podanie dożylne i dotętnicze
Podanie dożylne (i.v. – intravenous) i dotętnicze (i.a. – intraarterial) to drogi parenteralnego (pozajelitowego) podawania leków, które umożliwiają szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego w organizmie. Podanie dożylne jest znacznie częściej stosowane w praktyce klinicznej, natomiast podanie dotętnicze wykorzystuje się w wybranych, specjalistycznych procedurach.
Podanie dożylne pozwala na precyzyjne dawkowanie leków i szybki efekt terapeutyczny. Może być realizowane poprzez pojedyncze wstrzyknięcie (bolus), wlew ciągły lub infuzję programowaną. Najczęściej wykorzystywane są żyły obwodowe kończyn górnych, ale w przypadku konieczności długotrwałego leczenia stosuje się dostęp centralny do dużych naczyń żylnych (np. cewnik centralny, port naczyniowy).
Podanie dotętnicze wykorzystywane jest głównie w celach diagnostycznych (arteriografia) oraz w terapii celowanej, gdy zależy nam na uzyskaniu wysokiego stężenia leku w określonym obszarze anatomicznym. Znajduje zastosowanie w procedurach interwencyjnych, takich jak chemioembolizacja guzów nowotworowych, leczenie trombolitykami w świeżym udarze niedokrwiennym mózgu czy selektywne podawanie cytostatyków w terapii onkologicznej.
Obie drogi podania wymagają specjalistycznych umiejętności i wiążą się z ryzykiem powikłań, takich jak krwawienie, zakrzepica, zator, infekcja czy uszkodzenie naczynia. Podanie dotętnicze obarczone jest większym ryzykiem powikłań naczyniowych i powinno być wykonywane przez doświadczony personel medyczny, często w warunkach sali zabiegowej z dostępem do obrazowania radiologicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – 5-Fluorouracil-Ebewe 50 mg/ml
5-Fluorouracil-Ebewe jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym wyłącznie do podawania dożylnego lub dotętniczego, z dawkowaniem dostosowanym do masy ciała pacjenta (15 mg/kg mc. lub 600 mg/m² pc. na dobę, maksymalnie 1 g na infuzję). Leczenie rozpoczyna się w warunkach szpitalnych, z codziennym monitorowaniem morfologii krwi; terapię należy przerwać, gdy liczba płytek spadnie poniżej 100 000/mm³ lub liczba leukocytów poniżej 3000/mm³. Infuzja dożylna trwa zwykle 4 godziny, z rozcieńczeniem w 300-500 ml 5% glukozy lub 0,9% NaCl, a całkowita dawka może wynosić od 12 do 15 g, z możliwością zwiększenia do 30 g u wybranych pacjentów. Alternatywnie stosuje się ciągłą 24-godzinną infuzję dożylną lub dotętniczą (5-7,5 mg/kg mc., 200-300 mg/m² pc.), szczególnie w leczeniu nowotworów pierwotnych i przerzutów.
białe krwinki, ciągła infuzja dożylna, cyklofosfamid, doksorubicyna, fluorouracyl, infuzja dotętnicza, infuzja dożylna, leczenie podtrzymujące, metotreksat, płytki krwi, podanie dożylne i dotętnicze, rak okrężnicy i odbytnicy, rak piersi, redukcja dawki, rzeczywista masa ciała, układ krwiotwórczy, warunki szpitalne, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon substancji czynnych
Jomeprol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Jomeprol, substancja czynna preparatu Iomeron, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w szeroko zakrojonych badaniach przedklinicznych. Ostra toksyczność po podaniu dożylnym lub dotętniczym jest porównywalna z innymi niejonowymi środkami kontrastowymi, a LD50 wynosi odpowiednio dla myszy 19,9 g jodu/kg (zakres 19,3-20,5), dla szczurów 14,5 g jodu/kg (13,5-16,0) i dla psów >12,5 g jodu/kg. Jomeprol nie wykazuje działania genotoksycznego ani mutagennego, a także nie wpływa toksycznie na układ rozrodczy. Substancja nie wiąże się z białkami osocza, nie ulega metabolizmowi i jest eliminowana głównie przez nerki, z 94% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 8 godzin po podaniu dożylnym u szczurów.
badanie farmakokinetyczne, badanie obrazowe, badanie przedkliniczne, białko osocza, dawka śmiertelna, genotoksyczność, Iomeron, jomeprol, niejonowy środek kontrastowy, podanie domózgowe, podanie dootrzewnowe, podanie dozbiornikowe, podanie dożylne i dotętnicze, potencjał mutagenny, przestrzeń pozakomórkowa, tętnica szyjna, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotnego podania, uszkodzenie materiału genetycznego, wydalanie nerkowe