presbyopia

Presbyopia to naturalny proces związany z wiekiem, polegający na stopniowej utracie zdolności oka do akomodacji, czyli dostosowywania ostrości widzenia do różnych odległości. Zjawisko to rozpoczyna się zwykle między 40. a 45. rokiem życia i postępuje do około 65. roku życia, kiedy to zdolność akomodacji zostaje prawie całkowicie utracona.

Patofizjologicznie presbyopia wiąże się ze zmianami w soczewce oka, która z wiekiem traci elastyczność, oraz osłabieniem mięśni rzęskowych. Prowadzi to do trudności w widzeniu z bliska, podczas gdy widzenie dali pozostaje niezmienione. Pacjenci często zgłaszają konieczność odsuwania czytanego tekstu na większą odległość, aby uzyskać wyraźny obraz.

Diagnostyka presbyopii opiera się głównie na badaniu refrakcji oraz ocenie amplitudy akomodacji. W leczeniu stosuje się korekcję okularową (okulary jednoogniskowe do bliży, dwuogniskowe lub progresywne), soczewki kontaktowe (monovision lub multifokalne) lub metody chirurgiczne, takie jak wszczepienie soczewek wieloogniskowych czy zabiegi korekcyjne rogówki.

Warto podkreślić, że presbyopia dotyka każdego człowieka, niezależnie od wcześniejszych wad wzroku. Pacjenci z nadwzrocznością mogą doświadczyć objawów wcześniej, natomiast krótkowzroczni później lub w mniejszym nasileniu, ponieważ ich wada częściowo kompensuje trudności w widzeniu z bliska.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl