poziom wapnia w osoczu

Poziom wapnia w osoczu (kalcemia) to kluczowy parametr biochemiczny, który odzwierciedla stężenie wapnia całkowitego we krwi. Prawidłowe wartości wynoszą 8,5-10,5 mg/dl (2,12-2,62 mmol/l). Około 40% wapnia w osoczu związane jest z białkami (głównie albuminą), 10% tworzy kompleksy z anionami (cytryniany, fosforany), a 50% występuje w formie zjonizowanej, aktywnej biologicznie.

Hiperkalcemia (poziom wapnia >10,5 mg/dl) najczęściej wynika z pierwotnej nadczynności przytarczyc, nowotworów (zwłaszcza przerzutów do kości i nowotworów wydzielających PTHrP), przedawkowania witaminy D lub sarkoidozy. Objawami są: osłabienie mięśniowe, zaburzenia rytmu serca, nudności, zaparcia, poliuria, polidypsja oraz objawy neuropsychiatryczne.

Hipokalcemia (poziom wapnia <8,5 mg/dl) może być spowodowana niedoczynnością przytarczyc, niedoborem witaminy D, przewlekłą chorobą nerek, hipoalbuminemią lub zespołem głodnych kości. Klinicznie manifestuje się tężyczką, parestezjami, skurczami mięśni, objawem Chvostka, objawem Trousseau oraz w ciężkich przypadkach drgawkami i zaburzeniami rytmu serca.

Interpretując poziom wapnia w osoczu, należy uwzględnić stężenie albumin (każdy spadek albumin o 1 g/dl powoduje obniżenie wapnia całkowitego o około 0,8 mg/dl). W przypadkach wątpliwych zaleca się oznaczenie stężenia wapnia zjonizowanego, które dokładniej odzwierciedla faktyczny stan gospodarki wapniowej organizmu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl