gruźlica pozapłucna
Wskazanie

Gruźlica pozapłucna to postać choroby wywołanej przez prątki Mycobacterium tuberculosis, która lokalizuje się poza miąższem płucnym. Może dotyczyć różnych narządów, w tym układu moczowo-płciowego, układu kostno-stawowego, węzłów chłonnych, ośrodkowego układu nerwowego (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), opłucnej, osierdzia, czy narządów jamy brzusznej. Stanowi około 15-20% wszystkich przypadków gruźlicy u osób immunokompetentnych, ale odsetek ten wzrasta u pacjentów z immunosupresją, szczególnie u chorych z HIV.

Rozpoznanie gruźlicy pozapłucnej stanowi duże wyzwanie diagnostyczne ze względu na niespecyficzne objawy i często skąpe lub nietypowe wyniki badań. Złotym standardem pozostaje wyizolowanie prątków z materiału biologicznego, co bywa trudne ze względu na mniejszą liczbę bakterii w zmianach pozapłucnych. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (RTG, TK, MRI), badania histopatologiczne, testy IGRA (Interferon-Gamma Release Assay) oraz metody molekularne (PCR).

Leczenie gruźlicy pozapłucnej opiera się na podobnych schematach jak w przypadku gruźlicy płucnej. W Polsce stosuje się preparaty zawierające izoniazyd (Nidrazid), ryfampicynę (Rifamazid), etambutol (Ethambutol) i pirazynamid (Pyrazinamid). Leczenie standardowo trwa minimum 6 miesięcy, a w przypadku niektórych lokalizacji (np. gruźlicy OUN czy układu kostno-stawowego) może być wydłużone do 9-12 miesięcy. W leczeniu gruźlicy lekoopornej stosuje się leki drugiego rzutu, takie jak fluorochinolony (Cipronex, Levoxa), aminoglikozydy (Streptomycyna) czy cykloseryna (Cycloserine).

Największymi trudnościami w leczeniu gruźlicy pozapłucnej są: opóźnione rozpoznanie wynikające z nietypowych objawów, trudności w uzyskaniu materiału do badań mikrobiologicznych, słaba penetracja leków do niektórych narządów (np. do OUN), powikłania narządowe wynikające z destrukcji tkanek oraz lekooporność. Istotnym problemem jest też długi czas leczenia, który obniża adherencję pacjentów do terapii. W przypadku gruźlicy OUN czy rozsianej często konieczne jest dołączenie kortykosteroidów (Encorton, Metypred) w celu zmniejszenia reakcji zapalnej i zapobiegania powikłaniom. Leczenie wymaga ścisłego monitorowania pod kątem działań niepożądanych leków przeciwprątkowych, które mogą prowadzić do hepatotoksyczności, neuropatii czy zaburzeń widzenia.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 21.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl