zaburzenie czynności skurczowej lewej komory serca
Zaburzenie czynności skurczowej lewej komory serca to stan patologiczny, w którym dochodzi do upośledzenia zdolności lewej komory do kurczenia się i wyrzucania krwi do układu tętniczego. Podstawowym parametrem określającym funkcję skurczową jest frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF), która w warunkach prawidłowych wynosi powyżej 50%. Obniżenie LVEF poniżej tej wartości wskazuje na zaburzenia kurczliwości.
Etiologia zaburzeń czynności skurczowej lewej komory jest wieloczynnikowa i obejmuje chorobę wieńcową, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatię rozstrzeniową, zapalenie mięśnia sercowego, wady zastawkowe serca, nadciśnienie tętnicze, a także zaburzenia metaboliczne i toksyczne. Przewlekłe utrzymywanie się dysfunkcji skurczowej prowadzi do rozwoju niewydolności serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (HFrEF).
Diagnostyka zaburzeń czynności skurczowej opiera się przede wszystkim na badaniach obrazowych, z których kluczowe znaczenie ma echokardiografia. Pozwala ona ocenić wielkość jam serca, grubość ścian, kurczliwość poszczególnych segmentów oraz parametry globalne, takie jak frakcja wyrzutowa. Uzupełniającą rolę odgrywają rezonans magnetyczny serca, badania izotopowe oraz inwazyjne badania hemodynamiczne.
Leczenie zaburzeń czynności skurczowej lewej komory zależy od ich przyczyny, jednak podstawę stanowi optymalna farmakoterapia obejmująca inhibitory konwertazy angiotensyny lub antagonisty receptora angiotensynowego, beta-adrenolityki, antagonisty receptora mineralokortykoidowego oraz inhibitory SGLT-2. W wybranych przypadkach stosuje się leczenie inwazyjne, w tym rewaskularyzację, wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD) lub terapię resynchronizującą (CRT).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bisoratio 2,5 mg
Bisoratio w dawce 2,5 mg zawiera bisoprololu fumaran jako substancję czynną i jest wskazany w leczeniu stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory. Lek stosowany jest w terapii skojarzonej, najczęściej z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz w razie potrzeby z glikozydami nasercowymi. Bisoprolol, jako selektywny antagonista receptorów beta-adrenergicznych, zmniejsza aktywność układu współczulnego, co skutkuje redukcją częstości akcji serca, obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz zmniejszeniem obciążenia lewej komory serca, co jest kluczowe w kompleksowym leczeniu przewlekłej niewydolności serca.
antagonista receptorów beta-adrenergicznych, bisoprololu fumaran, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, kurczliwość mięśnia sercowego, laktoza jednowodna, lek moczopędny, nietolerancja laktozy, obciążenie wstępne serca, przewlekła niewydolność serca, retencja płynów, terapia skojarzona, układ współczulny, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Borez 2,5 mg
Borez w dawce 2,5 mg (zawierający 2,12 mg bisoprololu) jest wskazany do leczenia stabilnej niewydolności serca u dorosłych z zaburzeniem czynności skurczowej lewej komory. Lek ten, będący selektywnym beta-adrenolitykiem, działa poprzez redukcję nadmiernej aktywności układu współczulnego, co jest kluczowe w patofizjologii niewydolności serca. Borez 2,5 mg stosowany jest jako element terapii wielolekowej, obejmującej inhibitory ACE, leki moczopędne oraz opcjonalnie glikozydy naparstnicy, co pozwala na kompleksowe zarządzanie obciążeniem serca i poprawę funkcji skurczowej. Tabletki powlekane o średnicy 7,0 mm z linią podziału umożliwiają precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta.
badanie kliniczne, bisoprolol fumaran, glikozyd naparstnicy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, lek moczopędny, linia podziału, niewydolność serca, obciążenie serca, przewodnienie, selektywny beta-adrenolityk, stabilna niewydolność serca, tabletka powlekana, terapia wielolekowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ współczulny, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory serca