choroba mieloproliferacyjna
Choroba mieloproliferacyjna (MPD) to grupa nowotworów krwi charakteryzujących się nadmierną proliferacją komórek macierzystych szpiku kostnego. Do klasycznych postaci zalicza się czerwienicę prawdziwą, nadpłytkowość samoistną, pierwotne zwłóknienie szpiku oraz przewlekłą białaczkę szpikową.
Patogeneza MPD wiąże się najczęściej z mutacjami somatycznymi prowadzącymi do konstytutywnej aktywacji szlaków sygnałowych. Kluczowe mutacje obejmują JAK2 V617F (obecną w około 95% przypadków czerwienicy prawdziwej), CALR, MPL oraz BCR-ABL1 w przewlekłej białaczce szpikowej.
Objawy chorób mieloproliferacyjnych obejmują zmęczenie, świąd skóry, powiększenie śledziony, skłonność do zakrzepów oraz krwawień. Diagnostyka opiera się na badaniu morfologii krwi obwodowej, badaniu szpiku kostnego, cytogenetyce oraz analizie molekularnej w celu identyfikacji charakterystycznych mutacji.
Leczenie jest dostosowane do podtypu choroby i może obejmować upusty krwi, leki cytoredukcyjne (hydroksymocznik), interferony, inhibitory JAK (ruksolitynib), inhibitory kinaz tyrozynowych (imatynib w CML) oraz alogeniczny przeszczep komórek macierzystych w wybranych przypadkach.
Rokowanie jest zróżnicowane w zależności od podtypu choroby, obecności dodatkowych czynników ryzyka oraz odpowiedzi na leczenie. Długotrwała obserwacja jest konieczna ze względu na ryzyko transformacji do ostrej białaczki oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine Bluefish
Olanzapina (produkt Olanzapine Bluefish) wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, wymagającą monitorowania pacjenta przez kilka dni lub tygodni. Nie zaleca się jej stosowania u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie zwiększone ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu do placebo, szczególnie u osób powyżej 65-75 lat. Olanzapina nie jest skuteczna w leczeniu psychozy indukowanej agonistami dopaminy u chorych na chorobę Parkinsona i może nasilać objawy parkinsonizmu. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Należy także monitorować ryzyko hiperglikemii, kwasicy ketonowej i zaburzeń lipidowych, wykonując pomiary glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co rok) oraz lipidogramu (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat). Kontrola masy ciała powinna odbywać się przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie.
agonista dopaminy, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dyslipidemia, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, nagły zgon sercowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, odstęp QT, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, przerost gruczołu krokowego, rabdomioliza, tachykardia, uszkodzenie wątroby, zaburzenia lipidowe, zakrzep żylny, zapalenie wątroby, zdarzenia naczyniowo-mózgowe, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzaran
Olanzapina, stosowana w leczeniu przeciwpsychotycznym, wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, co wymaga starannego monitorowania pacjenta w pierwszych tygodniach terapii. U pacjentów w podeszłym wieku z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem, olanzapina zwiększa ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu leczenia. Czynniki ryzyka obejmują wiek >65 lat, trudności w połykaniu, sedację, niedożywienie, odwodnienie, choroby płuc oraz stosowanie benzodiazepin. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazuje skuteczności w leczeniu psychozy, a może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy. Złośliwy Zespół Neuroleptyczny (ZZN) jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem, wymagającym natychmiastowego odstawienia leku przy wystąpieniu objawów takich jak wysoka gorączka, sztywność mięśni, zaburzenia świadomości i niestabilność autonomiczna.
aminotransferaza wątrobowa, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, dyslipidemia, działanie przeciwcholinergiczne, hipereozynofilia, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica ketonowa, mioglobinuria, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przejściowy atak niedokrwienny, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, sedacja polekowa, udar, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gerodaza 25 mg/ml
Gerodaza (azacytydyna) w stężeniu 25 mg/ml jest wskazana do leczenia dorosłych pacjentów z chorobami hematologicznymi, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). Wskazania obejmują: zespoły mielodysplastyczne (MDS) o ryzyku pośrednim-2 i wysokim według IPSS, przewlekłą białaczkę mielomonocytową (CMML) z 10-29% blastów w szpiku bez cech mieloproliferacji, ostrą białaczkę szpikową (AML) z 20-30% blastów i wieloliniową dysplazją oraz AML z >30% blastów zgodnie z klasyfikacją WHO. Preparat dostępny jest w formie liofilizowanego proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, w opakowaniach zawierających 100 mg lub 150 mg azacytydyny, co po rozpuszczeniu daje stężenie 25 mg/ml.
azacytydyna, blasty szpiku kostnego, choroba mieloproliferacyjna, dysplazja szpiku kostnego, hematolog, HSCT, IPSS, klasyfikacja WHO, komórki blastyczne, morfologia krwi, ostra białaczka szpikowa, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka mielomonocytowa, wieloliniowa dysplazja, zawiesina do wstrzykiwań, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine Lekam
Olanzapina, stosowana w leczeniu zaburzeń psychotycznych, wymaga długotrwałej obserwacji klinicznej, gdyż poprawa stanu pacjenta może nastąpić dopiero po kilku tygodniach terapii. Nie zaleca się jej stosowania u pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia ze względu na dwukrotnie zwiększone ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu z placebo, szczególnie u osób powyżej 65-75 lat. Olanzapina jest przeciwwskazana w psychozie indukowanej agonistami dopaminy u chorych na chorobę Parkinsona, gdyż nasila objawy parkinsonizmu i omamy, nie wykazując przewagi nad placebo. Należy monitorować ryzyko Złośliwego Zespołu Neuroleptycznego (ZZN) oraz hiperglikemii, w tym rozwój cukrzycy, z kontrolą glikemii na początku terapii, po 12 tygodniach i następnie corocznie, a także masy ciała i profilu lipidowego (początek, 4, 8, 12 tygodni, następnie co kwartał i co 5 lat odpowiednio).
agonista dopaminy, aminotransferaza wątrobowa, benzodiazepiny, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, dyslipidemia, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica ketonowa, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przejściowy atak niedokrwienny, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, schizofrenia, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine Lekam
Olanzapina wymaga cierpliwości w ocenie efektów terapeutycznych, gdyż poprawa kliniczna może pojawić się dopiero po kilku tygodniach leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem stosowanie olanzapiny wiąże się z dwukrotnie wyższą śmiertelnością (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnym wzrostem ryzyka zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu do placebo, niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu terapii. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazuje skuteczności w leczeniu psychozy, a jednocześnie nasila objawy parkinsonizmu i omamy. Złośliwy Zespół Neuroleptyczny (ZZN) jest rzadkim, ale potencjalnie śmiertelnym powikłaniem, objawiającym się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagającym natychmiastowego odstawienia leku. Należy monitorować glikemię (początek terapii, 12 tygodni, następnie rocznie) oraz profil lipidowy (początek terapii, 12 tygodni, następnie co 5 lat), ze względu na ryzyko hiperglikemii, cukrzycy i dyslipidemii, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka metabolicznego. Kontrola masy ciała powinna odbywać się na początku terapii, po 4, 8, 12 tygodniach, a następnie co 3 miesiące.
agonista dopaminy, aminotransferazy wątrobowe, autonomiczny układ nerwowy, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dyslipidemia, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica ketonowa, mioglobinuria, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, profil lipidowy, prolaktyna, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, udar niedokrwienny, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Myleran 2 mg
Myleran, zawierający 2 mg busulfanu w formie tabletek powlekanych, jest stosowany przede wszystkim w onkohematologii, zarówno w leczeniu kondycjonującym przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego, jak i w terapii paliatywnej wybranych nowotworów hematologicznych. W leczeniu kondycjonującym busulfan jest podawany w skojarzeniu z cyklofosfamidem u pacjentów kwalifikowanych do transplantacji, co stanowi optymalną strategię przygotowawczą. W terapii paliatywnej busulfan znajduje zastosowanie w przewlekłej fazie przewlekłej białaczki szpikowej (CML), gdzie celem jest kontrola objawów i poprawa jakości życia. Ponadto, Myleran skutecznie indukuje długotrwałą remisję u chorych z czerwienicą prawdziwą (policytemią vera), zwłaszcza u pacjentów z towarzyszącą nadpłytkowością, umożliwiając kontrolę erytrocytów i płytek krwi.
busulfan, choroba mieloproliferacyjna, czerwienica prawdziwa, hematopoeza, krwinki czerwone, laktoza, leczenie kondycjonujące, mielofibroza, nadpłytkowość, nadpłytkowość samoistna, nietolerancja laktozy, płytki krwi, przeszczepienie komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana, zwłóknienie szpiku kostnego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapina Aurobindo
Olanzapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, wymagającą monitorowania skuteczności i działań niepożądanych. Nie zaleca się jej stosowania u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia ze względu na dwukrotnie wyższe ryzyko zgonu (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie zwiększone ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu do placebo, szczególnie u osób powyżej 65-75 lat. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazuje skuteczności i może nasilać objawy parkinsonizmu. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) – stan z wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, olanzapina może indukować hiperglikemię i zaostrzenie cukrzycy, z ryzykiem kwasicy ketonowej i śpiączki, co wymaga monitorowania glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie raz w roku) oraz masy ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie). Należy także kontrolować profil lipidowy (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat).
agonista dopaminy, aktywność antycholinergiczna, AlAT, aminotransferaza wątrobowa, AspAT, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przemijający napad niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, sedacja, śpiączka, udar, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przemiany lipidów, zakrzep z zatorami, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapin Krka
Olanzapin Krka wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, wymagającą monitorowania pacjenta przez kilka dni lub tygodni terapii. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs. 1,5%) oraz trzykrotnie częstsze incydenty zaburzeń krążenia mózgowego (1,3% vs. 0,4%) w porównaniu do placebo, niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu leczenia. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazuje skuteczności w leczeniu psychozy, a często nasila objawy parkinsonizmu i omamy. Istotne jest monitorowanie ryzyka złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN) oraz hiperglikemii, w tym kwasicy ketonowej i śpiączki, szczególnie u pacjentów z predyspozycją do cukrzycy i zwiększoną masą ciała. Zaleca się kontrolę glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i corocznie) oraz masy ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie). Należy także monitorować profil lipidowy (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat).
agonista dopaminy, aminotransferaza wątrobowa, benzodiazepina, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, fosfokinaza kreatynowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, sedacja, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie krążenia mózgowego, zachłystowe zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe