenia zwierzęcego, insulina rozpuszczalna, krzywa zużycia glukozy, natywna insulina ludzka, pole pod krzywą stężenia, rekombinacja DNA, stężenie maksymalne, wstrzykiwacz insuliny
